วันปีใหม่...
เสียงเพลงในร้านเหล้าดังกระหึ่มมาั้แ่่เย็น เหล่านักศึกษาบริเวณมหาลัยต่างโยกย้ายและยกแก้วกระดกดื่มน้ำมึนเมา แม้ผู้คนจะไม่ได้มากเหมือนกับ่วันอื่นๆ แต่ก็ถือว่าวุ่นวายพอสมควร นักศึกษาที่ไม่ได้กลับบ้านรวมตัวพากันออกมาฉลองเทศกาลปีใหม่ หลังจากที่แสงสว่างของพลุประทุเต็มท้องฟ้า เสียงร้องเฮมากมายก็ดังไปทั่วพื้นที่
“ไอ้กล้า ทำหน้าดีๆหน่อยสิวะ นี่ปีใหม่นะเว้ย”
เสียงเพื่อนคนหนึ่งะโบอก...
ชายหนุ่มผู้มีใบหน้าคมเข้มยกแก้วเหล้าเข้าปากอีกครั้ง ร่างสูงกำยำเต็มไปด้วยมัดกล้ามกระชับแน่น ผิวเข้มจากการเล่นฟุตบอลตากแดดทำให้ลุคดูดิบเถื่อนมากกว่าเดิม แม้ว่าหน้าตาจะดูดีและมีรูปร่างสมส่วนแค่ไหน แต่นักกีฬาฟุตบอลของมหาลัยก็พึ่งจะอกหักรับปีใหม่มาได้สองอาทิตย์แล้ว
“เฮ้ยๆๆ ใจเย็นๆ หมดขวดเลยหรอวะ”
“เื่ของกูน่า”
กล้าบอกเพื่อน...
เขาเรียกเด็กในร้านให้เอาเหล้าและมิกเซอร์มาเพิ่ม ชายหนุ่มคาดไว้ว่าปีนี้คงจะได้เคาท์ดาวน์กับแฟนสาว แต่หลังจากที่เธอบอกเลิกแผนการทุกอย่างก็ล้มเหลวไปหมด ร่างสูงอยากจะดื่มเพื่อลืมทุกสิ่งและเริ่มต้นชีวิตรักใหม่ แม้เที่ยงคืนจะผ่านไปได้เพียงห้านาที แต่เหล้าของนักกีฬาก็หมดไปสองแก้วติดต่อกันแล้ว
“กูรู้ว่ามึงอกหัก แต่จะแดกประชดชีวิตไปถึงเมื่อไหร่”
“กูไม่ได้ประชด”
“โถ เื่ของมึงเถอะ อย่าเมาแล้วน็อคตายเหมือนครั้งที่แล้วอีกล่ะ ตัวใหญ่อย่างกับั์ พวกกูแบกไม่ไหวหรอก”
กล้าไม่สนในสิ่งที่เพื่อนพูด...
เขายกแก้วดื่มของมึนเมาไปเรื่อยๆ พร้อมกับสอดส่องสายตาหาเหยื่อกลับห้อง แม้ตัวเองจะอยู่หอใน แต่ไอ้รูมเมทนั่นก็คงไม่ยอมออกมาเปิดประตูให้เขาแน่ๆ มันเป็อย่างนี้ั้แ่ที่รู้จักกัน่ปีหนึ่ง ทุกครั้งที่เลยเวลาเที่ยงคืนอย่าหวังเลยว่าจะได้กลับเข้าไปนอนในห้องของตัวเอง กล้าเลยจำเป็ต้องมองหาสาวๆเพื่อจะได้ไปขออาศัยเป็ลูกกาฝากหนึ่งคืน
แต่ปีใหม่่นี้...ทำไมในร้านมีแต่ผู้ชายก็ไม่รู้!
“ผู้หญิงหายไปไหนหมดวะ”
ชายหนุ่มยกเหล้าเข้าปาก สายตาอันพร่ามัวและเหล้าเข้มๆมันเริ่มทำให้นักกีฬาฟุตบอลหน้าแดง กล้ามองหาเหยื่อไปทั่วทั้งร้าน ชายหนุ่มไม่เพียงจะหาที่ซุกหัวนอนเพียงอย่างเดียว เพราะตอนนี้เป้าข้างล่างมันก็แน่นจนกางเกงยีนส์บวมเป่งไปหมด!
เวลาผ่านไป...
“มึงแน่ใจนะไอ้กล้าว่ามึงเดินขึ้นห้องไหว”
“อึก…ไหวสิวะ”
“สภาพ ถ้าอย่างนั้นกูไม่ไปส่งนะ เหลืออีกหลายศพเลย”
“โชคดีๆ ฝากส่งพวกมันด้วย”
ร่างสูงโบกมือลาเพื่อนหน้าหอพัก ก่อนจะหันมาตั้งสติและจับราวบันไดไว้แน่น เท้าทั้งสองค่อยๆก้าวขึ้นไปบนห้องช้าๆ แม้จะรู้อยู่แก่ใจว่ายังไงรูมเมทลูกครึ่งจะไม่ยอมเปิดให้ แต่อย่างน้อยมันก็ดีกว่านอนอยู่หน้าร้านเหมือนในอดีต ถ้าหากจะไปขออาศัยเพื่อนอยู่เหมือนเดิมชายหนุ่มก็เริ่มเกรงใจ เพราะแต่ละคนก็มีแฟนกันทั้งนั้น
ก๊อก ก๊อก ก๊อก
“ไอ้เจมส์....เอิ้ก....นี่กูเอง”
“….”
กล้าหัวเราะในลำคอ...
ชายหนุ่มเพียงหยั่งเชิงลองโอกาสก็เท่านั้น แต่รูมเมทก็ไร้การตอบรับ กุญแจที่มีลองไขแล้ว แต่กลอนที่ล็อคจากข้างในก็ทำให้เข้าไปไม่ได้อยู่ดี หนุ่มลูกครึ่งคนนั้นทำข้อตกลงไว้แล้ว เขาไม่้าตื่นหลังเที่ยงคืน เพราะนอกจากจะทำให้นอนต่อไม่ได้ สุขภาพในการเป็นักกีฬาบาสเก็ตบอลก็จะแย่ไปด้วย...
กล้าเคยคิดว่าเขาตัวสูง...
แต่หลังจากได้เจอไอ้หนุ่มลูกครึ่งอเมริกันไซส์ั์เท่าเปรต...หนุ่มไทยแท้ก็ถึงกับอิจฉาความสูงและดั้งโด่งๆของรูมเมทอย่างออกหน้าออกตา
แกรก...
“มานอนตายอะไรอยู่ตรงนี้”
“….เหี้ย….โลกต้องแตกแน่ๆ”