Puppy Love จดหมายรักระหว่างนายและฉัน (จบ)

        เมื่อเซี่ยเจิงเริ่มร้องขึ้น ชวีเสี่ยวปอก็เงียบไป ดูเหมือนว่าจะไม่ได้มีเพียงแค่ชวีเสี่ยวปอที่เงียบไปเท่านั้นแต่รอบๆ ตัวเขาก็เงียบสงบลงไปด้วยเช่นกันแม้แต่เสียงร้องของแมลงหรือว่าเสียงเห่าของสุนัขที่อยู่นอกหน้าต่างก็ถูกกลบไปด้วยเสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยเนื้อเสียงแหบอันมีเสน่ห์ของเซี่ยเจิง

       เสียงของเซี่ยเจิงตอนร้องเพลงกับตอนพูดปกติไม่ค่อยจะเหมือนกันสักเท่าไหร่ชวีเสี่ยวปอไม่รู้ว่าเป็นเพราะตัวเองง่วงแล้วหรือเปล่าเขารู้สึกตลอดเลยว่าทุกประโยคที่เซี่ยเจิงร้องออกมานั้นมันทั้งเบาและนุ่นนวลจนทำให้คนที่ได้ยินรู้สึกราวกับว่ากำลังเดินเหยียบอยู่บนปุยฝ้ายอันอ่อนนุ่มชวีเสี่ยวปอหลับตาลง แล้วจึงผ่อนหายใจลงอย่างช้าๆ เข้าสู่ห่วงนิทราในที่สุด

       ในคืนนี้ชวีเสี่ยวปอหลับสบายกว่าปกติถ้าหากไม่ใช่เพราะในตอนเช้ามีเสียงเปาะแปะๆที่ดังขึ้นมาอยู่พักหนึ่งปลุกเขาให้ตื่น เขาก็คงจะมีความสุขยิ่งขึ้นไปอีก

       “เสียงอะไร” ร่างกายเขายังไม่ตื่นดีสักเท่าไหร่ชวีเสี่ยวปอที่กำลังหลับตาอยู่ยกแขนขึ้นมาควานไปยังด้านข้างแต่ก็พบเพียงความว่างเปล่า “เซี่ยเจิง? ”

       ไม่มีคนตอบกลับมา

       ชวีเสี่ยวปอรีบลืมตาขึ้นมาทันทีเขาถึงพบว่าในห้องไม่มีใครอยู่เลยนอกจากเขาและเสียงเปาะแปะนี้ก็คือเสียงของฝนที่กระทบเข้ากับกระจก

       “ตกแรงขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย? ” ชวีเสี่ยวปอพลิกตัวลุกขึ้นมายืนอยู่ตรงหน้าต่างสายตามองไปยังด้านนอกฝนในฤดูใบไม้ร่วงตกลงมาอย่างหนัก ดอกไม้เล็กๆ ในลานบ้านยังไม่ทันได้เก็บเข้าบ้านมาจึงทำให้ถูกลมพัดปลิวไปปลิวมาดูแล้วช่างน่าสงสารเหลือเกิน ในตอนที่ชวีเสี่ยวปอกำลังจะออกไปช่วยพวกมันขณะนั้นประตูรั้วก็ถูกเปิดเข้ามาจากด้านนอกเซี่ยเจิงถือร่มลายดอกไม้วิ่งฝ่าฝนกลับเข้ามา

       “ฝนตกหนักขนาดนี้ นายไปไหนมา? ” ชวีเสี่ยวปอที่เดินลากรองเท้าออกไปยืนอยู่ใต้ชายคาบ้านเห็นเซี่ยเจิงถือร่มที่เปียกชุ่มเอาไว้อยู่

       แม้ว่าเซี่ยเจิงจะยังไม่ได้ตอบคำถามเขาชวีเสี่ยวปอก็รู้ขึ้นมาทันทีว่าเขาไปทำอะไรมาเพราะว่ากลิ่นหอมของปาท่องโก๋ที่เพิ่งจะขึ้นมาจากกระทะและกลิ่นของเต้าฮวยร้อนๆได้ลอยเข้ามาในเตะจมูกเขาเข้าแล้ว

