[New Life] อิสระของชีวิต

[4] โอกาส

ข่าวไร้สาระที่เลือนหายไปจากความทรงจำของผู้คนที่เซ็ทได้มาค้นเจอโดยบังเอิญ กลายเป็นหลักฐานสำคัญที่เซ็ทจำเป็นต้องมีเพื่อตัดสินเส้นทางชีวิตของตัวเองต่อจากนี้“สิ่งที่ฉันเผชิญอยู่ในตอนนี้ต้องเกี่ยวข้องกับกองทัพแน่โร”{เพื่อพิสูจน์สิ่งที่คุณกำลังคิด คุณควรสร้างตัวร่างให้ผมจริงมั้ย?}“ไม่มีปัญหา แบบแปลนเพื่อสร้างร่างจากสิ่งที่มีน่ะ ขอแค่ได้ไปเดินดูอุปกรณ์ ห้านาทีก็เขียนได้ ปัญหาเรื่องเงินทุน ก็กำลังหมดไปเพราะกำลังจะมีคนมาประเคนให้ถึงที่”{คุณไม่คิดว่าเป็นกับดักของกองทัพแล้วหรือ?}โรถามเพราะการประมวลผลในทีแรก โรประมวลผลได้ว่าต่อให้บริษัทดังกล่าวซื้อลิขสิทธิ์โปรแกรมกระจอกๆ ไปจากผู้สร้างอย่างเซ็ทจริง ถึงตอนแรกเซ็ทจะคิดว่าที่นี่คือชีวิตที่ตัดขาดกองทัพเพราะกองทัพไม่น่าโง่ซื้อโปรแกรมกระสั่วๆ แต่ในความเป็นจริงแล้วก็จะยังคงระแวงอยู่ดีว่าการกระทำอันไร้หัวคิดนั้นคือการวางกับดักให้เซ็ทหลงเชื่อ ...เจ้านายของโร เซ็ทคือพวกขี้หวาดระแวง ระมัดระวังตัวเป็นที่สุด...แถมเวลาทำงานที่ต้องแฝงตัว เขายังสามารถแถเข้าข้างตัวเองเก่งอีกด้วย“ต่อให้เป็นกับดัก แต่ส่งเงินทุนมาให้ขนาดนั้น ฉันก็ยินดีรับล่ะนะ”เซ็ทไม่ได้สนใจถ้อยคำจิกกัดที่ลอยผ่านสมองเบาๆ ของโร เขายิ้มรับโดยไม่รู้สึกละอายแต่อย่างใดมือแห้งพับหน้าจอข่าวที่สำคัญที่สุดลง ในขณะเดียวกันก็เปิดกลับไปยังข้อความตอบกลับของทางบริษัท เซ็ทดาวน์โหลดไฟล์เอกสารที่ทางนั้นส่งมา ก่อนจะเปิดโปรแกรมพื้นฐานขึ้นมาเขียนแก้ข้อตกลงในเอกสาร เซ็ทไม่ลังเลเลยในการขีดฆ่าข้อตกลงอันแสนไม่เป็นธรรม หลังจากแก้ข้อความบรรทัดแล้วบรรทัดเล่า เซ็ทก็กดส่งข้อความตอบกลับไปยังที่ๆ มันควรอยู่{มีความเป็นไปได้มากกว่า 90% ที่ฝั่งโน้นจะพยายามหาข้อมูตัวตนของคุณ}“ถ้าคิดว่าหาเจอก็มาเลย”เซ็ทเปิดโปรแกรมมากมายบนจอคอม ตัวอักษรนับล้านตัววิ่งพล่านไปทั่ว หากมองผ่านๆ คงมีแต่คนคิดว่าคอมเครื่องนี้เจ๊งไปแล้วแน่ๆ แต่อักษรหน้าตาประหลาดที่วิ่งอยู่แท้จริงคือตัวโปรแกรมที่เซ็ทป้อนไว้ปกปิดข้อมูลส่วนตัว สำหรับเซ็ทเขามั่นใจมากว่าจะไม่มีใครสามารถระบุตัวตนผ่านไอพีปลอมที่สร้างเลขไอดีจากข้อมูลของโรได้ ยกเว้นโลกนี้จะมีพัฒนาการที่ดีกว่าโลกใบเก่าของเขาสองร้อยปี