ตอนที่ 2: รั้วมหาวิทยาลัย และรหัสของหัวใจ
สนามจุฬาฯในเช้าวันนั้นแน่นขนัดไปด้วยเด็กหนุ่มสาวในชุดนักเรียนมัธยมจากทั่วประเทศเสียงพูดคุย เสียงหัวเราะ เสียงะโเรียกชื่อดังระงมปะปนกันไปหมด กระดาษผลสอบแผ่นใหญ่ถูกติดเรียงเป็แนวยาวผู้คนเบียดเสียดกันราวกับกลัวว่าถ้าช้าเพียงเสี้ยววินาทีชะตาชีวิตจะเปลี่ยนไปต่อหน้าต่อตา
“ไป ๆ ทางนี้ ๆ!”
สมศักดิ์คว้าข้อมือชัยยศลากฝ่าฝูงชนเข้าไปใกล้บอร์ด
สมเกียรติเดินตามมาติด ๆ ส่วนนิ่มอยู่ข้างหลังเล็กน้อย มือกำขอบกระเป๋าแน่น
หัวใจของชัยยศเต้นแรงจนรู้สึกเหมือนมันจะทะลุออกมานอกอกเขากวาดสายตาหาชื่อตัวเองอย่างร้อนรน ตัวอักษรเรียงกันแน่นขนัด จนตาพร่า
“เจอแล้ว ๆ!”
เสียงสมศักดิ์ะโดังลั่น
ชัยยศก้าวเข้าไปใกล้
นิ้วของเพื่อนชี้ไปที่บรรทัดหนึ่ง
ชัยยศ ศิริกุล – สาขารัฐศาสตร์ คณะสังคมศาสตร์
โลกทั้งใบเหมือนหยุดหมุนไปชั่วขณะ
เขายืนจ้องชื่อตัวเองอยู่นานก่อนจะเผลอหัวเราะออกมาเบา ๆ อย่างไม่รู้ตัวความอึดอัดที่กดทับอยู่ในอกมาตลอดหลายเดือนพลันคลายลงจนหมด
“ติดแล้วโว้ย…”
เสียงตัวเองสั่นนิด ๆ
สมเกียรติตบไหล่เขาแรง ๆ
“กูบอกแล้ว มึงต้องติด!”
สมศักดิ์ะโตัวลอย
“ไอ้ห่า! ฉลองเว้ย ฉลอง!”
ชัยยศหันไปมองนิ่มทันที
เธอยืนยิ้มอยู่ไม่ไกล รอยยิ้มกว้างแต่ั์ตากลับมีแววบางอย่างที่เขาอ่านไม่ออก
เธอก้มหน้าลงเล็กน้อยก่อนเงยขึ้นมายิ้มบาง ๆ
“ดีจังเลยนะ…”
เธอหยุดนิดหนึ่งก่อนพูดต่อ
“ต่อไปนิ่มต้องไปอยู่ประจำที่หอพักด้วย เราคงได้เจอกันน้อยลง”
ประโยคหลังของเธอทำให้รอยยิ้มของชัยยศค่อยๆ ชะงักลงโดยไม่รู้ตัว
เขาไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่า “การเข้าเรียนมหาวิทยาลัยพร้อมกัน”จะไม่ได้หมายความว่า “ยังอยู่ใกล้กันเหมือนเดิม”
สมศักดิ์ตบมือดังป้าบ
“เฮ้ย ๆ ติดทั้งคู่แบบนี้ มันต้องฉลองใหญ่แล้วเดี๋ยวพอแยกย้ายไปเรียนกันคนละทาง จะไม่ค่อยได้เจอกันแล้วนะโว้ย!”
คำพูดนั้นเหมือนมีดบาง ๆที่เฉือนผ่านใจทั้งสองคนอย่างเงียบงัน
โลกใหม่ของชัยยศ
ไม่กี่สัปดาห์ถัดมา
ประตูเหล็กของมหาวิทยาลัยเปิดรับชีวิตบทใหม่ของชัยยศ
คณะสังคมศาสตร์ในสายตาของเด็กหนุ่มจากค่ายทหารคือโลกอีกใบหนึ่งโดยแท้
ตึกเรียนสูงใหญ่
สนามหญ้ากว้าง
นักศึกษาที่แต่งตัวหลากหลาย
บางคนใส่แว่นกรอบหนา
บางคนสะพายย่ามผ้า
บางคนไว้ผมยาวตามแฟชั่น
ทุกอย่างแตกต่างจากระเบียบแข็งทื่อในชีวิตเดิมของเขาโดยสิ้นเชิง
ในวันรายงานตัวเขาได้พบเพื่อนใหม่มากหน้าหลายตา
ทั้งคนต่างจังหวัด
คนกรุงเทพฯ
ลูกชาวนา
ลูกข้าราชการ
ลูกพ่อค้า
ทุกคนยืนอยู่บนจุดเริ่มต้นเดียวกัน
“มึงชื่ออะไร”
เสียงผู้ชายคนหนึ่งทักขึ้น
“ชัยยศ…เรียกยศก็ได้”
“กูชื่อธีร์ มาจากโคราชว่ะ”
“ไอ้บอล จากบางแค”
“ไอ้ตั้ม จากระยอง”
เสียงทักทายสั้น ๆ เ่าั้กลายเป็จุดเริ่มต้นของมิตรภาพใหม่ในชีวิตเขา
แต่ท่ามกลางเสียงหัวเราะและบรรยากาศคึกคักนั้น
ในใจของชัยยศกลับมีเงาของใครอีกคนลอยมาเป็ระยะ
นิ่ม…
เขาเห็นเธอวันก่อนเข้าหอพัก
เธอสะพายกระเป๋าใบใหญ่
ยืนบอกลาอยู่หน้าประตูวิทยาลัยพยาบาล
ดวงตาคู่นั้นไม่ได้ร้องไห้
แต่กลับนิ่ง…นิ่งจนเขาใจหวิว
“ตั้งใจเรียนนะยศ”
“นิ่มก็เหมือนกัน…”
แค่ประโยคนั้น
ทั้งสองคนก็แยกจากกัน
ไม่มีสัญญา
ไม่มีคำว่ารอ
ไม่มีคำว่ารัก
มีเพียง “ระยะทาง”ที่เริ่มก่อรูปขึ้นอย่างชัดเจนในชีวิต
พิธีรับน้องและ “รหัส” ของโชคชะตา
สัปดาห์ถัดมา
คณะสังคมศาสตร์จัด พิธีรับน้องใหม่
ลานกิจกรรมแน่นขนัดไปด้วยนักศึกษาปีหนึ่งที่นั่งเรียงกันเป็แถวอย่างเป็ระเบียบเสียงพี่ปีสองะโสั่ง เสียงนกหวีด เสียงหัวเราะ เสียงแซว เสียงกลัวเสียงตื่นเต้น ทุกอย่างคลุกเคล้าเป็ภาพชีวิตวัยมหาวิทยาลัยที่สดใหม่เกินจะห้ามใจ
“ต่อไปจะเป็กิจกรรมพี่รหัสน้องรหัสนะครับ!”
