ตอนที่ 7 งามล่มเมือง
เล้งซานยิ้มที่มุมปากเล็กน้อย
"ท่านี้นับเป็ท่าไม้ตายอย่างแท้จริงข้ามิอาจใช้เพียงเพื่อโอ้อวดท่านได้ เพราะเงื่อนไขการใช้มัน นับว่าลำบากกว่า เคล็ดัเคลื่อนสมุทร มากนัก ไว้ในยามคับขันที่มีเส้นแบ่งความเป็ตายของข้าท่านย่อมได้ชมแน่นอน"
"ชิ!!ยิ่งเ้าพูดเยี่ยงนี้ มันลังแต่จะกระตุ้นความสนใจของเรา เราจะภาวนาทุกวี่วันหวังให้เ้าเข้าสู่ภาวะคับขันเป็ตายเท่ากัน!!"
เฟรย่าใช้น้ำเสียงแดกดันในทันที เล้งซานได้แต่เพียงอมยิ้มไว้เล็กน้อยเมื่อเจอความเอาแต่ใจของธิดาเผ่าเทพผู้นี้
ทันใดนั้นพลังปราณสีครามก็สุกสว่างขึ้นเล็กน้อยที่จุดตันเถียนของ เล้งซาน และโคจรกระจายทั้งร่าง 1 รอบพลังและพุ่งกลับเข้าไปในจุดตันเถียนอีกครั้งเปลี่ยนสีกลายเป็แสงลมปราณสีม่วง ที่เข้มข้นกว่าเดิม เล้งซานได้เข้าสู่ลมปราณสีม่วงขั้นที่ 4 แล้ว!!เฟรย่าที่ััถึงการเปลี่ยนแปลงได้ถึงกับร้องออกมาในทันที
"จะ..จะ...เ้า!!เอาพลังลมปราณที่ตกค้างของ ชุนเกียงตู้ มาแปลงสภาพให้กลายเป็พลังลมปราณในร่างเพื่อยกระดับขั้น กลายเป็ขั้นที่ 4 ของลมปราณชั้นสีม่วง"
"ใช่นี่คืออีกขั้นของเคล็ดวิชาเส้นลมปราณั ข้าในตอนนี้มีพลังอ่อนด้อยนักจึงดูดซับได้เพียงพลังตกค้างเช่นนี้เท่านั้น"
เล้งซานตอบด้วยสีหน้าเรียบเฉยแต่เฟรย่าหากมีร่างกายจะเห็นได้ในทันทีว่าถึงกลับถลึงดวงตาจนกลมโตด้วยความใ
"บ้าชัดๆ!!การที่เ้ากล่าวเช่นนี้หมายความว่าหากเ้ามีพลังลมปราณสูงส่งกว่า ณ ตอนนี้เ้าจะสามารถดูดซับพลังได้ทั้งหมด มาแปรเปลี่ยนเป็การเสริมพลังของตนเองนี่มันเป็เคล็ดวิชาดูดซับพลังในตำนาน ที่หายซาบสูญ และไม่เคยปรากฏใน 3 โลกมาหลายพันปี"
"เฟรย่าท่านก็กล่าวเกินไปสิ่งที่ข้าทำได้ก็เพียงดูดซับพลังปราณที่โจมตีใส่ตัวข้ามาเท่านั้นแต่ถ้าไร้ซึ่งการโจมตีจากพลังปราณใดๆข้าล้วนมิอาจบังคับให้ดูดซับโดยตรงได้วิชาดูดซับในตำนานที่ท่านกล่าวถึงนั้น สามารถดูดซับจากร่างกายได้โดยตรงแม้ศัตรูจะขัดขืนก็มิอาจทำได้ จึงเป็เพียงตำนานเท่านั้น"
"เหอะ!!แต่สิ่งที่เ้าทำได้ก็มิต่างจากขั้นแรกของวิชาในตำนาน"
เล้งซานยิ้มที่มุมปากจากนั้นก็พยักหน้าเล็กน้อย
"จริงของท่านหากข้ามีเวลาศึกษามากกว่านี้สัก 10 ปี ข้ามั่นใจกว่า 9ส่วน ว่าข้าจะสามารถปลุกเคล็ดวิชาในตำนานนี้ขึ้นมาได้ แต่ตอนนี้ยังนับว่าห่างไกลอีกทั้งข้ายังมีหน้าที่ ต้องฟื้นฟูตระกูลเล้งเอาไว้ปลดภาระหน้าที่ในส่วนนี้แล้วข้าจึงค่อยคิดค้นวิชา"
พูดจบเล้งซานก็ทำหน้าที่รดน้ำต้นไม้ในสวนต่อ จวบจนตะวันขึ้นตรงศีรษะใน่เที่ยงวัน จึงเสร็จสิ้นภาระกิจในวันนี้
ั้แ่ที่มายัง ณ ดินแดนนี้เล้งซานยังมิเคยได้พักผ่อน หากมีปราณขั้นสูง แม้อดนอนนับสิบวัน ขาดอาหารนับเดือนก็ยังมินับว่าลำบากสำหรับผู้มีปราณขั้นสูง แต่ด้วยปราณที่อ่อนด้อยร่างกายจึงแทบจะถึงขีดสุดของมันแล้ว แม้่เวลานี้แดดจะแผดเผาแต่ก็ยังมีลมพัดจางๆให้พอเคลิบเคลิ้ม มันจึงทิ้งตัวนอนในสวนใต้ต้นไม้ฝั่งตะวันตกซึ่งเป็หน้าที่พักหัวหน้าหมู่บ้าน เพียงชั่ว 10 ลมหายใจเข้าออกมันก็ งีบหลับไป...