หรือไม่ฝ่ายตรงข้ามก็ต้องเป็นพวกระดับสูงในกองทัพ{เจาะไม่เข้าแน่ ขืนโปรแกรมกากๆ แบบนั้นเจาะเข้า ก็ช่วยทำลายข้อมูลในระบบผมทิ้งไปเถอะ}“เข้าใจพูดนี่โร”ผ่านไปเกือบสองชั่วโมงฝั่งนู้นก็ส่งข้อความมาอีกครั้ง และครั้งนี้ข้อความที่ฝั่งนั้นส่งมาตรงตามที่เซ็ทต้องการทุกประการ ทว่ามีข้อเรียกร้องเพิ่มอีกอย่างคือต้องการแบ่งจ่ายค่าโปรแกรมหนึ่งล้านดอลถูกเซ็ทเขียนเป็นร้อยล้านดอล หากผลประกอบการออกมาด้วยดีผลประโยชน์ต้องถูกแบ่งจ่ายมาที่เซ็ทอย่างน้อยยี่สิบเปอร์เซ็นต์ ทว่าก่อนหน้านั้นทางบริษัทต้องจ่ายมัดจำก่อนสามสิบเปอร์เซ็นต์เพื่อให้เซ็ทส่งมอบตัวโปรแกรมที่สมบูรณ์ให้แน่นอนว่าถ้าทางนั้นเล่นตุกติกเซ็ทจะแฉข้อมูลทั้งหมดที่เขาไปท่องเอาไว้ให้แก่บริษัทคู่แข่ง เป็นคำขู่ที่มาพร้อมข้อมูลจริงและพร้อมกระทำจริงหากทางนั้นคิดเล่นสกปรก ซึ่งหลังจากที่พยายามหาตัวตนของเซ็ทแล้วไม่ได้ข้อมูลอะไรกลับไปเลยก็ทำให้ทางนั้นรู้สึกกลัวในตัวเซ็ทอยู่ไม่น้อยบริษัทไอทีชั้นนำของโลกที่เจาะระบบคอมบ้านตัวเดียวไม่ได้ (รู้ได้ว่าเป็นคอมธรรมดาเพราะเซ็ทปล่อยให้รู้) ในขณะที่เจ้าของคอมบ้านเข้ามาดูข้อมูลภายในและเอาข้อมูลทั้งหมดกลับไปได้ข้อความถัดมาคือนัดหมายแลกเปลี่ยน เซ็ทไม่คิดจะใช้การโอนเงินผ่านธนาคารเพราะสามารถตรวจสอบได้ง่ายเกินไป ในขณะเดียวกันการมีเงินจำนวนมากอยู่ติดบัญชีอาจทำให้เขามีปัญหาในภายหลัง ดังนั้นเซ็ทจึงใส่สถานที่นัดหมายเป็นสถานีรถไฟฟ้าใต้ดินที่ไม่ไกลจากบ้านหลังนี้มากนัก เพียงนั่งรถเมล์สองต่อก็ถึง ส่วนวันเวลาก็คือหนึ่งสัปดาห์นับจากนี้ตอนสิบโมงเช้า วิธีแลกเปลี่ยนคือตู้ฝากของสาธารณะฝ่ายบริษัทที่ได้รับตารางนัดหมายไป ถึงกับตกใจว่าโปรแกรมที่สุดยอดขนาดนี้มีผู้เขียนเป็นคนชาวเอเชีย กระนั้นก็ยินยอมที่จะลงทุนนั่งเครื่องนานกว่าสิบสองชั่วโมงพร้อมเงินสดสามสิบล้านดอลเพื่อโปรแกรมตัวนี้ แม้จะมีความเสี่ยงอยู่บ้างแต่ก็ต้องลองเสี่ยงดีกว่าปล่อยให้ข้อมูลในบริษัทรั่วไปเฉยๆ{พวกนั้นต้องพยายามหาตัวคุณแน่ๆ}“ก็ใช่ว่าจะจับหางฉันได้ตอนนี้นี่”เซ็ทกระตุกยิ้ม ดวงตาคมที่จ้องมองตัวอักษรหน้าจอหลุบลงเล็กน้อยก่อนที่หน้าจอที่มีแต่ตัวอักษรภาษาอังกฤษเป็นพรืดจะถูกดับลง เพราะตัวตนของคนที่อยู่ด้านหลัง“มีอะไรหรือเปล่าอดัม?”