เมื่อฉันหอบลูกหนีคุณสามีทรงเสน่ห์ (ต้นยุค90s)

        เนี่ยนตงเฉินใช้เวลาอยู่นานกับการเล้าโลมให้หล่อนมีอารมณ์ร่วมหลังจากทุกอย่างเข้าที่เข้าทางแล้วเขาก็ไม่รอช้าที่จะสอดแท่งเขื่องลำใหญ่เข้าไปในรูคับแคบของหล่อนครั้งแรกที่ถงเจินอวี่ถูกเจ้าของสิ่งนั้นมุดแทรกเข้าไปในร่างกายหล่อนถึงกับเผลอจิกปลายเล็บเข้าที่ท้ายทอยของเขา ไหนยังจะครูดปลายเล็บเข้าที่ท่อนเอวของเขาอีก 

        น้ำตาเม็ดน้อย ๆไหลออกจากหางตา หล่อนรู้สึกเจ็บร้าวจนไม่รู้จะสรรหาคำไหนมาอธิบายความรู้สึกในตอนนี้มันเหมือนกับว่าจุดอ่อนไหวของหล่อนได้ฉีกขาดไปแล้วถึงแม้ว่าตงเฉินจะพยายามทำกับหล่อนอย่างเบามือ และพยายามเล่นบทเป็นพ่อพระพูดแสนดีสุภาพอ่อนโยน เฝ้าจูบซับที่กรอบหน้าเพื่อปลอบประโลมหล่อนแต่นั่นก็ไม่สามารถทำให้ความเจ็บปวดนั้นหายไปได้อยู่ดี

        แต่น่าเหลือเชื่อจริง ๆที่เวลาผ่านไปพักหนึ่งความเจ็บร้าวในตอนแรกกลับกลายเป็นความเสียวซ่านในแบบที่เธอไม่เคยได้สัมผัสจากที่ไหนมาก่อนมันเป็นความรู้สึกเสียวแปล๊บ ๆ ที่แล่นลิ่วขึ้นมาถึงช่องท้องใต้สะดือจากนั้นแล่นลิ่วขึ้นมาหยุดที่ทรวงอกของหล่อน

        ทุก ๆการขยับเข้าออกของเขา ทำให้เจินอวี่ต้องแอ่นรับแอ่นสู้เมื่อทำกับเขาไปได้สักพักหนึ่งก็ดูเหมือนว่าเจินอวี่จะเริ่มคล้อยตามไปกับสัมผัสของเขาไม่ว่าเขาจับให้หล่อนตั้งอยู่ท่าไหน หล่อนก็จะอยู่ท่านั้นแม้ไม่ยินยอมให้เขาสอดเสียบสักเท่าไหร่ แต่ในเมื่อทุกอย่างมันเลยเถิดมาถึงขั้นนี้แล้วตัวหล่อนเองก็อดไม่ได้ที่จะปล่อยให้ตัวเองได้สำเร็จความใคร่ไปตาม ๆ กัน

        เพราะฤทธิ์ของยาปลุกอารมณ์ทางเพศสูตรเข้มข้นที่ไหลเวียนอยู่ในกระแสเลือดของเนี่ยนตงเฉินทำให้เขาทำกิจกรรมอย่างว่ากับถงเจินอวี่มากถึงสามยก เมื่อสิ้นฤทธิ์ของตัวยาชายหนุ่มที่ว่าคึกนักคึกหนาก็นอนสลบไสลไม่เป็นท่าอยู่ข้างกายถงเจินอวี่

        ทั้งเขาและเธอนอนหลับอยู่บนเตียงเดียวกันราวกับเป็นคู่สามีภรรยาข้าวใหม่ปลามัน 

        กระทั่งรุ่งเช้ามาเยือนถงเจินอวี่ลืมตาตื่นขึ้นมาในห้องเดิม เตียงหลังเดิมแต่กลับไม่พบแม้แต่เงาหัวของผู้ชายคนนั้นหล่อนพบก็แต่มัดธนบัตรหนาทึบจำนวนสามปึกวางซ้อนกันอยู่บนหัวเตียงใต้กองธนบัตรพวกนั้น มีกระดาษแผ่นเล็ก ๆ วางอยู่ ในนั้นเขียนข้อความด้วยตัวอักษรจีนเพียงไม่กี่คำ

        ‘หวังว่าจะเพียงพอสำหรับค่าเสียหายและแทนคำขอโทษ’ 

