"สุดยอดดด" จางอี้หนิงตื่นตาตื่นใจกับความสามารถใหม่ของตัวเอง เธอไม่คาดคิดว่ายาเม็ดเดียวจะมีประสิทธิภาพขนาดนี้ เธอได้ลองทดสอบด้วยการสุ่มหยิบหนังสือที่มาเล่มหนึ่ง เลือกอ่านหน้าหนึ่ง พออ่านจบปิดหนังสือ เธอจำข้อความทั้งหน้านั้นได้อย่างแม่นยำ ไม่ตกหล่นสักตัว อะไรจะเจ๋งขนาดนี้
เธอลองทดสอบเพิ่มขึ้น สรุปได้ว่า หาก้าจำได้จำนวนมากขึ้น ก็เพียงแค่ต้องอ่านซ้ำเพิ่มขึ้นอีกสองสามครั้ง ก็สามารถจะจำเนื้อหาได้ทั้งเล่ม เท่านี้ก็สุดยอดมากแล้ว และนี่เป็เพียงแค่ยาเม็ดชั้นต้นนะ ถ้าระดับของยาเพิ่ม ไม่อยากคิดเลยว่า จะเกิดผลลัพท์ขนาดไหน ตอนนี้เื่การเรียน การสอบก็หมูๆ ฮุฮุฮุ
จางอี้หนิงที่อารมณ์แจ่มใส ดี๊ด๊า หมุนตัวไปรอบๆ ห้อง
[อารมณ์ดีแล้วสินะครับ เมื่อสักครู่เห็นโอดครวญ ตีโพยตีพายลั่นห้อง]
"ก็แหมม..มันน่าอายจะตาย ดันไปปล่อยปุ๊งเสียงดังขนาดนั้น แถมยังเป็ตอนพ่อแม่จะเข้าด้ายเข้าเข็มกันอีก”
ถึงแม้ว่าจะเป็เื่ดี ที่ไม่ต้องเห็นพ่อแม่เล่นหนังสดต่อหน้าตัวเองก็เถอะ คิดแล้วจางอี้หนิงก็อดเขินอายไม่ได้ เธอยังเป็สาวซิงอยู่เลยนะ บ้าจริง!
[โฮสเคยพูดไว้นี่ครับ เป็แค่ 'กลไกธรรมชาติ' ของร่างกายมนุษย์เท่านั้นเอง]
"ชิ จำซะแม่นเชียว ว่าแต่ฉันยังไม่ได้เอาเื่เลยนะ ที่ไม่ยอมบอกเื่ผลข้างเคียงจากยา" จางอี้หนิงพูดเสียงเข้ม เขม่นมองหน้าจอที่อยู่ตรงหน้า
"อ่ะ อ่ะ ไม่ต้องพูดเลยนะ ว่าเพราะฉันไม่ได้ถาม เปลี่ยนมุกได้แล้ว ห้ามใช้ซ้ำ ต่อไป มีอะไรบอกมาให้หมดทีเดียวเลย" จางอี้หนิงพูดดักคอ
[...]
[โฮสสามารถกดที่ชื่อยา หรือชื่อของรางวัลใดๆ จากนั้นจะมีรายละเอียดแสดงให้เห็นเพิ่มครับ]
จางอี้หนิงจึงลองทำตาม เมื่อกดที่ชื่อ ยาเพิ่มปัญญาขั้นต้น ก็มีกล่องหน้าต่างเล็กๆ แสดงขึ้นมา เป็รายละเอียดเกี่ยวกับยา และอธิบายสรรพคุณของยา ตลอดจนผลข้างเคียงที่อาจเกิดขึ้น ซึ่งดูแล้ว เหมือนการใช้ไป่ตู้ แต่ดีกว่าคือ กดที่ชื่อปุ๊บ ก็ขึ้นหน้าต่างคำอธิบายเลย
ไหนๆ ตอนนี้ก็ยังพอมีเวลา เธอจึงอยากสำรวจว่า หน้าจอนั้น มีลูกเล่นอะไรบ้าง
หลังจากลองกดนั่นกดนี่ไปสักพัก ก็พบว่ามีฟังก์ชั่นน่าสนใจหลายอย่าง
อันดับแรก คือ มีช่องเก็บของด้วย แม้จะไม่ไฮโซเหมือนมิติ ของพวกนางเอกในนิยายที่เคยอ่าน แต่ก็สามารถเก็บของได้ เพียงแต่กิ๊กก๊อกกว่าตรงที่เก็บได้แค่ 10 ไอเท็มเท่านั้น
งกชะมัด!