“...คุยกันหน่อย...ได้มั้ย...เซ็ท”อดัม แอชลีย์ ในสภาพเป็นผู้เป็นคนเพราะเจ้าตัวไปจัดการอาบน้ำโกนหนวดเคราจัดการผมเผ้าเรียบร้อยแล้ว เวลานี้ตัวเขาไม่มีกลิ่นเหล้าติด กลายเป็นหนุ่มอังกฤษมาดเซอร์ในสภาพเสื้อยืดกับกางเกงขายาวธรรมดาก็ทำให้เขาดูดีแบบเรียบๆ สลัดคราบคนขี้เหล้าก่อนหน้านี้ได้เรียบวุธ“...เอาสิ”เซ็ทลุกขึ้นจากหน้าคอม เดินนำหน้าตรงไปยังโต๊ะกินข้าวที่ไม่ได้ถูกใช้งานร่วมกันมานานมาก จากนั้นจึงนั่งลงเงียบๆ รอให้คนที่เข้ามาเผชิญหน้าเป็นฝ่ายเปิดปากพูดก่อนอดัมเห็นลูกมีท่าทีไม่ให้ความเคารพเดิมทีก็รู้สึกไม่พอใจอยู่บ้าง แต่พริบตาต่อมาเขาก็นึกได้ว่าตลอดหลายปีมานี้เขาปฏิบัติกับลูกอย่างไร มันก็ไม่แปลกที่ลูกจะเกลียดชังพ่อแย่ๆ แบบเขา“ก่อนอื่นก็...พ่อขอโทษนะลูก”เซ็ทยังคงนิ่งเงียบ ดวงตาของเขาไม่ฉายความรู้สึกใดๆ ออกมา มันนิ่งเรียบเย็นชาจนคนมองดูรู้สึกสั่นสะท้าน อดัมไม่กล้าสบตาลูกชายแต่กระนั้นเขาก็ยังพยายามจับจ้องไปทางลูกชายเพื่อสื่อถึงความจริงใจที่เขามี“พ่อรู้...ว่าพ่อเป็นพ่อที่แย่มาตลอดหลายปี...พ่อจะไม่ขอให้ลูกยกโทษให้พ่อแย่ๆ คนนี้หรอก...แต่เรา...ยังเป็นครอบครัวเดียวกันใช่มั้ย?”“...”“ไม่ต้องยกโทษให้พ่อ...แต่ขอโอกาส...ให้พ่อแย่ๆ ที่พึ่งตาสว่างได้มั้ย?”ความเงียบปกคลุมรอบตัวพวกเขาทั้งสอง พ่อกับลูกชายที่หน้าคล้ายกันนั่งจ้องหน้ากันเงียบๆ เหมือนกำลังเล่นสงครามประสาท แม้อดัมจะรู้สึกกดดันและเต็มไปด้วยความรู้สึกผิดจนแทบไม่กล้ามองหน้าลูกชาย แต่เขาก็ยังคงนั่งนิ่งต่อไปมือทั้งสองข้างกำแน่นจนเส้นเลือดขึ้น ดวงตาสีฟ้าหมองลงเมื่อเผลอคิดไปแล้วว่าลูกชายต้องไม่ยกโทษให้เขาแน่ๆ แต่ในใจของเขาในเวลาไม่มีสักเศษเสี้ยวของความคิดถอดใจแต่อยู่ๆ เซ็ทก็พูดทำลายความเงียบ“ผมคงยังทำใจเรียกคุณว่าพ่อไม่ได้ อดัม”“...เซ็ท”“แต่คุณก็ยังเป็นพ่อผม ...ไม่มีใครรับเหตุการณ์แบบนั้นได้ ถ้าผมเป็นคุณผมก็อาจจะสติแตกเหมือนกัน แต่อดัม...คุณรู้มั้ยว่าคุณไม่ควรเอาความเจ็บปวดของตนเองมาลงกับคนอื่น ยิ่งคนๆ นั้นคือลูกชาย...”“...”“สิ่งที่คุณควรทำกับผมคือการระบายและให้ผมช่วยพยุงคุณที่ทำท่าจะล้ม ไม่ใช่ล้มลงมาทับผมให้เรื่องมันเลวร้ายไปกว่าเก่า”“...”