“จอมม!…”
“แคทท!…”
“ทางนี้!!!...”
เสียงเรียกดังมาจากมุมหนึ่งของร้านอาหาร
เมื่อเราทั้งคู่เดินไปถึงโต๊ะ เสียงแซวก็ดังขึ้นจนรู้สึกอายโต๊ะรอบข้าง
“แหมมมมมมมมมมมมมม๊!!!”
คนตัวเล็กรีบนั่งลงแล้วทำท่า “ชู่ววว!!”บอกให้เพื่อนๆ เงียบๆ
“ดื่มฉลองให้กับคู่รัก”
“นักปกปิด”
เพื่อนพ่อสื่อชื่อว่าหนึ่ง เอ่ยขึ้น เรียกให้เพื่อนๆ ชนแก้วฉลองให้กับฉันและหมอตัวสูงเฮฮา
“ไง! มึง!!...”
“มีแฟนแล้วลืมพวกกูเลยนะ”
คุณพ่อสื่อเค้าแซวต่อ
“ก็ธรรมดา…”
“มีแฟนแล้ว”
“ก็ต้องอยู่กับแฟนป่ะวะ”
คุณหมอตัวสูงพูดชิวๆ
“อูยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย”
“พ่อคนคลั่งรัก”
คนในกลุ่มยังแซวไม่เลิก
“แคทอ่ะ”
“เป็ไง”
แพม แม่สื่อถามขึ้นมาบ้าง
“อย่ามัวนั่งหน้าแดงอย่างเดียว”
“เล่ามาๆ”
คนตัวเล็กรู้สึกร้อนผ่าวที่หน้าอยากส่องกระจกจริงๆ ว่าตอนนี้หน้าจะแดงขนาดไหน
“ก็...”
“ก็...”
“ก็ดี...”
“ดีมากกกกก กก ก ”
“ *0* ”
ลากเสียงมากกกแล้วหันไปลอยหน้าลอยตาหาคุณแฟนตัวสูงข้างๆ จนคนตัวสูงหมันเขี้ยวบีบจมูกคนตัวเล็กต่อหน้าเพื่อนๆ
“อู้ยยยยยยยยยยยยยยยยย!!!”
เสียงสรรเสริญจากเพื่อนดังไม่หยุด
“แค๊ททท”
“ไม่คิดว่าแกจะคลั่งแฟนขนาดนี้”
จิ๊บอดแซวไม่ได้
“555555555555”
คนตัวเล็กขำขึ้นกลบเกลื่อน
“แกเป็แบบนี้ซินะ”
“เวลามีแฟน”
อุ้มว่าต่อ
“ฉันก็นึกสภาพแกมาตั้งนาน”
“ว่าเวลาแกมีแฟน”
“จะเป็ยังไง”
“แกนี่”
“เกินเื่ไปมากนะ”
“มากกว่าที่ฉันคิด”
คุณอุ้มเพื่อนที่เคยครองตำแหน่งโสดโหนคานร่วมกับฉันเอ่ยขึ้น
“แกเลิกโหนคานยัง”
คนตัวเล็กถามกลับ
“อุ่ยย!!”
มีเสียงซาวด์ดังขึ้นจากเพื่อนร่วมโต๊ะ
“ฉันอ่ะโหนบางวัน”
อุ้มพูดขึ้นแล้วยักคิ้วยกยิ้มเบาๆ
“อุ้มมัน3 วันมีแฟน”
“4วันโสด”
“อะไรของมันก็ไม่รู้”
“แคทไม่ต้องไปสนใจมันหรอก”
แพมว่าขึ้น
“พี่รักสนุก”
“แต่ไม่ผูกพันนะน้องนะ”
อุ้มพูดขึ้นแบบภูมิใจๆ
“ระวังสับรางไม่ทันนะแกอ่ะ”
บรีสเสริม
“ระดับฉันน…”
“ไม่พลาด”
พูดมั่นอกมั่นใจ
เป็เวลานานหลายเดือนแล้วที่กลุ่มเพื่อนเก่าเหล่านี้ไม่ได้พบเจอกันแบบพร้อมหน้าพร้อมตาTopic เลยเยอะเป็ธรรมดาจนเวลาล่วงเลยไปจนมืดค่ำ
“เดี๋ยวพี่ไปเข้าห้องน้ำแป๊บนึงนะ”
คนตัวสูงเอ่ยบอกคนตัวเล็กและเธอก็พยักหน้าให้เป็การรับรู้
.
.
