หวนคืนสู่ยุทธภพ ข้าคือคนบัญชา

ค่ำคืนหนึ่งในฤดูเหมันต์

ขณะที่หลินเหยียนลอบกลับเข้าสู่เมืองหลวง

เขาแทรกตัวผ่านเงามืดของกำแพงวังจนถึงห้องลับใต้หอสมุด

ที่นั่น… มีเพียงเขาและซูเหวินฉี

ภารกิจของค่ำคืนนี้คือการ “ทำลายบัญชีดำ” ที่เก็บรายชื่อสายลับขุนนางกลุ่มเก่า

แต่ทว่าขณะที่พวกเขากำลังหาทางเข้าไป

หิมะตกหนัก—ประตูหินของห้องใต้ดินกลับ “ปิดผนึกจากด้านนอก” โดยไม่คาดคิด

ทั้งสอง... ติดอยู่ในที่แคบ อากาศเย็นเฉียบ และมืดสนิท

---

> "เ๽้าจะทำยังไง?"

"นั่งรอจนมีคนมาเปิดให้"

"หากไม่มีใครมาเลยล่ะ?"

"...อย่างน้อยข้าก็ไม่ตายคนเดียว"

หลินเหยียนหัวเราะเบาๆ ในความเงียบ

เป็๞เสียงหัวเราะจริงใจ ไม่ได้มีเล่ห์เหลี่ยมใดๆ

นานนักแล้วที่เขาไม่ได้ “เป็๲ตัวเอง” แบบนี้

ซูเหวินฉีมองเขาเงียบๆ ก่อนเอ่ยเบาๆ

> "เ๽้าดูอ่อนแอ... เวลาที่เงียบ"

> "เ๽้าเองก็เหมือนกัน เวลาที่ไม่ใส่หน้ากาก"

สองสายตาสบกันเพียงชั่วขณะ

แต่ความรู้สึกที่เคยพร่าเลือนก็เริ่มมีรูปทรงชัดเจนขึ้น

---

เมื่อเวลาเดินไป

ทั้งสองเล่าถึงอดีตที่ไม่เคยบอกใคร

หลินเหยียนพูดถึงโลกเก่าที่เขาจากมา

แม้ไม่ได้เล่าเต็ม แต่พอให้เธอรู้ว่า “เขาไม่ใช่คนธรรมดาในยุคนี้”

ขณะเดียวกัน ซูเหวินฉีกล่าวถึงพี่ชายผู้เสียชีวิตจากการเมืองโสมมในอดีต

เหตุผลที่เธอเข้ามาในวังนี้—ก็เพื่อล้างหนี้แค้นด้วยมือของตน

> "บางทีเราอาจต่างมาไกลเกินจะหยุด... แต่ไม่ใช่ไกลเกินจะเข้าใจกัน"

---

หลังจากนั้นไม่นาน ประตูหินถูกเปิด

แต่กลับไม่ใช่พันธมิตร—

หากเป็๞กลุ่มลอบสังหารที่รอพวกเขาติดกับ

สองคนหลังผนังหินต้องต่อสู้แบบประชิด

เคียงข้างกันในเงามืด ไม่มีคำพูดใด—มีเพียงจังหวะดาบที่สอดคล้อง

กระทั่งศัตรูสุดท้ายล้มลง

ซูเหวินฉีทรุดตัวลงเล็กน้อย หายใจแรง

หลินเหยียนรับเธอไว้ในอ้อมแขนโดยไม่รู้ตัว

ทั้งสองแนบชิด

ใกล้กว่าทุกครั้งที่ผ่านมา

> "เ๽้าต้องไม่เป็๲อะไร..."

"ห่วงข้าแล้วหรือ?"

"ข้าห่วงทั้งคน และสิ่งที่เ๽้ากำลังจะเป็๲..."