        หลังได้อ่านข้อความนี้ถงเจินอวี่ก็ถึงกับหัวร้อนผ่าวบรรยากาศรอบด้านมืดสนิทไปชั่วขณะหล่อนเคลื่อนฝ่ามือลงไปคลำจุดซ่อนเร้นของตัวเองเบา ๆยังรู้สึกได้ถึงความบวมระบมอยู่เลยบนที่นอนก็ยังมีกลิ่นและมีคราบน้ำเชื้อให้ดูต่างหน้า แต่เขากลับหายหัวไปเฉย ๆเนี่ยนะ 

        “ไอ้ผู้ชายสารเลว!!!”ถงเจินอวี่คว้าเงินก้อนโตใส่ผ้าปูโต๊ะผืนเล็กจากนั้นเดินเชิดหน้าออกจากห้องพักหมายเลข 065 ด้วยท่าเดินแปลกๆ 

        เงินที่หล่อนได้มามันมากพอสำหรับเริ่มต้นชีวิตใหม่ และมากพอสำหรับอยู่เฉย ๆโดยไม่ต้องออกไปทำงานเป็นลูกจ้างใครนานถึงสองปีดังนั้นเพื่อเยียวยาสภาพกายสภาพใจของตัวเองถงเจินอวี่จึงเดินตรงดิ่งไปเขียนใบลาออกและไม่เคยโผล่หน้ากลับมาที่โรงแรมแห่งนี้อีกเลยแม้แต่ครั้งเดียว

        และนี่ก็คืออดีตที่หล่อนไม่อยากจดจำและเป็นอดีตที่หล่อนพยายามลืมเลือนมาโดยตลอด แต่แล้วใครจะไปคาดคิดว่า!คนที่สร้างอดีตสุดบัดซบให้กับหล่อนจะวิ่งโร่โผล่หน้ามาหาหล่อนถึงในไร่ต้าเมิ่งแห่งนี้!

        “คุณมาทำอะไรที่นี่ไม่ทราบฉันขอบอกคุณไว้ตรงนี้เลยค่ะ ว่าไร่ต้าเมิ่งของฉันไม่ต้อนรับผู้ชายแบบคุณมาทางไหนเชิญไสหัวกลับไปทางนั้นค่ะ” เมื่อหลุดออกจากห้วงความคิดแล้วถงเจินอวี่ไม่รอช้าที่จะบ้วนคำพูดหยาบคายออกมาขับไล่อีกฝ่ายและทันทีที่ถูกต่อว่าเนี่ยนตงเฉินที่จมอยู่กับภาพฉากในอดีตเมื่อห้าปีก่อนก็หลุดออกจากภวังค์อย่างฉับพลัน

        “เจ้าของไร่ต้าเมิ่งงั้นเหรอ?เธอเองสินะที่ชื่อว่าถงเจินอวี่” เนี่ยนตงเฉินพูดพึมพำเสียงเบาเขาหรี่เปลือกตาลง มองเจินอวี่ตั้งแต่หัวจรดเท้า ที่เขามองหล่อนแบบนั้นไม่ใช่เพราะเขาต้องการดูถูกหล่อน แต่เขาแค่กำลังมองประเมินให้ชัด ๆว่าจากกันไปนานถึงห้าปี หล่อนเปลี่ยนไปยังไงบ้าง

        “ฉันชื่อถงเจินอวี่แล้วมันไปเกี่ยวอะไรกับคุณด้วย”หล่อนถามกลับด้วยน้ำเสียงที่ไม่ค่อยจะเป็นมิตรสักเท่าไหร่

        “เธอคือผู้หญิงที่พ่อของผมหาให้คุณพ่อต้องการให้ผมแต่งงานกับคุณ ไม่งั้นจะไม่ยอมเซ็นมอบมรดกให้ผม”เขาพูดเกริ่นขึ้นมาด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง 

        “อ๋อ…ที่แท้คุณก็เป็นลูกชายของคุณลุงนี่เองคิดถูกแล้วล่ะ ที่ฉันไม่ไปตามนัดของคุณ” ถงเจินอวี่ยืนกอดอกทำหน้าบึ้งตึงหล่อนหรี่เปลือกตาแคบแล้วกวาดสายตามองเขาตั้งแต่หัวจรดเท้าทำเหมือนที่เขาทำกับหล่อนเมื่อครู่นี้ไม่มีผิด

