ตอนที่ 9 อสูรกลายพันธุ์
แจ็กซ์บิดคันเร่งรถโรเวอร์ มาร์ควันฝ่าพายุเถ้าธุลีกลับสู่ฐานอย่างราบรื่นโล่พลังงานแม่เหล็กไฟฟ้าและโครงสร้างทรงลู่ลมของรถทำหน้าที่ต้านทานแรงปะทะของกระแสลมมรณะได้อย่างหมดจดระหว่างทางกลับเขาออกคำสั่งให้ฝูงโดรนสอดแนมวิ่งจัดขบวนขนาบข้างเพื่อคอยสแกนและย่อยสลายเศษเหล็กตามรายทางอย่างไม่ให้เสียเที่ยวจากที่เคยเหลือทรัพยากรติดตัวแค่ 5 ยูนิตตอนนี้หน้าจอแสดงผลของเขาแสดงตัวเลขทรัพยากรที่ 100 ยูนิตพอดีเป๊ะ
เมื่อถึงถ้ำที่ใช้เป็เซฟเฮาส์แจ็กซ์รีบยกต้นเส้นใยเงินลงจากท้ายกระบะอย่างทะนุถนอมเขานำมันไปปลูกไว้ข้างแอ่งน้ำแร่บริสุทธิ์ทันทีที่รากจักรกลของมันัักับความชื้น ใบพัดรับแสงอาทิตย์ก็กางออกช้าๆและเริ่มดูดซับอนุภาครังสีอีเธอร์ในอากาศเพื่อสังเคราะห์พลังงาน
"รอดตายแล้วสินะ...แบบนี้ก็มีฟาร์มผลไม้เกรดดีเป็ของตัวเองแล้ว" แจ็กซ์ถอนหายใจอย่างโล่งอก
เขาใช้ทรัพยากรที่มีสร้างโดรนแมงมุมสอดแนมเพิ่มอีกห้าตัวทำให้ตอนนี้เขามีกองทัพโดรนจิ๋วในสังกัดครบสิบยูนิตด้วยค่าการเชื่อมต่อประสาทที่อัปเกรดถึงเลเวล 5 การประมวลผลภาพจากกล้องสิบจอพร้อมกันในสมองไม่ได้ทำให้เขาปวดหัวแทบะเิอีกต่อไปมันลื่นไหลเป็ธรรมชาติราวกับเขามีดวงตาเพิ่มขึ้นมาสิบดวง
"กระจายกำลังออกไปสแกนพื้นที่รอบๆ ฐานรัศมีห้ากิโลเมตร"
แจ็กซ์ทิ้งตัวนั่งพิงล้อรถโรเวอร์เพื่อพักเหนื่อยแต่ยังไม่ทันได้หลับตาพักสายตาโดรนตัวหนึ่งก็ส่งสัญญาณเตือนภัยสีแดงวาบเข้ามาในระบบ
[ตรวจพบร่องรอยสิ่งมีชีวิตขนาดใหญ่:รอยเท้าลึก 40 เิเ มีคราบกรดกัดกร่อนรุนแรง]
[ประเมินระดับภัยคุกคาม:อสูรกลายพันธุ์ ระดับ 1]
แจ็กซ์เบิกตากว้างเขารีบสลับมุมมองโทรมาตรไปยังโดรนตัวนั้นทันที
ห่างออกไปสามกิโลเมตรในดงหินผาที่สลับซับซ้อนราวกับเขาวงกตมีร่างของสิ่งมีชีวิตขนาดั์ความยาวกว่าสี่เมตรนอนหมอบอยู่มันมีรูปร่างคล้ายหมีูเา แต่ิัถูกหุ้มด้วยเกราะหินและผลึกคริสตัลสีดำสนิททุกครั้งที่มันพ่นลมหายใจออกทางจมูก ก๊าซสีดำจะพวยพุ่งออกมากัดกร่อนพื้นหินโดยรอบจนละลายเป็ไอ
"อูร์ซา-เบเฮมอธ...อสูรกลายพันธุ์ระดับท็อปของห่วงโซ่อาหาร" แจ็กซ์กลืนน้ำลายอึกใหญ่
ถ้าเขาต้องปะทะกับมันตรงๆต่อให้มีชุดฮาซาร์ด สูท มาร์คทู หรือรถหุ้มเกราะโรเวอร์เขาก็คงโดนกรงเล็บนั่นตะปบขาดครึ่งในรอยเดียวเขาเตรียมจะสั่งให้โดรนถอยกลับเพื่อไม่ให้เป็การปลุกอสูรั์ให้ตื่นแต่เซนเซอร์ของโดรนกลับสแกนทะลุช่องว่างของหินผาด้านหลังอสูรตัวนั้นไปเจอเข้ากับความผิดปกติบางอย่าง