“คุณอาจจะเจ็บปวดเพราะผู้หญิงคนนั้นเป็นเมียคุณ แต่คุณลืมเหรอว่าผู้หญิงคนนั้นก็แม่ผม คุณเจ็บผมก็เจ็บ และผมก็เจ็บยิ่งกว่า...เพราะที่คุณทำร้ายผม...เป็นพ่อของผม ...ทำร้ายผมที่มีสายเลือดของคุณครึ่งหนึ่งอยู่ในตัว”“...เซ็ท...พ่อขอโทษ”“ตอนนั้นผมอาจจะเด็กมาก และตอนนี้ก็ยังคงเด็กในสายตาคุณเหมือนเดิม แต่อดัม ถึงลูกคุณจะยังเป็นเด็กแต่ไม่ได้อ่อนแอเหมือนคุณ” “...”“ในขณะที่คุณล้มเหลวเขากำลังสู้ ลูกคุณคนนี้พยายามเพื่อให้พ่อที่ใจดีกลับมาเป็นเหมือนเดิม แต่คุณมาคิดได้ตอนที่เขาคนนั้นไม่อยู่แล้ว”อดัมที่ปล่อยให้น้ำตาไหลลงมาช้าๆ เริ่มร้องไห้หนักขึ้น ลูกกระเดือกขยับขึ้นลงเพราะเขาพยายามกลั้นเสียงสะอื้นที่ดูจะดังถี่ขึ้นทุกทีเซ็ทลุกขึ้นจากเก้าอี้ทำท่าจะเดินจากไป ใจของผู้เป็นพ่อหล่นวูบไม่รู้จะทำยังไงถึงชดเชยความผิดที่ก่อไว้ได้ กระนั้นคำพูดร้อยแปดที่อยากจะพูดก็ดูเหมือนจะไม่มีคำไหนดีพอ แต่วินาทีต่อมาเสียงเย็นชาของลูกก็อบอุ่นขึ้นนิดหน่อย รวมถึงถ้อยคำที่ช่วยปลอบประโลมหัวใจที่พังยับไม่มีชิ้นดีตอนนี้ด้วย“ผมไม่ได้ยกโทษให้คุณ แต่ผมก็ไม่ได้เกลียดคุณหรอกนะ ยังไงๆ คุณก็เป็นพ่อผม กลับกันผมค่อนข้างชอบคุณพอสมควร”“...เซ็ท”หนุ่มฝรั่งวัยเกือบสี่สิบเงยหน้ามองลูกชายทั้งๆ ที่น้ำตาไหลอาบเต็มหน้า ดวงตาสีฟ้าแดงกล่ำจากหยาดน้ำตา มือหนาขยับไปเหมือนอยากจะโผเข้าไปกอดลูกชายที่ยืรอยู่อีกฝากของโต๊ะใจจะขาดเหมือนเซ็ทจะรู้ความคิดของผู้เป็นพ่อ ร่างสูงที่ผอมแห้งเดินมาหยุดอยู่ด้านหน้าของอดัม จนเขาต้องเงยหน้าขึ้นมองลูกชายที่โตถึงขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้เมื่อเห็นว่าเซ็ทอ้าแขนสองข้างออกเล็กน้อย อดัมก็ลุกพรวดแล้วสวมกอดลูกชาย ลำแขนหนาสองข้างโอบกอดลูกชายคนเดียวไว้อย่างแนบแน่นจนเซ็ทรู้สึกอึดอัดนิดๆ“...พ่อขอโทษ...พ่อขอโทษนะลูก...ไม่ต้องยกโทษให้พ่อ แต่ให้พ่อได้ทำหน้าที่พ่อของลูกอีกซักครั้งเถอะนะ...พ่อขอโทษจริงๆ”อดัมยังคงกอดร่างของลูกชายแน่นในขณะที่ปากก็พึมพำพูดขอโทษไม่หยุด เซ็ทเอื้อมมือไปตบหลังเขาเบาๆ ก่อนจะพูดด้วยเสียงที่อู้อี้หน่อยๆ “ลูกชายที่คุณรู้จักไม่อยู่อีกแล้วนะอดัม ลูกคนนี้ของคุณไม่ใช่ลูกที่คุณควบคุมได้อีกแล้วนะ”“...