หลังจากที่คุณผู้ชายจัดการธุระเสร็จเรียบร้อยและกำลังล้างมือที่อ่างล้างมือ
“ไอ้จอม!!”
คุณเพื่อนพ่อสื่อ จู่ๆก็โผล่มาจากไหนไม่รู้มายืนขนาบข้าง
“อะไรของมึง?!”
“ทำตัวลับๆล่อๆ”
คนตัวสูงงงๆ กับท่าทางของเพื่อน
“กูให้!”
จู่ๆ คุณเพื่อนตัวดีก็ยื่นกล่องสี่เหลี่ยมจัตุรัสเล็กๆให้
“เชี่ยยย!!!”
คุณหมออุทานออกมาทันทีที่เห็นเ้าสิ่งนั้น
“เก็บไว้เถอะมึง…”
“ได้ใช้แน่!”
พูดแล้วพลางยัดใส่มาในมือแกร่ง
“มึงเป็ไรป่ะเนี่ย”
“จู่ๆก็เอามาให้กู…”
“กูสุภาพบุรุษพอเว้ย”
คุณหมอไม่เข้าใจเพื่อนตัวดีที่จู่ๆเอากล่องถุงยางอนามัยมาให้ตน
“แอมมา!”
“อยู่ที่โต๊ะเนี่ย”
“พูดไรไปบ้างก็ไม่รู้”
“เก็บของที่กูให้ไว้นะ”
“เผื่อได้ใช้”
“เอาไว้ง้อแฟนมึงอ่ะ”
พูดจบตบหลังกว้างของเพื่อนตัวสูงเป็การให้กำลังใจแล้วเดินออกไป
“ไอ้หนึ่ง!!”
“เดี๋ยว… ไอ้หนึ่ง!!”
คุณหมอหงุดหงิด
(เอาไงดีวะ?!)
คิดไม่ตกมองเ้ากล่องสี่เหลี่ยมในมือ จิ๊ปากขึ้นก่อนยัดใส่ลงไปในกระเป๋ากางเกงแล้วเดินออกจากห้องน้ำไป
.
.
“จอมมาแล้ว!”
ผู้หญิงที่เข้ามาร่วมวงสนทนาทีหลังเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นคนตัวสูงเดินมาที่โต๊ะ
“แอม… หวัดดี”
คนตัวสูงทักขึ้นตามมารยาท
“นั่งตรงนี้เลยค่ะ”
สาวเ้าจัดแจงคว้าแขนคนตัวสูงอย่างถือวิสาสะให้ไปนั่งข้างตน
“เอ่อ…”
คนตัวสูงกระตุกแขนออกแบบเบาๆแล้วเดินกลับไปนั่งที่เดิม ข้างๆ คนตัวเล็กแฟนตัวจริงที่ผมลองประเมินจากสีหน้าเธอแล้วเธอกำลังหงุดหงิดแต่เก็บอาการเอาไว้อยู่
“บังเอิญจังเลยนะ”
“ที่เจอจอมที่นี่อ่ะ”
หญิงสาวเอ่ยขึ้นแก้เก้อ
“ครับ…”
“แอมมากินข้าวกับเพื่อนหรอ”
คนตัวสูงเอ่ยถามคนตรงข้ามกับบรรยากาศที่เปลี่ยนไปมากจากตอนแรกก่อนที่ผู้หญิงคนนี้จะปรากฎตัวขึ้น
“ใช่…”
“นี่ร้านเพื่อนแอม”
“อย่าเพิ่งรีบกลับกันนะทุกคน”
“แอมสั่งอาหารมาเพิ่มละ”
“แล้วมื้อนี้”
“เพื่อนแอมให้ส่วนลดพิเศษด้วยนะ”
หญิงสาวเอ่ย พร้อมมอบรอยยิ้มไปให้รอบโต๊ะ
“เอ๊อะๆ…”
“ไหนๆพี่เค้าก็สั่งอาหารเพิ่มแล้ว”
“แถมยังได้ส่วนลดอีก”
“พวกเราก็นั่งกินกันไปก่อน”
“อย่าเพิ่งรีบกลับแล้วกันนะ”
อุ้มเอ่ยขึ้น บอกคนในโต๊ะที่ตอนนี้ดูจะสงบนิ่งกันเหลือเกิน
ตือดือดึ้ง…
เสียงข้อความดังขึ้นทำให้คนตัวเล็กหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู
“โอเคป่ะ”
แพมทักมา
“อดทนอยู่”
คนตัวเล็กตอบกลับไป
“เออ… ใจเย็น”
“นางคงมาป่วนเฉยๆ”
แพมต่อบทสนทนา
“น้องแคท”
“กินยำผักบุ้งกรอบมั้ย…”
“พี่ตักให้”
คนตัวสูงเอ่ยถามคนตัวเล็ก
“กินค่ะ”
ตอบไป พยายามทำตัวตามปกติ
“ยำผักบุ้งกรอบ”
“ที่จอมชอบกินนี่”
“แอมจำได้”
“เลยสั่งมาให้เพิ่ม”
“ตักให้น้องเค้าแล้ว”
“จอมต้องกินด้วยนะ”
“แอมอยากรู้”
“ว่าถูกปากจอมมั้ย”
หญิงสาวเอ่ยถึงความหลังซะงั้น
“จะอยากรู้ไปทำไม…”
“เป็แม่ครัวหรอย๊ะ!”