        “ทำไมเป็นผมแล้วมันจะทำไม ผมรู้นะว่าคุณอาจไม่พอใจเรื่องคืนนั้นเลยเอาแต่พูดจากระแทกกระทั้นกับผมแบบนี้ แต่ผมก็ชดใช้ให้คุณไปแล้วนี่ยังจะไม่พอใจอะไรอีก แต่ว่านะ ถ้าคุณอยากได้เงินเยอะกว่านั้น งั้นก็รีบ ๆกลับขึ้นมา ผมมีงานให้คุณทำ บอกเลยว่างานนี้ค่าจ้างมหาศาลเลยล่ะ”เนี่ยนตงเฉินยกมือเสยผมไปครั้งหนึ่ง ก่อนจะยืนกอดอกแน่นคล้ายกำลังลอกเลียนแบบท่ายืนของหล่อน 

        ซึ่งภาพของเขากับหล่อนในตอนนี้เหมือนคู่กัดของกันและกันยังไงอย่างงั้น

        “ไสหัวไปค่ะออกไปให้พ้นจากไร่ต้าเมิ่งของฉัน แล้วอย่ามารบกวนชีวิตอันแสนสุขของฉันอีกเงินพวกนั้นของคุณฉันไม่ต้องการ” 

        ว่าจบประโยคนี้ถงเจินอวี่ก็ไม่อยากเสียเวลาพูดคุยกับคนอย่างเขาอีกหล่อนหันหลังให้เขา แล้วก้มหน้าก้มตาทำงานในทุ่งดอกทานตะวันต่อไปทำอย่างกับว่าเขาเป็นเพียงแค่ธาตุอากาศ ไม่มีชีวิต และไม่มีตัวตน

        “นี่! ถงเจินอวี่!หูหนวกหรือไง ผมบอกว่ามีเรื่องจะคุยกับคุณแล้วก็มีงานให้คุณทำอย่าทำให้ผมต้องเสียเวลา วันนี้ผมรอคุณมาทั้งวันแล้ว”ตั้งแต่เกิดมาจนโตเอาป่านนี้เนี่ยนตงเฉินไม่เคยตามตื๊อใครมาก่อนและไม่เคยง้อใครมาก่อนด้วย ถงเจินอวี่ถือเป็นคนแรกและเป็นคนเดียวเลยด้วยซ้ำที่เขากำลังตามตื๊ออย่างไม่ยอมลดละ

        “คุณนั่นแหละหูหนวกหรือไงฉันบอกว่าให้ไสหัวไป ที่นี่ไม่ต้อนรับคุณ ฉันพูดไปสองครั้งแล้วอย่าให้ต้องพูดอีกเป็นครั้งที่สาม”ถงเจินอวี่ตะเบ็งเสียงพูดอยู่ในแปลงดอกทานตะวันโดยไม่แม้แต่จะหันหน้ามามองเขาให้เสียลูกตาแค่นี้มันก็ชัดมากพอแล้ว ที่จะบอกว่าหล่อนเกลียดและเหม็นขี้หน้าของเขามากขนาดไหน

        “โถ่เว้ยยยห้าปีก่อนเคยดื้อรั้นยังไง เดี๋ยวนี้ก็ยังดื้อรั้นเหมือนเดิมไม่หายผู้หญิงนิสัยแบบคุณเนี่ย ผมเพิ่งเคยเห็นเป็นครั้งแรก หึ! เสียแรงเปล่าจริง ๆที่ผมนึกถึงคุณมาตลอดห้าปี” เนี่ยนตงเฉินพูดสบถออกมาอย่างลืมตัวเขาแกว่งเท้าเตะต้นหญ้าเพื่อระบายอารมณ์ความหงุดหงิดแต่ถึงอย่างนั้นถงเจินอวี่ก็ไม่แม้แต่จะหันมามองคนอย่างเขาอีก

        เนี่ยนตงเฉินรู้แล้วว่ายืนหัวโด่อยู่ตรงนี้ต่อไปก็คงไม่มีประโยชน์อะไรวิธีเดียวที่จะจัดการกับผู้หญิงหัวแข็งอย่างหล่อนได้ก็คือหนีไม่พ้นต้องงัดเอาความเผด็จการออกมาใช้!

        พอคิดได้อย่างนี้แล้วพ่อหนุ่มทรงเสน่ห์อย่างเขาก็ไม่รอช้า รีบปลดกระดุมแขนเสื้อแล้วถกแขนเสื้อให้ขึ้นมากองกันอยู่ที่บริเวณข้อศอกนอกจากนี้ตงเฉินยังปลดกระดุมเสื้อเชิ๊ตสีเทาเข้มออกอีกสองเม็ดต่อด้วยดึงรั้งเนกไทลายขวางให้หลุดลุ่ยมาอยู่ในมือ

