ตอนที่ 4อาวุธระดับสูงขั้นกลาง
หยางโฮ้วมีความรู้สึกที่ดีต่อความรู้สึกไร้เดียงสาของนางตัวเขาที่อยู่ในสำนักแห่งนี้มานาน โดยในแต่ละวันจะต้องเผชิญหน้ากับเสียงหัวเราะเยาะเย้ยและเสียงดูถูกรอบกายเหมือนกับว่าเขากำลังจมอยู่ในสระน้ำที่หนาวเย็นไร้ที่สิ้นสุด ไม่รู้จะไปทิศทางทางใดทว่าการที่มีเพื่อนที่ดีอยู่ข้าง ๆ เป็ที่พึ่งพิง มันทำให้เขารู้สึกถึงความโชคดีที่ไม่อาจทัดเทียบได้ซึ่งหวังย่านั้นมีผลต่อหัวใจของเขาอย่างมาก
“ท่านพี่หยางโฮ้ว ท่านได้นำกระบี่เล่มนั้นมาด้วยหรือไม่?” หวังย่ายิ้มหวาน รอยยิ้มของนางเต็มไปด้วยความอ่อนโยนสายตาก็แอบมองสำรวจรอบกายของหยางโฮ้ว ทั้ง ๆ ที่ก็เห็นอยู่ว่าในมือของเขากำลังถือกระบี่เล่มหนึ่งอยู่ภายในใจของนางเต็มเปี่ยมไปด้วยด้วยความปีติทว่านางก็กลับแกล้งถามออกมาอย่างไม่รู้ประสีประสา
“นี่ไงเล่า ข้าให้เ้ายืมได้ไม่กี่วันเท่านั้นนะไม่อย่างนั้นตาแก่พ่อของข้าจะต้องโกรธเป็ฟืนเป็ไฟแน่”
หยางโฮ้วเกาหัวพลางกล่าวออกมาตาแก่ก็คือพ่อของเขา ด้วยความที่พ่อของเขาไม่ใช่คนเข้มงวดอะไรมากนักดังนั้นั้แ่เล็กจนโตเขาถึงได้เรียกขานเช่นนั้นมาโดยตลอดตาแก่เองก็บอกว่าชอบที่เขาเรียกตนแบบนั้น
พ่อของเขาเป็ช่างตีเหล็กแต่ด้วยความที่รายได้ไม่ดีมากนัก ดังนั้นจึงได้เพิ่มอาชีพนักขุดเหมืองเป็อาชีพหลักเพิ่มอีกด้วยและถึงแม้ว่าจะมีชีวิตที่ยากเข็ญเพียงใดแต่พ่อของเขาก็สู้ต่อโชคชะตาและส่งให้เขาได้เข้าศึกษาที่สำนักแห่งนี้ได้ส่วนกระบี่ในมือของเขาก็คืออาวุธชิ้นหนึ่งที่ถูกตีขึ้นจากฝีมือผู้เป็พ่อของเขานั้นเอง
กระบี่เล่มนี้ดูแล้วงดงามยิ่งแสงสีฟ้าส่องแสงแวววาวจากคมกระบี่ ทำให้ผู้คนที่ได้เห็นพลันต้องตกอยู่ในห้วงแห่งความฝัน
สายตาของหยางโฮ้วทอประกายกระอักกระอ่วนออกมาเขาไม่รู้ว่าควรกล่าวเช่นใดดี การให้นางยืมของสิ่งนี้เพียงไม่กี่วันหาได้เป็ปัญหาแต่อย่างใด เพียงแต่ว่านี่คือกระบี่ที่พ่อของตีขึ้นเพื่อเหตุผลบางอย่างโดยพ่อของเขามักจะนำมาใช้สำหรับขัดเล็บเท้าของเขาอยู่เป็ประจำ
แต่ถึงแม้ว่ามันจะเป็เพียงกะบี่ที่ใช้ขัดเท้าเล่มหนึ่งในสายตาของเขาแต่ชายแก่นั้นได้เน้นย้ำกำชับว่า ห้ามเขานำออกมาข้างนอกเด็ดขาด จนกระทั่งหวังย่าได้เห็นกระบี่เล่มนี้เข้าโดยบังเอิญจึงได้ขอร้องให้เขานำออกมาให้นางเล่นบ้าง
หยางโฮ้วมีนางเป็เพื่อนเพียงคนเดียวจะให้เขาหาข้ออ้างไร้สาระมาหลีกเลี่ยงนางได้หรือ? เขาคงทำไม่ได้อย่างไรเสียเขาก็ยังไม่อยากเสียเพื่อนไป
“หวังย่า ข้าจะให้เ้ายืมกระบี่เล่มนี้ทว่าอย่าลืมเอามาคืนข้าภายในสองสามวันนี้ล่ะ” หยางโฮ้วกล่าวพลางยื่นกระบี่ให้แก่นาง
ั์ตาคู่สวยของหวังย่าจ้องกระบี่ตาไม่กะพริบหัวใจนางสั่นระรัวมากขึ้นกว่าเดิม แววตาฉายประกาย ความปลื้มปีติอย่างบ้าคลั่งนางยื่นสองมือที่สั่นระริกออกไปรับกระบี่พลางวิเคราะห์อย่างละเอียดถี่ถ้วนก่อนจะเอ่ยเสียงสั่นออกมา “ท่านพี่หวังลี่ ท่านคิดว่านี่ใช่อาวุธระดับสูงหรือไม่ข้าว่ามันจะต้องเป็อาวุธระดับสูงขั้นกลางอย่างแน่นอน!”
หวังย่ากล่าวด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นการแสดงออกเช่นนี้มันทำให้หว่างคิ้วของหยางโฮ้วขมวดเข้าหากัน… “หวังลี่!?”
หวังลี่คือศิษย์ผู้มีพร์อันดับหนึ่งของสำนักตอนที่อยู่ในขั้นริเริ่มเขาก็มีพลังกายสูงถึงสองหมื่นชั่งอีกทั้งเขายังทะลวงเข้าสู่ขั้นก่อกำเนิดได้แล้วเขาเป็คนที่มีชื่อเสียงโด่งดังในสำนัก เป็เื่ธรรมดาที่เขาจะรู้จัก
แต่ว่าเพราะเหตุใดหวังย่าจึงได้รู้จักกับหวังลี่ซ้ำยังเรียกเ้านั่นว่าพี่? หรือว่าเขาเองก็อยู่ที่นี่เหมือนกัน?
หยางโฮ้วขมวดคิ้วเป็ปมทันใดนั้นก็พลันเกิดลางสังหรณ์ที่ไม่ดีนัก เขารีบกวาดตามองไปรอบ ๆ แล้วพบเข้ากับชายหนุ่มสวมอาภรณ์สีขาวคนหนึ่งค่อย ๆ ย่างเท้าออกมาจากป่าด้านหน้า
หวังลี่มีรูปร่างสูงสง่าองอาจทรงพลังผมยาวประบ่า ใบหน้ายโสโอหัง ในขณะที่สายตาของเขาจ้องมอง ไปที่กระบี่เล่มงามดวงตาของเขาก็แทบจะถลนออกมา เขาชี้นิ้วไปที่กระบี่ด้วยใบหน้าตื่นเต้นแล้วแผดเสียงคํารามกล่าวออกมา “ใช่! มันคืออาวุธระดับสูงขั้นกลางขึ้นไปอย่างแน่นอน...!
1K