บรีสซุบซิบกับจิ๊บ มองบน
(แปลกนะ)
คนตัวเล็กตะหงิดๆ ในใจเพื่อนอะไรทำไมชอบพูดจาสองแง่สองง่าม
“เอ้อ…”
“แล้วก็ขอบคุณที่คืนนั้นจอมมาส่งแอมที่คอนโดนะ”
“ถ้าจอมไม่มาส่ง”
“แอมแย่แน่ๆเลย”
“ขนาดอีกวันแอมโทรไปเคลียร์เื่ที่เค้ามาล็อคล้อ”
“กว่าจะจัดการเสร็จ”
“ก็เย็นแล้ว”
(ส่งที่คอนโด?)
เธอคือผู้หญิงชุดแดงคนนั้นหรอคนตัวเล็กปะติดปะต่อเื่ราว
(เออ… คล้ายอยู่)
(ใช่! ต้องใช่แน่ๆ!)
(วันนั้นเห็นแค่ด้านข้างกับด้านหลังไวๆ)
คนตัวเล็กคิดถึงวันที่ทำตัวประหนึ่งเป็นักสืบที่ขับรถตามคนตัวสูง
“เอ่อ…”
“ไม่เป็ไรหรอก”
“เพื่อนลำบากก็ต้องช่วยเหลือกัน”
คนตัวสูงพยายามพูดให้เื่ราวไม่แย่ไปกว่านี้
“น้องแคท”
“เอาอะไรอีกมั้ยครับ”
หันไปสนใจคนตัวเล็กข้างๆ
“น้องแคททท”
คนตัวสูงเรียกย้ำเมื่อเห็นคนตัวเล็กกำลังดูเหมือนครุ่นคิดอะไรอยู่
“ห้ะ!”
“พี่จอม”
“ว่าไงนะ”
คนตัวเล็กถามขึ้น
“เอ่อ…”
“เอาอะไรอีกมั้ยครับ…”
“พี่ตักให้”
“ยังไม่เอาค่ะ”
ตอบกลับไปนิ่งๆ
“น้องแคท”
“ลองส้มตำแซลมอนซิคะ”
“เมนูrecommend ของร้านเลยนะ”
หญิงสาวแนะนำพร้อมตักให้วางลงที่ช้อนของคนตัวเล็ก แล้วส่งยิ้มให้ 1 ที ;)
คนตัวเล็กมองหยั่งเชิงไปที่หญิงสาวที่กำลังจดจ้องเธอมาอย่างไม่วางตา
“เอ่อ…”
“น้องแคทกินยำผักบุ้งกรอบดีกว่า”
“เดี๋ยวพี่ตักเพิ่มให้นะ”
เป็คนตัวสูงพยายามดึงความสนใจคนตัวเล็กเมื่อเห็นว่าตอนนี้บรรยากาศเริ่มไม่ปกติ
หมับบบ
คนตัวเล็กคว้าช้อนที่มีส้มตำแซลมอนเนื้อเด้งน่ากินอยู่เข้าปากเคี้ยวๆ แล้วมองหน้าคนที่ตักให้ที่ตอนนี้เธอยกยิ้มขึ้นแปลกๆ ;D
“…”
“โอ๊ะ!!”
(ใช่!!)
(ใช่เลย!!!!)
(พริกเต็มๆ)
คนตัวเล็กเคี้ยวไป2 3 ที ก็รู้สึกถึงความเผ็ดร้อนของพริกกำลังแผ่ซ่านไปทั่วปาก เธอจงใจแกล้ง! มิน่าล่ะ จู่ๆ มาตักอาหารให้ ทั้งๆ ที่นั่งอยู่ในโต๊ะตั้งนานไม่สนใจใครเลยนอกจากแฟนชาวบ้านเนี่ย
“น้องแคท!”