       “ตอนที่ออกไปฝนไม่ได้ตกหนักขนาดนี้” เซี่ยเจิงยื่นอาหารเช้าในมือส่งให้ชวีเสี่ยวปอจากนั้นเขาจึงถอดรองเท้าที่เปียกครึ่งหนึ่งออกไปเปลี่ยนมาใส่รองเท้าแตะแทน“นายก็ตื่นเช้าเหมือนกันนะเนี่ย”

       “จริงเหรอ? กี่โมงแล้วอะ? ” ชวีเสี่ยวปอรับมาพลางแตะๆ ดู มันยังร้อนๆ อยู่เลย

       “หกโมงกว่า” เซี่ยเจิงยกคางขึ้น แล้วพูดว่า“ไปหาชามมาใส่เต้าฮวยเถอะ นายจะได้กินตอนร้อนๆ เลยเดี๋ยวฉันจัดการดอกไม้ตรงลานบ้านสักหน่อย”

        “รอฉันแป๊บหนึ่งนะ เดี๋ยวฉันไปทำด้วย”ชวีเสี่ยวปอรีบเข้าไปในครัวหากะละมังใบเล็กมาใส่เต้าฮวยให้เรียบร้อยจากนั้นจึงออกมาช่วยเซี่ยเจิงย้ายกระถางดอกไม้เข้าบ้านไปทั้งคู่ขยับเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว แต่ด้านหลังก็ยังโดนฝนจนเปียกชุ่มอยู่ดีพอมีลมเย็นๆ พัดโชยมา จึงทำให้ชวีเสี่ยวปอจามออกมาอยู่หลายที

       “แม่นางหลินไต้อวี้ [1] เชิญท่านรีบเข้าบ้านไปเปลี่ยนเสื้อผ้าเถอะ”เซี่ยเจิงสะบัดน้ำที่อยู่บนศีรษะ แล้วชำเลืองมองชวีเสี่ยวครั้งหนึ่ง“ในตู้เสื้อผ้านายลองดูว่าตัวไหนใส่ได้ เลือกใส่เอาเองได้เลย”

       ชวีเสี่ยวปอเดินกลับเข้ามาในห้องจากนั้นจึงเปิดตู้เสื้อผ้าของเซี่ยเจิงออกสไตล์การแต่งตัวของเซี่ยเจิงแตกต่างจากเขามาก ที่โรงเรียนไม่ได้เข้มงวดนักแต่ว่าการแต่งชุดนักเรียนเป็นข้อกำหนดขั้นพื้นฐานของโรงเรียนดังนั้นเหล่าหนุ่มสาววัยรุ่นที่เต็มไปด้วยความอยากรู้อยากลองทุกคนจึงได้เอาความคิดเกี่ยวกับการแต่งตัวไปใส่ไว้ที่เสื้อด้านในและรองเท้าแต่เซี่ยเจิงนั้นสวนทางกับพวกเขาอย่างสิ้นเชิง ในตู้เสื้อผ้าเขามีเพียงแค่สีดำสีขาว และสีเทา สามสีพื้นฐาน

       “ตัวนี้ละกัน” ชวีเสี่ยวปอพูดกับตัวเอง หลังจากเลือกอยู่ครู่หนึ่งเขาจึงหยิบสเวตเตอร์ตัวสีเทาออกมาใส่

       “ดูดีมาก” แล้วจู่ๆ เสียงของเซี่ยเจิงก็ดังขึ้นมาที่ด้านหลังของเขาในขณะนั้นชวีเสี่ยวปอกำลังยืนอยู่หน้ากระจกแต่งตัวแล้วเขาก็มองเห็นเซี่ยเจิงที่กำลังยืนพิงประตูพร้อมทั้งมองมาที่ตัวเองในกระจกบานนั้น

       “หลงความหล่อของฉันเข้าแล้วละสิ”ชวีเสี่ยวปอหันกลับมาสะบัดศีรษะให้เซี่ยเจิงอย่างทะเล้น