"ท่านเป็ผู้ใดกัน!!เหตุใดมางีบหลับ ณ สวนของเรือนเรา"
เสียงหวานเสนาะหูของหญิงสาวทำให้เล้งซานหลุดจากภวังค์ มันลืมตาตื่นดีดกายขึ้นทันที มองไปที่ต้นตอของเสียงนั้นกลับพบหญิงสาวอายุราว 17-18ปีผมดำสลวยใบหน้าโค้งได้รูป แววตาเปล่งประกายเฉิดฉายราวกับอัญมณีที่มิอาจประเมิณค่าจมูกโด่งราวหยกที่แกะสลักไว้ ริมฝีปากเปรียบดังบุปผาแรกแย้มดูน่าดึงดูดผิวขาวละมุลเทียบเท่าหิมะเหมันต์ แม้จิตรกรเอกก็มิอาจวาดภาพความงามของนางออกมาได้หมดจดหากบอกว่ายามนี้มันยังมิได้ตื่นและยังคงอยู่ในห้วงแห่งความฝันมันนั้นพร้อมจะเชื่อทันทีว่ามีนางฟ้าธิดา์มาปรากฏกายให้เห็น!!นางจ้องมาที่เล้งซาน เอียงคอเล็กน้อย ด้วยท่าทีสงสัย
'งดงามมากหญิงสาวผู้นี้ นับว่ามีความงามล่มเมืองโดยแท้'
เล้งซาน แม้วัย 15 ปีแต่ด้วยคือผู้สืบทอดตระกูลอันดับ 1 มันล้วนประสบพบเจอสาวงามมากมายให้เลือกสรรค์แต่สาวงามเ่าั้ยังมิอาจเทียบได้กับหญิงสาวผู้นี้มันตกอยู่ในภวังค์แห่งความงามโดยทันที
"ท่านยังมิตอบแก่เรา?"
คำถามนี้ช่วยดึงจิตใจเล้งซานออกจากภวังค์มันจึงกลับสู่บุคลิคเดิม ยิ้มที่มุมปากเล็กน้อยมันพอเดาออกทันทีว่าหญิงงามผู้นี้เป็ใคร จึงประสานมือโค้งตัวเล็กน้อยด้วยท่านอบน้อมประจำตัว
"ข้าเป็คนสวนคนใหม่ของเรือนนี้ พึ่งเข้ามาเมื่อวาน วันนี้ข้าเริ่มงานวันแรก หากเดามิผิดคุณหนูคงเป็บุตรีของท่านหัวหน้าหมู่บ้าน"
"มิผิดเราเป็บุตรสาวเ้าของเรือนแห่งนี้ ตัวท่านช่างแปลกนัก ทั้งบุคลิกและรูปร่างหน้าตาของท่าน ไม่ว่าจะมองด้านใดก็ไม่เหมือนคนสวนหากบอกว่าท่านมาจากตระกูลใหญ่ ยังมินับว่าเกินเลยแม้แต่น้อย เหตุใดจึงมาเป็คนสวนของเรือนเรา?"
เล้งซานแม้ผิวไม่ได้ขาวนวล แต่ก็มิถึงขั้นคล้ำ รูปร่างสูงใหญ่เกินวัยเล็กน้อยดูองอาจสมชายชาตรี จากการฝึกยุทธั้แ่ อายุ 5ปีใบหน้าคมคายได้รูปปานหินพันปีที่แกะสลักไว้อย่างหมดจด ผมยาวแต่ถูกมัดเกล้ารวบไว้เหมือนบัณฑิต...
13K
