รถของพฤกษ์เคลื่อนตัวไปตามถนนในยามค่ำคืน
ณิชาเงียบงันอยู่ข้างๆ พฤกษ์ เธอรู้สึกเหมือนกับว่าโลกทั้งใบกำลังหมุนรอบตัวเธอ ความรู้สึกหลากหลายประดังเข้ามาในหัวอย่างรวดเร็ว ั้แ่การที่เธอรู้สึกถึงการถูกควบคุมจากทั้งพฤกษ์และธนัท ไปจนถึงคำถามที่เธอยังคงหาคำตอบไม่ได้เกี่ยวกับสิ่งที่เธอ้าจริงๆ
พฤกษ์ขับรถเงียบๆ แต่เธอสามารถััได้ถึงความตึงเครียดจากเขา เขากำลังอดกลั้นอะไรบางอย่างไว้ในตัว เขาหันมามองเธอสักครู่ ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นและจริงจัง
"ณิชา..." เขาหยุดพูด แล้วจึงเริ่มใหม่ "ฉันไม่อยากให้เธอรู้สึกเหมือนตัวเองเป็เครื่องมือในเกมธุรกิจนี้"
ณิชาหันมามองเขาด้วยสายตาสับสน "คุณหมายถึงอะไรคะ?"
พฤกษ์ขับไปสักพักก่อนจะพูดต่อ "ทุกสิ่งที่ฉันทำก็เพราะคิดว่าเธอเป็ส่วนสำคัญในชีวิตฉัน ไม่ใช่แค่ในธุรกิจเท่านั้น แต่... บางทีฉันก็ไม่เคยพูดออกไป"
คำพูดของเขาทำให้ใจของณิชาเต้นแรงขึ้น เสียงในใจของเธอเหมือนจะเตือนว่า… เธอกำลังยืนอยู่ที่ทางแยกของชีวิต
"พฤกษ์..." เธอพยายามเรียกชื่อเขา แต่ก็ไม่รู้จะพูดอะไรออกไปดี
พฤกษ์หันมองเธออีกครั้ง "มันยากที่จะพูดออกไป แต่ฉันรู้ดีว่าฉันไม่
สามารถปล่อยให้เธอไปง่ายๆ นั่นคือสิ่งที่ฉันรู้สึกจริงๆ"
ณิชาเงียบไป และหัวใจของเธอเต็มไปด้วยความรู้สึกที่ท่วมท้น เธอไม่เคยคิดว่าจะมีวันหนึ่งที่พฤกษ์จะพูดกับเธอแบบนี้ ความรู้สึกที่เธอไม่เคยเข้าใจมันมาก่อนในตัวเขา
"แต่..." พฤกษ์พูดต่อ "เธอจะต้องเลือกเองว่าอยากจะเดินไปกับใครในเส้นทางนี้" เขาหยุดชั่วขณะ ก่อนจะพูดอีกครั้ง "ไม่ว่าเธอจะเลือกใคร ฉันก็จะเคารพการตัดสินใจของเธอ"
ณิชาเงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสับสนและความหวาดกลัว ในที่สุดเธอก็รู้แล้วว่า… ทุกคำพูดที่เธอได้ยินมันคือการทดสอบความรู้สึกของเธอเอง
"พฤกษ์..." เธอเริ่มพูด "แต่ถ้าฉันเลือกไปกับธนัทล่ะคะ?"
พฤกษ์เงียบไปชั่วครู่ ใบหน้าของเขายังคงนิ่งเคร่ง "ถ้าเธอเลือกธนัท... ฉันก็ไม่สามารถบังคับให้เธออยู่กับฉันได้" เขาพูดเสียงต่ำ "แต่ฉันหวังว่า... เธอจะรู้ว่าใครที่จริงใจที่สุดกับเธอ"
ณิชารู้สึกเหมือนหัวใจของเธอถูกบีบจนเจ็บ เธอไม่เคยคาดคิดว่าจะต้องเลือกใน่เวลานี้ แต่ในที่สุดเธอก็รู้ว่า… เธอต้องตัดสินใจด้วยตัวเอง
คืนที่ทุกอย่างเปลี่ยนไป
ณิชานั่งอยู่ในห้องของเธอ หัวใจของเธอเต็มไปด้วยความสับสน เธอรู้ว่าเธอต้องเลือก แต่ความรักและความสัมพันธ์ที่ซับซ้อนทำให้การตัดสินใจนี้ยากลำบาก
เธอคิดถึงสิ่งที่ธนัทพูดถึงเื่โอกาสใหม่ที่จะพาเธอไปสู่เส้นทางที่เธอควรจะเป็ และในขณะเดียวกัน… เธอก็ไม่สามารถลืมสิ่งที่พฤกษ์บอกเกี่ยวกับความรู้สึกที่เขามีต่อเธอ
ในขณะที่เธอกำลังลังเล มือของเธอก็กดปุ่มโทรศัพท์และกดโทรออกหาพฤกษ์
"พฤกษ์..." เธอพูดเสียงแ่เบา "ฉันคิดว่าฉันรู้แล้วว่า... ฉันจะเลือกอะไร"