เสียงพิธีกรดังผ่านไมโครโฟน
ชัยยศนั่งอยู่กลางแถวรู้สึกแปลกใจนิดหน่อย
“พี่รหัสคืออะไร” เขาหันไปถามไอ้ธีร์
“ก็เหมือนพี่เลี้ยงว่ะมึงดวงดีจะได้พี่สวย ดวงซวยก็ได้พี่โหด”
ไอ้บอลแทรกขึ้นมาหัวเราะ
ชื่อของพี่ปีสองถูกเรียกทีละคน
เดินออกมาจับกระดาษรายชื่อน้องรหัสของตัวเองจากกล่องใบใหญ่
หัวใจของชัยยศเต้นแรงอย่างไม่รู้สาเหตุ
เหมือนกำลังจะเจออะไรบางอย่างที่เขายังไม่รู้ชื่อ
“พี่ปีใหม่ครับ…”
เสียงพิธีกรเรียกชื่อหญิงสาวคนหนึ่ง
ทันทีที่เธอก้าวออกมาจากแถวพี่ปีสอง
เวลาเหมือนชะลอลงอย่างประหลาด
ผู้หญิงคนนั้นผิวขาว
รูปร่างโปร่ง
ผมยาวสลวยสยาย
แววตาคมสดใสจนสะดุดใจ
รอยยิ้มของเธอไม่ได้อ่อนหวานแต่เต็มไปด้วยความมั่นใจแบบคนที่รู้ตัวว่าตัวเอง “มีค่า”
เธอสวมเสื้อนักศึกษาปีสองเข้ารูปกระโปรงพลิ้วตามจังหวะก้าว
ทุกย่างก้าวของเธอเหมือนสะกดสายตาทั้งลาน
“คนนี้แหละ…พี่ปีใหม่ฐานะดีมากว่ะ”
ไอ้ตั้มกระซิบเบา ๆ
“เห็นว่าเป็ลูกนักธุรกิจใหญ่ แถวรัชดา”
หัวใจของชัยยศกระตุกวูบหนึ่ง
เขาไม่รู้จักเธอ
ไม่รู้แม้แต่ชื่อเสียงเรียงนามในวันนั้น
แต่พอเธอยื่นมือล้วงลงในกล่องจับกระดาษแผ่นหนึ่งขึ้นมา
แล้วกวาดตามองหาน้องรหัสของตัวเอง
สายตาของเธอ…
กับสายตาของเขา…
บังเอิญสบกันพอดี
เพียงเสี้ยววินาทีเดียว
เหมือนมีบางอย่างแล่นผ่านกลางอกเขาอย่างร้อนวูบ
“ชัยยศ ศิริกุลอยู่ไหมคะ?”
เสียงของพี่ปีใหม่ดังขึ้นชัดเจน
ทั้งลานเหมือนเงียบลงไปชั่วคราว
เขาค่อย ๆ ยกมือขึ้น
“ครับ…”
พี่ปีใหม่ยิ้ม
รอยยิ้มที่ทำให้หัวใจของเด็กหนุ่มวัยสิบแปดสั่นะเืโดยไม่รู้ตัว
“มานี่สิ น้องรหัสของพี่…”
เสียงนั้น
รอยยิ้มนั้น
สายตานั้น
ในวินาทีนั้นเอง
ชัยยศยังไม่รู้เลยว่า
ั้แ่ก้าวเท้าออกจากแถวเพื่อเดินไปหาพี่ปีใหม่ในวันนั้น
เขากำลังก้าวเข้าสู่ “ดงรัก” อย่างเต็มตัว
และนับจากนี้ไป
ชีวิตเขาจะไม่เหมือนเดิมอีกเลย…
โดยเฉพาะกับนิ่ม
ผู้หญิงที่กำลังค่อย ๆ ถูกดันออกไปอยู่ “อีกฟากหนึ่งของระยะทาง”
— จบตอนที่ 2 —
18K