       “นายอย่าทำแบบนี้เลย” เซี่ยเจิงจิ๊ปาก “ติ๊งต๊องสุดๆ ”

       “ฉันติ๊งต๊อง? ” ชวีเสี่ยวปออึ้งไปจากนั้นจึงหันหลังกลับไปส่องกระจกดูอีกสองที “ติ๊งต๊องตรงไหน? ”

       “ตรงนี้” เซี่ยเจิงชี้ไปที่ศีรษะของตัวเอง “ผมนายยาวแล้วตอนนี้เลยดูเหมือนกับลูกกีวีเลยอะ”

       “ให้ตายเถอะ ทวดนายสิ !”พอเซี่ยเจิงพูดแบบนี้ ชวีเสี่ยวปอที่กำลังมองตัวเองอยู่ในกระจกรู้สึกก็ไม่สบอารมณ์ขึ้นมาเขาลูบศีรษะอย่างแรงสองครั้ง จากนั้นจึงยิ้มพลางพูดออกไปว่า : “ก็ฉันไม่เคยไว้ผมยาวเลยนี่ เดี๋ยวจะไปโกนออกแล้ว !”

       “โกนให้โล้นไปเลยก็ดีนะ” เซี่ยเจิงพูด “เจ้าลูกกีวีไปล้างหน้าแล้วมากินข้าวกันเถอะ”

       ในขณะที่ชวีเสี่ยวปอเดินออกมาจากห้องน้ำเซี่ยเจิงก็กำลังนั่งรอเขาอยู่ที่ข้างๆ โต๊ะน้ำชาแม้แต่เก้าอี้ตัวเล็กเขาก็เอามาเตรียมไว้ให้เรียบร้อยแล้วอันที่จริงแล้วชวีเสี่ยวปอก็รู้สึกแปลกใจอยู่ไม่น้อย ตอนอยู่บ้านเวินลี่จะเป็นคนบังคับให้เขากินข้าวเช้าซึ่งโดยปกติก็กินไปเพียงแค่สองคำชวีเสี่ยวปอก็หิ้วกระเป๋าวิ่งออกไปแล้วแต่ในวันนี้ทันทีที่เขานั่งลง ดึงปาท่องโก๋ออกมาตัวหนึ่งแล้วยัดเข้าปากไปชวีเสี่ยวปอก็รู้สึกเหมือนได้หถูกเติมเต็มขึ้นมาอย่างประหลาดหรืออาจจะเป็นเพราะมันคือสิ่งที่เซี่ยเจิงฝ่าฝนตกหนักออกไปซื้อกลับมาให้เขา

       “แล้วอีกเดี๋ยวฝนจะหยุดไหมเนี่ย? ” ชวีเสี่ยวปอมองไปยังลานบ้านที่ค่อยๆเปลี่ยนเป็นแอ่งน้ำเล็ก ทั้งสองคนกินไปด้วยพลางพูดคุยกันไปด้วย

       “ไม่น่ารอด พยากรณ์อากาศบอกว่าจะตกถึงคืนนี้เลย” เซี่ยเจิงซดเต้าฮวยเข้าปากไปหนึ่งคำ“เดี๋ยวเรียกรถไปก็ได้”

       “อืม” ชวีเสี่ยวปอพยักหน้า แล้วถามขึ้นอีกครั้งว่า“คุณป้าไม่กินข้าวเช้าเหรอ? ”

       “แม่ยังไม่ตื่นเลย”เซี่ยเจิงมองไปยังประตูห้องนอนของแม่ที่ยังคงปิดสนิทอยู่ในมือก็ปอกไข่ต้มน้ำชาไปด้วย “แล้วอีกอย่างแม่ก็ไม่ค่อยชอบกินของพวกนี้ด้วยฉันต้มโจ๊กเอาไว้ให้แม่แล้ว”

       ชวีเสี่ยวปอไม่ได้พูดอะไรต่อเซี่ยเจิงปอกไข่ต้มน้ำชาเสร็จก็ส่งให้เขาชวีเสี่ยวปอจึงยื่นมือออกไปรับมาโดยอัตโนมัติแต่หลังจากที่รับมาแล้วเขาก็ผงะไปชั่วครู่