เมื่อกดเลือกไอคอนรูปกระเป๋า จะปรากฏหน้าต่างที่มีตารางสี่เหลี่ยมเป็ช่องๆ รวม 10 ช่อง หากเธออยากจะเก็บอะไรเข้าไป ก็แค่ถือหรือััสิ่งนั้น แล้วคิดว่า 'เก็บ' ของสิ่งนั้นจะหายวับไป แล้วไปปรากฏเป็รูปภาพในช่องเก็บของช่องหนึ่ง
อารมณ์เหมือนช่องเก็บไอเท็มในเกมส์ มากกว่าจะเรียกว่ามิติ
ต่อมา เธอก็พบว่ามีร้านค้าขายของด้วย ระบบเพิ่งบอกว่า เพราะเธอทำภารกิจแรกสำเร็จ จึงปลดล็อคการเข้าใช้งานร้านค้าได้ ในร้านค้ามีของน่าสนใจหลายอย่าง ไม่ว่าจะเป็ยาประเภทต่างๆ เช่น ยาเพิ่มพลัง ยาเสริมความงาม ยาเพิ่มเสน่ห์ ฯลฯ ยังมีขายอาวุธ, ตำรา, และอื่นๆ อีก เพียงแต่ตอนนี้เธอสามารถซื้อได้เพียงสินค้าระดับต่ำเท่านั้น
ถ้า้าซื้อสินค้าระดับกลาง หรือ สูงขึ้นไป ต้องปลดล็อคด้วยการทำภารกิจเพิ่มมากขึ้นก่อน
“ทำไมของในร้านค้าแพงขนาดนี้” จางอี้หนิงบ่นอุบ เธอเพิ่งรู้ว่าแต่ละภารกิจมีได้คะแนนด้วย ตอนแรกก็ดีใจว่าภารกิจแรกที่เพิ่งทำสำเร็จได้มา 1000 คะแนน แต่พอมาดูราคาของในร้านค้าก็แทบทรุด อย่างเช่น ยาเพิ่มปัญญาขั้นต่ำ ที่ได้เป็ของรางวัลมา ก็มีราคาสูงกว่าคะแนนที่ได้มาด้วยซ้ำ
[เพราะสินค้าที่มีขายในร้านค้า เป็ของวิเศษ ที่ไม่มีในโลกมิตินี้ไงครับ ระบบด้ายแดง รวบรวมสินค้าชั้นยอด เพื่อช่วยโฮสในการปฏิบัติภารกิจ โฮสเพียงแค่พยายามให้มากขึ้นเพื่อสะสมคะแนน ผมขอรับประกันว่าของทุกชิ้นในร้านค้า คุ้มค่า คุ้มราคาแน่นอนครับ]
‘ทำไมประโยคท้ายๆ คุ้นๆ ขายของเก่งนะเรา’
จางอี้หนิงี้เีจะสนใจระบบ แล้วสำรวจดูต่อว่ามีของชิ้นไหนน่าสนใจ ที่เธอสามารถแลกได้บ้าง
“โอ๊ะ นี่น่าสนใจ ‘ผงเคลื่อนย้าย’ ไหนดูสิ”
ไอเท็ม: ผงเคลื่อนย้ายระดับต่ำ
ราคา: 200 คะแนน
จำนวนการใช้: ใช้ได้ครั้งเดียว ต่อผู้ใช้หนึ่งคน
สรรพคุณ: สามารถเคลื่อนย้ายร่างไปยังสถานที่ที่กำหนดไว้ ภายในรัศมีไม่เกิน 5 กิโลเมตร
ข้อมูลเพิ่มเติม:
“ดีแหะ อย่างนี้ถ้าอยากจะเดินทางไปไหนแบบเร่งด่วน ก็สะดวกเลย เพียงแต่เสียดายที่ได้แค่รัศมี 5 กิโล เท่านั้น"
[เพราะนี่เป็เพียงสินค้าระดับต่ำ สรรพคุณจึงยังไม่ดีมากนัก หากระดับยิ่งสูง สรรพคุณยิ่งมากตามครับ]
“โอเคๆ ฉันมันจนนี่นะ ยังไม่อาจเอื้อมของขั้นสูงหรอก งั้นตอนนี้ซื้อเ้านี่เก็บไว้สักสองชิ้นก่อน”