พ่อไม่สน พ่อผิดเอง ลูกอยากทำอะไรทำเลย พ่อจะไม่บังคับจิตใจจะไม่ทำร้ายลูกอีกแล้ว พ่อขอโทษ”เสียงขอโทษพร้อมเสียงร้องไห้ยังคงดังต่อเนื่องไปอีกหลายนาที และไม่มีทีท่าจะหยุดลงง่ายๆ เมื่อคนเป็นลูกชายบอกว่า“คุณยังเป็นพ่อของลูกคนนี้เสมอ...ตลอด...ไม่มีวันเปลี่ยน”อดัมยังคงร้องไห้โดยไม่คิดจะอาย ยิ่งได้มาสัมผัสกับร่างกายของลูกชายแบบนี้เขายิ่งได้รู้ว่าที่ผ่านมาเขาแย่แค่ไหน ร่างกายของลูกชายที่ผอมโซไม่สมวัย แม้จะดูสูงแต่ก็ไม่มีกล้ามเนื้อใดๆ ไร้ซึ่งสิ่งบำรุงร่างกายอันควรเป็น ไม่รู้ว่ากี่มื้อที่ลูกชายต้องอดๆ อยากๆ ในขณะที่เขาเสียสติไม่รู้ว่าคนเป็นลูกชายต้องเจออะไรมาบ้าง...เขาช่างเป็นพ่อที่แย่จริงๆเซ็ทอาจจะเล่นละครได้สมบูรณ์แบบแต่เขาไม่เคยอินไปกับบทละครด้วย ทว่าครั้งนี้เสมือนความรู้สึกของเจ้าของร่างที่แท้จริงมันตีตื้นขึ้นมาจากส่วนลึก ดังนั้นเซ็ทจึงไม่ทันรู้ตัวว่าเขาเผลอเอื้อมมือไปโอบกอดร่างกายของอดัมแน่นแค่ไหน และในขณะเดียวกันดวงตาที่เฉยชามาตลอดก็เต็มไปด้วยน้ำตาที่ไหลทะลักออกมาไม่แพ้ชายตรงหน้าเหมือนได้สัมผัสถึงความรักที่เขาหลงลืมไปแล้ว เซ็ทรับรู้ถึงความรักที่เด็กเจ้าของร่างมีให้พ่อ แม้จะถูกทำร้ายมาตลอดแต่ความรักที่มีให้พ่อก็ไม่เคยลดลง และเซ็ทเองก็สัมผัสได้ว่าผู้ชายคนนี้รักลูกของเขาจริงๆและเซ็ทกล้าพูดเต็มปากว่าชอบมนุษย์แบบอดัม อดัมเป็นสีเทาที่รู้ว่าตัวเองผิดก็กล้าที่จะยอมรับผิด เขากล้าจะก้าวออกมาจากความผิดพลาดไม่ปล่อยให้ตัวเองหลงผิดต่อไปเพราะความหน้าบางไม่กล้ายอมรับผิดอย่างใครๆ ทันทีที่รู้ตัวก็ไม่คิดจะปล่อยให้เวลาผ่านไปอย่างเปล่าประโยชน์ อดัมกล้าที่จะลุกขึ้นมาเปลี่ยนแปลงตัวเองแล้วเผชิญหน้ากับความผิดพลาดที่เขาก่อ เขาไม่ได้ร้องขอการให้อภัย ไม่ได้ร้องขอการชดใช้ที่จะทำให้ตัวเองรู้สึกดี แต่ร้องขอโอกาสที่จะปรับปรุงและเปลี่ยนแปลงอะไรๆ ให้ดีขึ้นนี่เป็นอะไรที่น้อยคนจะมี คนที่ไม่ลืมเรื่องผิดพลาดแต่พร้อมจะแก้ไขให้ไม่ผิดซ้ำสอง ไม่ได้กลบฝังความผิดแต่พร้อมจะหยิบยกขึ้นมาเปิดเผยแล้วใช้เตือนตัวเอง ไม่ได้ลุกขึ้นมาทำเพื่อตัวเองแต่เพื่อทำให้คนที่เขาทำผิดด้วยดีขึ้น เป็นคนที่มีความเป็นมนุษย์ แบบที่น้อยครั้งนักจะได้เจอซักครั้ง สองพ่อลูกยืนกอดกันปล่อยให้น้ำตาไหลเงียบๆ นานนับสิบนาที จนอารมณ์ที่ปะทุมาตลอดของเซ็ทดับมอดลง ในเวลานั้นเซ็ทเหมือนได้ยินคำขอบคุณจากที่ไกลๆ ดังแผ่วเบาอยู่ข้างหู“อดัม...