[สแกนพบ: โลหะผสมแกนดารา]
[ระดับวัสดุ: เกรดซีบวกความหนาแน่นพลังงานสูงสุด]
แจ็กซ์ตาโตเป็ไข่ห่านโลหะเกรดซีบวก! ถ้าเขาย่อยสลายมันได้ด้วยการแปลงสภาพสสารทรัพยากรที่ได้จะมหาศาลพอให้เขาสร้างบังเกอร์หรือป้อมปืนเพื่อรับมือกับพายุระดับ 8ได้สบายๆ! แต่ปัญหามีเพียงข้อเดียว...มันวางอยู่ห่างจากปลายจมูกของหมีนรกนั่นแค่สิบเมตร
ในช่องแชตบนเครือข่ายโลกผู้ชมเริ่มพิมพ์ส่งเสียงเตือนอย่างบ้าคลั่ง
[เฮ้ยๆนั่นมันมอนสเตอร์ระดับบอสของเขตเริ่มต้นเลยนะ!]
[ถอยเถอะแจ็กซ์!โลหะเกรดซีบวกมันยั่วใจก็จริง แต่ถ้าโดนตบทีเดียวคือเกมโอเวอร์เลยนะ!]
[อาชีพช่างกลไม่มีสกิลโจมตีแรงๆ หรอกลืมมันไปซะ]
แจ็กซ์ไม่ได้สนใจอ่านแชตสมองของเขากำลังคำนวณระยะทาง น้ำหนักโดยประมาณของวัตถุและความเร็วในการตอบสนองของอสูร
"ถอยเหรอ? ไม่มีทาง...เราเป็ช่างกล ไม่ใช่นักรบแนวหน้า เราไม่จำเป็ต้องสู้ตรงๆเพื่อให้ได้ของมาสักหน่อย"
แจ็กซ์เริ่มจัดกระบวนทัพโดรนทั้งสิบตัวใหม่ราวกับเป็ผู้บัญชาการในเกมวางแผนกลยุทธ์เรียลไทม์
โดรนหมายเลขหนึ่งถึงสี่:หน่วยล่อเป้า
โดรนหมายเลขห้า:หน่วยสกัดกั้นและขนย้าย
โดรนหมายเลขหกถึงสิบ: หน่วยรับไม้ต่อยืนจัดขบวนรอตามจุดอับสายตาของอสูร
"เริ่มปฏิบัติการ"
โดรนหมายเลขหนึ่งไต่ขึ้นไปบนหน้าผาสูงชันเหนือหัวของอสูรั์มันใช้ขาหน้ากลไกผลักก้อนหินขนาดเท่าลูกฟุตบอลให้กลิ้งตกลงมากระแทกพื้นอย่างแรง
ตึง!
เสียงสะท้อนก้องไปทั่วดงหินอูร์ซา-เบเฮมอธลืมตาสีแดงฉานขึ้นทันที มันคำรามก้องจนฝุ่นคลุ้งก่อนจะลุกขึ้นและเดินงุ่มง่ามไปทางต้นเสียงด้วยความหงุดหงิด
วินาทีที่มันหันหลังโดรนหมายเลขห้าพุ่งตัวออกจากที่ซ่อนด้วยความเร็วสูงสุดสอดแทรกเข้าไปในรอยแยกหินอย่างเงียบเชียบและคีบเอาโลหะผสมแกนดาราขนาดเท่าฝ่ามือออกมาแต่น้ำหนักของโลหะเกรดซีบวกนั้นมหาศาลมากโดรนหมายเลขห้าเคลื่อนที่ช้าลงอย่างเห็นได้ชัด เซอร์โวมอเตอร์รับน้ำหนักเกินพิกัดจนส่งเสียงดังเอี๊ยดอ๊าด
อสูรั์จมูกไวมันได้กลิ่นโลหะที่เปลี่ยนตำแหน่งและหันขวับกลับมาทันที
"ตอนนี้แหละ! ดึงความสนใจมันไว้!"แจ็กซ์สั่งการเฉียบขาด
โดรนหมายเลขสอง, สามและสี่ พุ่งสละชีพเข้าไปหาหมีกลายพันธุ์จากสามทิศทางพวกมันไม่ได้โจมตีสร้างความเสียหาย แต่ทำตัวเหมือนแมลงหวี่ที่น่ารำคาญโดรนตัวหนึ่งะโเกาะหน้ามันอีกตัวยิงแสงเลเซอร์สแกนเนอร์กำลังสูงเข้าใส่ตาเพื่อทำให้ตาบอดชั่วขณะ
โฮก!!