        “พูดดีด้วยแล้วไม่ฟังดูซิว่าคราวนี้ผมจะจัดการคุณยังไง” เนี่ยนตงเฉินพูดบ่นเสียงเบาเหมือนเสียงยุงจากนั้นก้าวเท้าที่สวมรองเท้าหนังมันวาวออกจากคันดินอย่างรีบร้อน เดินดุ่ม ๆเข้าไปประชิดตัวถงเจินอวี่ จากนั้นดึงร่างทั้งร่างของหญิงสาวเข้ามากอดแน่น

        ที่กอดเจินอวี่ไว้แน่นไม่ใช่เพราะว่าตงเฉินต้องการจะทำตัวรุ่มร่ามกับหล่อนเหมือนในโรงแรมเมื่อห้าปีก่อนแต่ตงเฉินแค่ต้องการจะใช้เนกไทรัดข้อมือของหล่อนไว้ชั่วคราวแบบนั้นจะได้พาตัวหล่อนกลับขึ้นไปพูดคุยกันในร่มได้ง่ายขึ้นมาหน่อย

        “เนี่ยนตงเฉิน!!คุณมันผู้ชายจอมฉวยโอกาส ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ”ถงเจินอวี่ทั้งก่นด่าทั้งดีดดันเพื่อหนีออกจากอ้อมแขนของเขาและนี่ก็เป็นอีกครั้งที่หล่อนอ้าปากกว้างแล้วกัดหมับเข้าที่ท่อนแขนของเขาแรง ๆ

        “โอ้ยยยคุณเป็นหมาบ้าหรือไง ถึงได้ชอบกัดผมขนาดนั้น” เนี่ยนตงเฉินอุทานออกมาเสียงดังลั่นทำนกน้อยและหมู่แมลงฝูงเล็ก ๆ แตกตื่นไปตาม ๆ กัน

        เจินอวี่ไม่ตอบเพราะมัวแต่ออกแรงกัดที่ท่อนแขนของเขาและจุดที่หล่อนเลือกกัดก็เป็นจุดเดียวกันกับที่หล่อนเคยกัดเขาเมื่อห้าปีก่อนซะด้วยนับว่าเลือกจุดได้แม่นจริง ๆ

        เพื่อบีบคั้นให้หล่อนยอมคลายแรงกัดเนี่ยนตงเฉินที่ใช้เนกไทมัดข้อมือสองข้างของหล่อนเสร็จแล้วจึงตัดสินใจใช้ฝ่ามือใหญ่ๆ ฟาดไปที่แก้มก้นของหล่อนทีหนึ่ง พอร่างเล็กสะดุ้งโหยงด้วยความตกใจและคลายริมฝีปากออกจากท่อนแขนของเขาโดยสัญชาตญาณ เขาก็ไม่รอช้ารีบใช้สองมือยกร่างเล็กจนตัวลอยจากนั้นจับเจินอวี่พาดบ่า แล้วพาเดินดุ่ม ๆ ไปตามคันดินกระทั่งพาเจินอวี่กลับขึ้นมาบนที่พักของไร่ต้าเมิ่งได้สำเร็จ

        แม้ว่าตลอดทางตงเฉินจะถูกด่ากราดด้วยถ้อยคำหยาบคายและถูกเรียวขาของหล่อนยกขึ้นมากระแทกใบหน้าหลายครั้ง แต่เขาก็ไม่หวั่น

        เมื่อกลับมาถึงบ้านพักบนไร่ต้าเมิ่งแล้วตงเฉินก็จัดการวางร่างเล็กของเจินอวี่ลงบนเก้าอี้ไม้ตัวหนึ่งเขาใช้เชือกที่วางอยู่ใกล้มือเอามาพันรอบตัวของหล่อนไว้ทำราวกับหล่อนเป็นผู้ต้องหาในคดีอะไรบางอย่างหรือไม่ก็กำลังถูกโจรชั่วลักพาตัวไปเรียกค่าไถ่

        "เหอะ!นี่มันฉากเรียกค่าไถ่ในละครน้ำเน่าชัด ๆ"

        หลังจากจัดการกับม้าพยศอย่างถงเจินอวี่เสร็จแล้วตงเฉินก็หันกลับมาจัดการกับตัวเองด้วยการดึงแขนเสื้อลงมาปิดบังรอยแผลใหม่ที่เกิดจากแผงฟันของหล่อนนอกจากนี้ตงเฉินยังรู้สึกได้ว่าที่มุมปากของเขาเหมือนจะมีเลือดซิบออกมาจาง ๆนี่เป็นผลจากการที่หล่อนดีดท่อนขาเล็ก ๆนั่นขึ้นมาฟาดหน้าของเขาในขณะที่เขาอุ้มหล่อนขึ้นพาดบ่า