คะแนนที่เหลือ เธอจะเก็บเอาไว้ ยังไม่คิดจะแลกจนหมดตอนนี้หรอก เพราะหากเกิดกรณีฉุกเฉิน ต้องใช้ของชิ้นอื่นขึ้นมา ก็ไม่มีคะแนนพอแลกแล้ว
จางอี้หนิงไล่ดูสินค้าต่างๆ อีกสักพัก เลือกจำชิ้นที่น่าสนใจไว้ เพราะระบบบอกว่า ถ้าเธออยากได้สินค้าตัวไหน เพียงแค่บอกชื่อ ระบบจะทำการแลกคะแนนให้ได้เลย โดยเธอไม่ต้องเสียเวลากดหน้าจอเข้าไปเอง สะดวกสบายทีเดียว
…
“หลับแล้วใช่ไหม”
อีกฝ่ายพยักหน้าเบาๆ ด้วยท่าทางเอียงอาย จากนั้นร่างสูงใหญ่ก็อุ้มอีกร่างหนึ่งตัวลอย แล้วเดินหายเข้าไปในห้องน้ำ
หลังมื้ออาหารเย็น ทุกครอบครัวต่างแยกย้ายกลับห้องของตน จางอี้หนิงที่อารมณ์ดี กลับมาถึงห้องหลังถูกแม่จับเช็ดตัวล้างหน้าล้างตา หัวถึงหมอนก็หลับเลย ตอนที่กำลังนอนหลับฝันหวาน ไม่ได้รู้ตัวเลยว่า ถูกพ่อและแม่ของตน ทิ้งให้นอนคนเดียว แล้วทั้งสองคนแอบหลบไปทำเื่ฉันสามีภรรยา ผ่านค่ำคืนวสันต์แสนสุขกันสองต่อสอง ยาวนานเลยทีเดียว
ใบหน้าคมเข้ม ที่ดูสดใส เปล่งประกายความสุขออกมาชัดเจน ผิดกับผู้เป็ภรรยาที่อยู่ในวงแขน มีท่าทางเหนื่อยอ่อน ล้าไปทุกส่วน
“ไหนว่าครั้งเดียวไงคะ” เธอบ่นอุบอิบ ใบหน้าหวานยังแดงซ่าน จากกิจกรรมที่เพิ่งทำร่วมกันมา
“ผมอดอยากปากแห้งมานาน เห็นใจผมหน่อยนะครับ” เขาส่งสายตาออดอ้อนให้ภรรยาสาว พลางก้มลงไปประทับจูบแ่เบาบนหน้าผากนวล
ใจจริงเขายังอยากทำมากกว่านี้ด้วยซ้ำ แต่เห็นภรรยาเริ่มอ่อนแรงแล้ว จึงต้องหักห้ามใจเอาไว้
จางลู่ซืออุ้มร่างภรรยามาวางบนเตียงอย่างแ่เบา แล้วจึงล้มตัวลงนอนข้างๆ กอดเธอเอาไว้
“พรุ่งนี้ผมต้องไปช่วยพี่สะใภ้ใหญ่ ที่โรงเรียน ผมไม่อยากไปเลย”
“คุณไปช่วยอะไรเหรอคะ พี่ใหญ่ไปด้วยไหม” ฮัวเหลียนฮวาถามด้วยความสงสัย
“พรุ่งนี้ พี่ใหญ่ต้องไปตรวจโรงงานเย็บเสื้อกับพ่อ พี่สะใภ้เลยขอให้ผมไปช่วย เห็นว่าวันมะรืนจะเป็วันครบรอบก่อตั้งโรงเรียน ้าคนแข็งแรงไปช่วยยกของ จัดวางโต๊ะ เก้าอี้อะไรพวกนั้นน่ะ”
“งั้นคุณไปช่วยเถอะค่ะ แค่อย่าให้เหนื่อยจนเกินไป เดี๋ยวฉันจะเตรียมอาหารไปเผื่อให้ด้วย”
“ขอบคุณนะครับ ผมจะรีบทำให้เสร็จไวๆ จะได้รีบกลับมาดูแลคุณกับลูก” เขาจูบราตรีสวัสดิ์บนแก้มของภรรยา ก่อนจะตะคองกอดไว้แนบอก แล้วหลับไปด้วยกัน
...
