เกิดใหม่เป็นคุณหนูใหญ่เพื่อแก้แค้นสามีจอมเจ้าเล่ห์

บทที่ 45  การแสดงเริ่มต้นขึ้นแล้ว

เสิ่นเปียวเองก็คุ้นเคยกับเสียงนี้ดี

เพราะเมิ่งเจียงอวี่เป็นแฟนของเสิ่นเจีย แล้วยังเป็นหมากสำคัญของเสิ่นจงเฉิน การเข้าออกบ้านเสิ่นเจียจึงเป็นเรื่องปกติ

แต่วันนี้มันไม่ปกติ!

ข้อความนี้เสิ่นเมิ่งเป็นคนส่งให้พี่สาว นั่นหมายความว่าเมิ่งเจียงอวี่พูดประโยคนี้กับเสิ่นเมิ่ง!

“ไอ้สารเลว!” เสิ่นเปียวกัดฟันแน่น มิน่าล่ะพี่สาวถึงได้ดูเหม่อลอยขนาดนี้ แล้วยังมือพองเพราะน้ำมันลวกอีก ที่แท้ต้นเหตุก็คือสองคนนั้นเอง!   “พี่ รอแป๊บนึงนะ เดี๋ยวผมจะไปจัดการยัยเสิ่นเมิ่งให้พี่เอง!”

“หยุดนะ!” เสิ่นเจียคว้าแขนเสื้อน้องชายไว้แล้วพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ   “อาเปียว อย่าทำอะไรบุ่มบ่าม! พี่... เลิกกับผู้ชายคนนั้นแล้ว!”

“เลิกตอนไหน?” เสิ่นเปียวประหลาดใจมาก

“ตัดสินใจตั้งแต่เมื่อวานแล้ว พ่อบอกว่าเขาอาจจะทรยศเรา พี่จะอยู่กับเขาต่อไปได้ยังไง!” เสิ่นเจียสูดหายใจเข้าลึก ๆ “พี่บล็อกทุกช่องทางการติดต่อของเขาหมดแล้ว ต่อไปนี้ เขาคือศัตรูของเรา!”

หลังจากที่เธอครุ่นคิดมาทั้งคืน ผลลัพธ์ที่ได้ก็คือ เธอเข้าใจแล้วว่าเมิ่งเจียงอวี่ไม่ได้รักเธอ ดังนั้น คนแบบนี้ ไม่จำเป็นต้องเก็บมาใส่ใจอีกต่อไป เธอจึงตัดสินใจตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว

สีหน้าของเสิ่นเปียวดูเศร้าสร้อย ไม่รู้จะปลอบใจพี่สาวยังไง ได้แต่บีบมือเธอเบา ๆ “พี่ครับ อย่าเสียใจไปเลย ผู้ชายดีๆ มีอีกเยอะ! พี่สวยขนาดนี้ เขาต่างหากที่ไม่คู่ควร!”

เขาคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดต่อ “ผู้ชายชั่วช้าแบบนี้ ผมไม่ปล่อยมันไปแน่!”

“น้องชายพี่น่ารักที่สุดเลย!” เสิ่นเจียรู้สึกอบอุ่นหัวใจ เอื้อมมือไปลูบใบหน้าของเสิ่นเปียว “เอาล่ะ ไปเล่นเกมต่อเถอะ เดี๋ยวอาหารเสร็จแล้วพี่เรียก”

เธอกลับมาทำอาหารต่อ แต่ใช้เวลานานกว่าชั่วโมง อาหารก็ยังไม่เสร็จ เสิ่นเจียรู้สึกเหมือนตนเองไร้วิญญาณ ผัดผักก็ไหม้ก้นกระทะ หุงข้าวก็ลืมเสียบปลั๊ก

พอถึงเวลาอาหาร เธอมองชามข้าวที่ตักไว้จนพูนตรงหน้า แต่กลับกินไม่ลงแม้แต่คำเดียว

“พี่ กินหน่อยสิ” เสิ่นเปียวทนดูไม่ได้ ดึงชายเสื้อเธอเขย่าเบา ๆ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

เสิ่นเจียได้สติกลับมา เงยหน้าขึ้นยิ้มให้เสิ่นเปียวอย่างฝืน ๆ กำลังจะเอ่ยปาก โทรศัพท์ก็ดังขึ้น…

เป็นเบอร์แปลก 

เสิ่นเจีย กดรับสาย “ฮัลโหล ใครคะ?”

“สวัสดีครับ คุณผู้หญิง ผมรับเพื่อนคุณมาแล้ว รีบลงมารับหน่อยสิครับ! เขาบาดเจ็บหนักมากเลยครับ!”

ปลายสายเป็นเสียงของผู้ชายที่เธอไม่รู้จัก แต่กลับพูดด้วยน้ำเสียงที่คุ้นเคยราวกับรู้จักกับมาก่อน

เสิ่นเจียขมวดคิ้ว มองหมายเลขบนหน้าจออีกครั้ง ยืนยันว่าไม่รู้จักจริง ๆ จึงพูดว่า “โทรผิดแล้วมั้งคะ ฉันไม่ได้ให้ใครไปรับใครซะหน่อย? ดูเบอร์ดี ๆ ก่อนโทรนะคะ ฉันวางสายแล้วนะ”

“นี่! ยัยหนูเป็นอะไรเนี่ย? เพิ่งตกลงกันไปหยก ๆ ทำไมกลับคำซะแล้ว?” ปลายสายดูร้อนรน “หนูคิดจะเบี้ยวค่ารถลุงรึไง? ลุงบอกให้เลยนะ คิดจะทำอะไรก็ให้มันซื่อสัตย์หน่อย! ลุงอุตส่าห์ช่วยขนาดนี้แล้ว ถ้าหนูเนรคุณแบบนี้ก็แย่เกินไปแล้ว!”

“ค่ารถอะไร ตกลงอะไร? ฉันบอกว่าคุณโทรผิดแล้ว!” เสิ่นเจียหงุดหงิดมาก กดวางสายทันที

แต่เบอร์นั้นก็โทรกลับมาอีก เสียงเรียกเข้าดังขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า เหมือนจะไม่ยอมวางมือถ้าเธอยังไม่รับสาย

“ฉันบอกว่าคุณโทรผิดแล้ว ฉันไม่ได้ให้ใครไปรับใครทั้งนั้น! ถ้าอยากจะหลอกเอาเงิน ก็ไปหาคนที่โง่กว่านี้หลอกเถอะ!” เสิ่นเจียกำลังอัดอั้นไม่มีที่ระบาย พอเจอแบบนี้เข้าก็เลยระเบิดออกมา

“ผมน่ะเหรอหลอกลวง? เธอต่างหากที่หลอกลวง!” ปลายสายโกรธจัด ตะโกนกลับมา “คุณชื่อเสิ่นเจียใช่ไหม! อยู่ห้อง 901 ชั้น 9 ใช่ไหม! คุณต้องการให้ผมไปหาคุณที่บ้านจริง ๆ ใช่ไหม?”

หืม?!

อารมณ์ของเสิ่นเจียก็สงบลงในทันที