ผมอึดอัดแล้วนะ...ถ้าคุณยังกอดผมต่อแบบนี้ผมจะโกรธแล้วนะ”“อ๊ะ พ่อขอโทษๆๆ อย่าโกรธพ่อนะลูก”อดัมรีบผละร่างออกจากลูกชาย มือหนายกขึ้นจัดทรงผมและเสื้อผ้าให้ลูกเป็นระวิง เซ็ทถอนหายใจแล้วพยักหน้าขึ้นลงช้าๆ คล้ายกับกำลังประเมิน“ถ้าอยากให้ผมยกโทษให้ อย่างแรก...ช่วยจัดการกับขวดเหล้าเต็มบ้าน แล้วเลิกขาดเหล้าไปเลยด้วยนะ ทำให้ผมได้มั้ย?”“ได้ๆๆ พ่อจะเลิกเหล้า อ๊ะ พ่อจะไปจัดบ้านเดี๋ยวนี้ล่ะ”ฝรั่งตัวโตยกมือปาดน้ำตาบนใบหน้าวิ่งปรู๊ดหายไปในสักส่วนของบ้าน ดูแล้วไฮเปอร์เป็นเด็กๆ จนน่าขำ{ภารกิจหลักเริ่มต้น เรียกคืนพ่อผู้แสนดี สำเร็จ เข้าสู่เนื้อเรื่อง}“นั่นอะไรโร?”{ไม่ทราบ ผมแจ้งตามที่มันแจ้งเตือน}“ควบคุมระบบนั่นไม่ได้เลยเหรอ”{ผมรู้สึกแย่ที่ต้องบอกว่าดูเหมือนระบบนี่จะแจ้งเตือนเฉพาะคุณมีภารกิจให้รับได้ ตอนสำเร็จภารกิจทั้งที่รับได้และภารกิจซ่อนที่คุณต้องหาด้วยตัวเอง นอกเหนือจากนั้นยังไม่พบสิ่งใด ไม่ต้องไปพูดถึงการควบคุมเลยเซ็ท}“ถ้านี่คือการเกิดใหม่พร้อมระบบขี้โกง มันก็คงเป็นระบบน่ารำคาญที่ไร้ประโยชน์ที่สุดแล้ว”รอยยิ้มหยันปรากฏบางๆ ปล่อยหน้าที่ประมวลผลสิ่งที่ได้รับรู้มาให้โรเป็นคนจัดการ ส่วนตัวเขาก็เดินเข้าไปด้านในด้วยทีท่าไม่รู้ไม่ชี้ โดยไม่ลืมแวะเข้าห้องน้ำไปล้างหน้าล้างตาที่เต็มไปด้วยคราบน้ำตาเซ็ทรู้สึกแปลกใจเล็กน้อยที่โรไม่แซวเรื่องที่เขาร้องไห้ ถึงแม้ก่อนหน้านี้เขาจะร้องไปครั้งหนึ่งแต่ครั้งนี้ก็พึ่งเป็นครั้งที่สอง ตลอดชีวิตที่ผ่านมาเซ็ทไม่เคยร้องไห้แม้แต่ครั้งเดียวดังนั้นจึงเป็นเรื่องธรรมดาที่โรจะแซว แต่ถ้าโรจะเว้นว่างไม่แซวเขา เซ็ทก็โอเค ดีซะด้วยซ้ำไปเซ็ทเดินออกจากห้องน้ำกลับเข้าไปในตัวบ้าน เขาเห็นอดัมกำลังก้มๆ เงยๆ ในการจัดการทำความสะอาดบ้านที่เละเทะให้เข้าที่เข้าทาง เซ็ทขยับตัวช้าๆ ก่อนเดินไปหยิบถุงขยะใกล้ๆ แล้วนั่งยองๆ ลงข้างอดัม“ผมช่วย”“...เซ็ท”“หยุดร้องแล้วอย่าหยุดขยับมืออดัม”เมื่อเห็นว่าลูกชายดุใส่ตัวเองที่กำลังจะปล่อยให้น้ำตาไหลอีกครั้ง อดัมก็สะดุ้งเฮือก รีบเก็บน้ำตาที่เอ่อคลอหันกลับไปสนใจกองขยะกองโตอีกครั้ง “อะ-โอ้ โอเคๆๆๆ เอ่อ...ไอ้นี่ทิ้งเนอะ เอ...นี่เก็บไว้ดีมั้ยนะ”เซ็ทเหลือมองคนข้างตัวที่กำลังทำหน้านิ่วคิ้วขมวดก่อนจะยิ้มเล็กๆ ที่มุมปาก ยิ้มที่เกิดจากใจไม่ใช่การแสดง และเป็นยิ้มที่เกิดขึ้นโดยเจ้าตัวไม่ทันรู้สึกตัว