“คุณพ่อจะไปไหนเหรอคะ” หลังทานข้าวเช้าเสร็จ จางอี้หนิงเห็นพ่อเตรียมตัวจะออกไปข้างนอกเลยถามขึ้นด้วยความสงสัย เพราะวันนี้เป็วันหยุด ปกติพ่อตัวติดกับแม่จะตาย
“เป็เด็กเป็เล็กจะไปยุ่งเื่ของผู้ใหญ่ทำไม” ป้ารองเป็ไม้เบื่อไม้เบากับเธอและแม่มาตลอด ก็พูดดุออกมา
จางอี้หนิงเพิกเฉยป้ารอง แล้วจับมือของพ่อเขย่าไปมา
“หนูไปด้วยได้ไหมคะ นะคะ” เธอรู้สึกคิ้วกระตุกั้แ่เช้าแล้ว รู้สึกตงิดใจแปลกๆ
“อี้หนิง คุณพ่อจะไปทำธุระกับป้าจ้ะ ไว้ป้าซื้อขนมกลับมาฝากนะ อยู่บ้านเป็เด็กดี เล่นกับอาเป่า อาหลินล่ะกันนะจ้ะ” ป้าสะใหญ่พยายามส่งยิ้มใจดีให้เด็กหญิง พูดปลอบให้เด็กหญิงเปลี่ยนใจ
“ป้าสะใภ้ใหญ่จะพาคุณพ่อไปโรงเรียนใช่ไหมคะ หนูก็อยากไปโรงเรียน อยากเห็นว่าโรงเรียนเป็ยังไง” จางอี้หนิงไม่ยอมแพ้ ั้แ่กินยาเพิ่มปัญญา เธอมักมีลางสังหรณ์ล่วงหน้าขึ้นมาด้วย และค่อนข้างแม่นยำทีเดียว
อย่างตอนที่แม่เกือบจะลื่นล้ม เพราะมีคนทำน้ำหกพื้นไว้ เธอก็ร้องะโบอกแม่ได้ทัน และตอนนี้สังหรณ์เธอบอกว่า การที่พ่อจะออกไปข้างนอก ต้องเกิดเื่อะไรบางอย่างขึ้น ยิ่งรู้ว่าออกไปกับป้าสะใภ้ใหญ่ ยิ่งไม่น่าไว้วางใจ
“ให้ผมพาอี้หนิงไปด้วยเถอะครับ อีกไม่นานอี้หนิงจะเข้าโรงเรียนแล้ว ให้ไปทำความคุ้นเคยกับสถานที่ไว้ก่อน”
เมื่อจางลู่ซือให้เหตุผลออกไป ป้าสะใภ้ใหญ่จึงต้องจำใจตกลงอย่างไม่มีทางเลือก
“เอาเถอะ ไปด้วยก็ได้ แต่ห้ามดื้อ ห้ามซนนะ รู้ไหม แล้วก็อย่าวิ่งซนไปทั่ว เกิดอยู่ๆ หายไปพ่อแม่เขาจะเป็ห่วง” จางอี้หนิงทันเห็นแววตาดุดันที่ปรากฏเพียงวูบเดียว ก่อนจะเปลี่ยนสีหน้ามายิ้มอย่างใจดี แต่รอยยิ้มนั่นกลับทำให้จางอี้หนิงขนลุกอย่างบอกไม่ถูก
………………………….
ไรท์: ในที่สุด ก็สมใจขุ่นพ่อ ขุ่นพ่อเขาอัดอั้นมานาน ต้องยอมพ่อเขาหน่อย ไรท์ไปหาข้อมูลมา พบว่าหลังจาก่ 1-3 เดือนแรกของการตั้งครรภ์ หญิงท้องสามารถมีเพศสัมพันธ์ได้ตามปกติ แต่ให้เว้น่เดือนสุดท้ายก่อนคลอดไว้ คุณผู้ชายที่มีภรรยาท้องแก่ ก็ต้องอดทนสักหน่อย กลับไปใช้บริการแม่นางทั้งห้าต่อไป 555
2K
