นานละครั้งหนึ่งนานมาแล้ว นานน๊านนาน นานแสนนาน นานจนแทบจำไม่ได้ ทางทิศตะวันออกของประเทศอิเดเรีย ยังมีเกาะหนึ่งที่เป็เกาะขนาดใหญ่อยู่ และประชาชนที่นี่ก็ อาศัยหาของป่ากินยังชีพอย่างมีความสุขมาหลายชั่วอายุคนแล้ว พวกเขามีนามว่า ชาวมาฮันน่า
จนกระทั่งวันหนึ่ง มีฝรั่ง ชาวอิเดเรีย เดินทางมาหยั่งเกาะนี้ แล้วบอกชาวมาฮันน่าว่า พวกคุณนั่งทับกองสมบัติอยู่
ใช่ครับ ทั้งเกาะของชาวมาฮันน่า เป็เกาะฟอสฟอรัส
ชาวเมืองเมื่อได้ยินข่าว ก็พากันเปลี่ยนอาชีพจากการหาของป่า มาเป็ขุดแร่ฟอสฟอรัสขาย
ชาวมาฮันน่า ทุกคนมั่งคั่งและร่ำรวยขึ้น จนทุกครอบครัว จะมีรถม้าที่ทำจากทองคนละ 2คัน และนิยมส่งลูกหลานไปเรียนต่างประเทศ
จนกระทั่ง 10ปีผ่านไป...
" หมด!!! ไม่เหลือเลย ไม่มีแร่ฟอสฟอรัสเหลือเลย " ชาวมาฮันน่าต่างโอดครวญ เพราะอาชีพที่พวกเขาทำมาตลอด10ปีกำลังจะหมดไป และคนทั้งประเทศตกงาน
ในที่สุด หลังจากรัฐบาล มาฮันน่า หารือกัน ก็ลงมติให้รื้อรัฐสภาทิ้ง เพื่อนำเ้าก้อนแร่ฟอสฟอรัสขนาดมหึมาที่ใหญ่ที่สุดในเกาะออกมาขาย ซึ่งมีมูลค่าถึง 2หมื่นล้านดอลล่าห์สหรัฐ
และความหายนะ ก็มาเยือนชาวมาฮันน่า ที่รักสบาย
ในขณะที่ชาวมาฮันน่า ขุดเอาแร่ฟอสฟอรัสขนาดมหึมา ออกมาด้วยความดีใจ ที่จะได้มีตังค์ไปวื้อนมให้ลูกกิน
เปรี๊ยะๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ!!!! เสียงเกาะทั้งเกาะร้าว
และเพียงไม่ถึง 3นาที ซึ่งไวกว่าต้มมาม่ากินเสียอีก เกาะทั้งเกาะก็จมลงสู่ก้นทะเล
ใช่ครับ เกาะทั้งเกาะพรุนไปหมดแล้ว ที่ยังอยู่ได้เพราะก้อนแร่ฟอสฟอรัสขนาดมหึมาก้อนนี้
และประเทศ มาฮันน่า ก็หายไปจากแผนที่นับแต่นั้น
ชาวมาฮันน่า พากันสาปแช่งฝรั่งคนนั้น ว่า [ ปีศาจขาวผู้นำหายนะมาสู่พวกเรา ]
นิทานเื่นี้สอนให้รู้ว่า โลภมากลาภหายครับ...จบ
************************************************************************************โปรดติดตามตอนต่อไป
นิทานสอนใจสนุกๆครับ ลองอ่านดูนะ