สามวันต่อมา บ้านหลังน้อยในอพาร์ทเม้นท์โทรมๆ ได้รับการเก็บกวาดใหม่ทั้งหมดแล้ว ไม่มีกองขวดเหล้า ไม่มีขยะ ของทุกอย่างที่มีอยู่น้อยนิดล้วนได้รับการจัดเก็บให้เข้าที่เข้าทาง แต่ก็แลกกับหยาดเหงื่อและแรงกายของสองพ่อลูกไปไม่มากก็น้อย“จะหางานใหม่?”“ใช่ เงินเก็บที่มีใกล้หมดแล้วนี่ พ่อจะปล่อยให้ลูกหาเงินเข้าบ้านคนเดียวไม่ได้หรอก อีกอย่างเงินที่ลูกหามาได้เองก็เก็บไว้เถอะนะ”“งั้นอดัมจะทำงานอะไร?”สรรพนามที่ลูกชายใช้เรียกเป็นสิ่งที่พ่อแบบเขาทำใจยอมรับให้ชินแล้ว การจะเปิดใจลูกชายให้กลับมาเรียกตนเองว่าพ่ออีกครั้งเขารู้ดีว่าต้องใช้เวลา แค่ความสัมพันธ์ในตอนนี้ไม่เลวร้ายเหมือนที่ผ่านๆ มาก็นับว่าดีมากแล้ว“พ่อคิดไว้บ้างแล้วแหละ แต่ก่อนหน้านั้นก็ต้องหาพาร์ทไทม์ทำฆ่าเวลาก่อนเริ่มงานหลักน่ะ วันนี้พ่อคงกลับมาเย็นๆ นะเซ็ท”“อืม อดัม วันศุกร์ผมจะออกไปข้างนอกนะ”“เอาสิ ออกไปเที่ยวเล่นบ้างก็ดี”ฝรั่งที่มีลูกโตเป็นควายแล้วก็ยังดูไม่แก่สวมเสื้อสูทเพื่อเตรียมไปสัมภาษณ์งานพูดแบบไม่ทุกข์ร้อน ไม่ถามไถ่ให้เสียเวลาว่าจะไปไหน การเลี้ยงลูกแบบปล่อยเป็นสิ่งที่ธรรมดาในสังคมของเขา สำหรับอดัมต้องบอกว่าดีด้วยซ้ำที่ลูกชายจะยอมลุกออกจากหน้าจอคอมบ้าง เพราะหลังจากทำความสะอาดบ้านเสร็จลูกชายคนดีก็นั่งสิงอยู่แต่หน้าคอม“ซื้อข้าวเย็นวันนี้มาฝากผมด้วยนะ”“ได้สิ กินอะไรดีล่ะ?”“กระเพราหมูสับไข่ดาว”“เซ็ท ลูกกินอย่างนี้มาห้ามื้อแล้วนะ เปลี่ยนบ้างดีมั้ย?”“ผมยังไม่เบื่อ”“โอเค”อดัมได้แต่พยักหน้ารับคำแม้ว่าในใจเขาจะรู้สึกหนักใจแค่ไหนก็ตาม หลังจากที่เขาได้สติในครั้งนี้เหมือนลูกชายของเขาไม่ใช่คนเดิมอีกต่อไป เซ็ทกลายเป็นเด็กฉลาดพูดน้อย ไม่ขี้กลัวไม่ขี้อ้อนเหมือนเมื่อก่อน ทั้งยังเย็นชาและจัดการเรื่องราวต่างๆ อย่างเด็ดขาดมากขึ้น แน่นอนว่าดื้อมากขึ้นด้วยอดัมได้แต่ทำใจ เพราะรู้ดีว่าที่ลูกกลายเป็นแบบนี้เพราะเซ็ทที่ต้องพึ่งตัวเองจำต้องปรับตัวให้อยู่รอด ในเมื่อพ่อแบบเขามันพึ่งพาอะไรไม่ได้“งั้นพ่อไปก่อนนะเซ็ท อย่านั่งอยู่แต่หน้าคอมจนลืมเวลาอีกล่ะ”“รู้แล้วน่า”พอฝรั่งร่างสูงเดินออกจากบ้านไปแล้ว