       ท่าทางเช่นนี้ของทั้งคู่ดูเป็นธรรมชาติมากดูเป็นธรรมชาติจนรู้สึกเหมือนกับว่าเซี่ยเจิงควรทำแบบนี้ส่วนชวีเสี่ยวปอเพียงแค่นั่งรอก็พอแล้ว

       “เฮ้อ” ชวีเสี่ยวปอถอนหายใจยาว “ฉันว่า”

       “มีอะไรเหรอ? ” เซี่ยเจิงยังไม่รู้ว่ามีอะไรผิดปกติไป

       “นายเป็นแบบนี้มาตลอดเลยเหรอ? ” ชวีเสี่ยวปอเลียริมฝีปาก“ที่ดูแลคนอื่นจนเคยชิน? ”

       “ดูแล? ” เซี่ยเจิงไม่เข้าใจความหมายที่เขาจะสื่อ“ฉันดูแลใครเหรอ? ”

       “ก็...” ชวีเสี่ยวปอกัดไข่ต้มน้ำชาไปคำหนึ่ง “แบบนี้ไงขนาดแม่ฉันยังไม่เอาไข่ต้มน้ำชาที่แกะเสร็จแล้วยื่นให้ฉันแบบนี้เลย”

       “มีแบ่งว่าใครเป็นใครด้วย” เซี่ยเจิงหัวเราะ“ที่จริงแล้วฉันก็เคยแกะให้ไม่กี่คนหรอก นายน่าจะเป็นคนที่สองมั้ง”

       “แล้วคนแรกใครอะ? ” ชวีเสี่ยวปอสงสัย

       “แม่ฉันเอง”

       “นายทำแบบนี้ฉันรู้สึกละอายใจขึ้นมาเลย”ชวีเสี่ยวปอถอนหายใจอีกครั้ง“รู้สึกเหมือนว่านายกำลังตอบแทนความแค้นด้วยความดีเลย”

       “ไม่เลวนี่” เซี่ยเจิงอดไม่ไหวที่จะยื่นมือไปจิ้มท้องชวีเสี่ยวปอหนึ่งที“ในที่สุดนายก็ใช้สำนวนเป็นแล้ว”

       ชวีเสี่ยวปอยืดหลังตรงขึ้นมาทันที พร้อมทั้งเบิกตากว้างพลางพูดว่า : “ฉันพูดจากใจจริง! ฉันอุตส่าห์ซึ้งแล้วนะเนี่ยนายนี่ไม่รู้เรื่องอะไรเลยจริงๆ ”

       “ช่างมันเถอะๆ ” เซี่ยเจิงทำท่าจะจิ้มไปที่ท้องเขาอีกครั้ง“ถ้าซึ้งใจก็กินไข่ต้มน้ำชาให้หมด แต่ถ้าไม่กินก็เอาคืนมา”

       “ให้แล้วจะมาทวงคืนได้ไง? ฝันไปเถอะ”ชวีเสี่ยวปอยัดที่เหลืออีกครึ่งลูกเข้าปากไปเขาเคี้ยวอยู่นานและในที่สุดก็กลืนมันลงไป “บ้าเอ๊ย สำลักๆ ”

       พอทานอาหารเช้าเสร็จ ชวีเสี่ยวปอก็ช่วยเก็บถ้วยชามหลังจากนั้นทั้งสองคนจึงเตรียมตัวไปโรงเรียน

       แต่พอค้นจนทั่วบ้านแล้วก็มีเพียงร่มลายดอกไม้เหลืออยู่แค่คันเดียวทั้งสองคนไม่มีทางเลือกจึงต้องเบียดกันอยู่ในร่มคันเดียวนั้นแล้วเดินออกไปยังปากซอย

.............................

เชิงอรรถ

[1] หลินไต้อวี้เป็นนางเอกในวรรณกรรมจีนเรื่อง ความฝันในหอแดงซึ่งเป็นหนึ่งในสี่สุดยอดวรรณกรรมจีน