อสูรั์โกรธเกรี้ยวสุดขีดมันตวัดกรงเล็บขนาดมหึมาบดขยี้โดรนหมายเลขสองและสามแหลกละเอียดเป็เศษเหล็กในพริบตาโดรนหมายเลขสี่พยายามวิ่งซิกแซกหนีเพื่อลากอสูรให้ออกห่างจากโดรนหมายเลขห้าที่กำลังลากของหนักหนีหัวซุกหัวซุน
ในช่องแชตโลก ตอนนี้เงียบกริบทุกคนกำลังเบิกตาโพลงดูการควบคุมเครือข่ายโดรนที่แม่นยำระดับมิลลิวินาที
[พระเ้า...เขาคำนวณแม้กระทั่งจังหวะง้างมือของมอนสเตอร์!]
[การหลบหลีก การกระจายความสนใจการสละหมากเพื่อซื้อเวลา... นี่มันการควบคุมระดับปรมาจารย์ชัดๆ!]
[ใครหน้าไหนมันบังอาจเรียกเขาว่าเศษขยะอีกวะ!นี่มัน ลอร์ดออฟสแครป ตัวจริงเสียงจริง!]
การเสียสละของโดรนล่อเป้าทั้งสามตัวซื้อเวลาอันมีค่าได้สิบห้าวินาทีซึ่งมากพอให้โดรนหมายเลขห้าลากโลหะหนักอึ้งมาถึงจุดนัดพบโดรนหมายเลขหกถึงสิบเข้ารับไม้ต่อทันทีพวกมันกระจายน้ำหนักช่วยกันคีบและวิ่งหลบไปตามซอกหินแคบๆที่อสูรั์มุดตามเข้ามาไม่ได้
เมื่ออสูรจัดการโดรนล่อเป้าเสร็จมันก็พบว่าหัวขโมยได้หายไปอย่างไร้ร่องรอยแล้วมันคำรามอย่างหงุดหงิดพลางกระทืบเท้า ก่อนจะเดินกลับไปนอนฟุบที่เดิมไม่ได้ตามแกะรอยต่อเพราะขนาดตัวที่ใหญ่เทอะทะ
แจ็กซ์ถอนหายใจยาวจนตัวโก่งเหงื่อชุ่มไปทั้งหน้ากาก ในที่สุดโดรนหน่วยขนย้ายก็ลากก้อนโลหะสีน้ำเงินเข้มที่มีลวดลายพราวระยับคล้ายหมู่ดาวมาถึงเบื้องหน้าของเขาแจ็กซ์ยื่นมือที่สวมถุงมือเกราะออกไปัั ทันใดนั้นระบบก็แจ้งเตือน
[ค้นพบ: โลหะผสมแกนดารา เกรดซีบวก]
[สามารถแปลงสภาพเป็ทรัพยากรได้: 3,000ยูนิต]
"สามพัน... ยูนิต..." แจ็กซ์เบิกตากว้างรอยยิ้มมุมปากแสยะกว้างขึ้นเรื่อยๆ
ด้วยทรัพยากร 3,000 ยูนิตก้อนนี้เขาไม่ได้แค่มีชีวิตรอดแล้ว... แต่เขาสามารถเนรมิตถ้ำโง่ๆ นี่ให้กลายเป็ป้อมปราการหุ้มเกราะที่แท้จริงได้เลย!
2K