เซ็ทจึงหันหน้ากลับมาให้ความสนใจกับข้อมูลบนหน้าจอคอมในตอนนี้อีกครั้ง ข้อมูลของเครื่องใช้ไฟฟ้าและไอทีต่างๆ มากมายปรากฏบนหน้าจอ เซ็ทนั่งวิเคราะห์แยกส่วนพวกมันทุกชิ้น แล้วลงมือวาดแปลนหุ่นยนต์อัจฉริยะส่วนตัวตัวแรกของโลกลงบนกระดาษ“กับเทคโนโลยีแบบนี้คงยังสร้างที่ดีเท่าแบบเก่าไม่ได้ ใช้แก้ขัดไปก่อน โอเคมั้ยโร”{ไม่มีปัญหา รูปลักษณ์ภายนอกเป็นกระบอกแบบพัดลมไอน้ำตัวนั้นก็ไม่เลว ใช้ตบตาคนได้ดีด้วย}“นั่นสินะ ถ้าอิงรูปลักษณ์นั้นก็เปลี่ยนแปลนข้างในสักหน่อย ถ้าอะไรไม่มีได้เงินค่อยไปเดินดูว่าจะหาอะไหล่ชิ้นไหนมาเปลี่ยนแล้วกัน เทียบข้อมูลภูมิศาสตร์ไปถึงไหนแล้ว”{เสร็จไปส่วนหนึ่ง แต่เพราะตัวโปรแกรมของผมยังไม่สามารถท่องด้วยตัวเองได้ จึงยังไม่สามารถยืนยันกับข้อมูลภายนอกได้ ที่เปรียบเทียบได้ตอนนี้คือข้อมูลเก่ากับข้อมูลในหนังสือเรียนของคุณที่คุณอ่านเท่านั้น}“แล้วผลลัพธ์ใกล้เคียงกับที่คิดไว้รึเปล่า?”{ไม่ครับ ถ้าข้อมูลในหนังสือถูกต้อง ข้อมูลทางภูมิศาสตร์ก็มีหลายส่วนคลาดเคลื่อน ไม่สามารถบอกได้ว่าโลกนี้คือโลกใบเดียวกับคุณในสมัยก่อน}“...”{ผมไม่คิดว่านี่คือเม็กกะโปรเจ็กต์ของกองทัพ เพราะหลายๆ อย่างมันดูไร้ประโยชน์จนเกินไป บางทีคุณควรคิดให้น้อยลงนะเซ็ท}“เอาน่า ไว้ตรวจสอบจนพอใจ ฉันจะยืนยันเอง”{เข้าใจแล้ว ถ้างั้นจะเริ่มตรวจสอบข้อมูลสถานที่ของที่นัดหมายโดยละเอียดเลยมั้ย?}“อยู่แล้ว”เซ็ทบิดไม้บิดมือ นิ้วที่ยังดูผอมแห้งพรมลงบนแป้นคีย์บอร์ดอย่างรวดเร็วจนมองตัวอักษรที่ถูกพิมพ์ลงไปไม่ทัน เซ็ทกวาดตามองข้อมูลทั้งหมด พร้อมเปรียบเทียบช่วงเวลา วางแผนโดยละเอียดแบบวิต่อวิเพื่อไม่ให้เกิดความผิดพลาด โดยไม่ลืมที่จะวางแผนสำรองหลายชั้นหลายซ้อน โดยหวังว่าจะไม่ต้องไปขุดมาใช้ทุกแผน{เหมือนคุณกำลังสนุกนะเซ็ท}โรออกความเห็น เซ็ทแค่ยักคิ้วน้อยๆ ไม่ตอบอะไร จดจ่อกับงานเบื้องหน้าต่อไป
‘โอกาสไม่ได้มาง่ายๆ ถ้าไม่คิดลงมือทำ ก็อย่าหวังจะได้มา’

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

[4] โอกาส

นิยายแนะนำ

[New Life] อิสระของชีวิต

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

[4] โอกาส

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้