“เป็อะไรมั้ยครับ?”
คนตัวสูงจับสังเกตได้ที่จู่ๆคนตัวเล็กก็หน้าแดงขึ้นและเริ่มสูดน้ำมูก
“เผ็ดหรอ”
คนตัวสูงรู้ว่าเวลาคนตัวเล็กกินเผ็ดแล้วน้ำมูกจะไหลเลยรีบคว้าทิชชู่ยื่นให้
“เอาน้ำมั้ยครับ”
คนตัวสูงเลิ่กลักทำอะไรไม่ถูกเพราะคนตัวเล็กเคี้ยวตุ้ยๆ ไม่พูดไม่จา
หญิงสาวผู้หวังดีประสงค์ร้ายหัวเราะเบาๆแล้วเบะปากส่งไปให้คนตัวเล็กที่ดูมีท่าทางทรมานกับอาหารในปาก
“แคท”
“แกโอเคมั้ย”
เพื่อนๆ เริ่มกังวลกับท่าทาง
“พี่ตักอะไรให้แคทกินเนี่ย!!”
อุ้มว่าขึ้นเริ่มหงุดหงิดกับหญิงสาวตัวป่วนตรงข้าม
อึกกก ก ก!!
เคี้ยวหยาบๆ กลืนอาหารลงคอแล้วก็...
“พี่จอมมมม~…”
“หนูเผ็ดด!!”
โพล่งขึ้นเมื่ออาหารคำเมื่อกี้ถูกกลืนลงคอรีบคว้าทิชชู่มาสั่งน้ำมูกแล้วก็คว้าแก้วน้ำในมือคุณแฟนข้างๆ มาดื่ม
อึกกกก!
อึกกกกก!!
อึกกกกกก!!!
“น้องแคท”
“ค่อยๆดื่มครับ”
“เดี๋ยวสำลัก”
เป็คุณหมอที่กำลังป้อนน้ำเข้าปากแฟนตัวเล็กโดยมีมือเล็กคอยกอบกุมมือใหญ่ไว้อีกทีเพื่อควบคุมองศาของแก้วน้ำ
“ไหนพี่ขอดูหน่อย”
เป็คุณหมอที่ใช้มือเรียวแกร่งเชยคางแล้วใช้ผ้าเช็ดหน้าห่อน้ำแข็งประคบปากอิ่มของคนตัวเล็กเบาๆคลายความแสบร้อนแถมคุณเค้าโน้มหน้าเข้ามาเป่าลมให้เบาๆ ใกล้ๆ ปากอิ่มที่เจ่อแดงอยู่กลายเป็ภาพคู่รักกำลังปฐมพยาบาลให้กันน่ารักปุ๊กปิ๊ก
คนตัวเล็กใช้สายตาชำเลืองมองคนตรงข้ามแล้วยกยิ้มมุมปากกลับไปบ้างเป็การแสดงให้เห็นว่าถ้าเธอแกล้งฉันฉันจะแกล้งเธอให้มากกว่า
จริงๆ ฉันชอบกินเผ็ดค่ะกินเผ็ดได้ แต่เวลากินแล้วน้ำมูกจะไหล หน้าจะแดงปกติอยู่แล้วที่แสดงอาการเผ็ดจะเป็จะตายนี่แอ็คติ้ง ล้วนๆ
“แสบค่ะ”
“แสบมากเลย…ฮรืออ...”
“ TT ”
ออดอ้อนคนตัวสูงต่อหน้าหญิงตรงข้ามและเพื่อนๆของเธอ
“มันต้องอย่างนี้!”
แพมกระซิบกับอุ้ม เมื่อมองออกว่าเพื่อนตัวเล็กกำลังเอาคืนหญิงสาวแบบแสบๆเช่นกัน
“พี่จอม… อึหึ”
“หนูแสบบบซี้ดดดด~”
ร้องอ้อนคุณแฟนต่อ
“ฟู่ววว”
“ฟู่ววววว”
คุณแฟนตัวสูงเป่าลมจากปากบางไปที่ปากอิ่มเบาๆหวังจะช่วยทุเลาอาการแสบร้อนได้
“โอเคมั้ยครับ”
เอ่ยถามเป็ห่วง
เก๊งงงงง!!
จู่ๆ เสียงช้อนส้อมกระทบจานก็ดังขึ้นเป็หญิงสาวคนเปิดศึกลุกขึ้นไม่พอใจและเดินออกจากโต๊ะไปอย่างหัวเสีย
เมื่อเสี้ยนหนามหายไปคนตัวเล็กก็หันหน้าหนีคนตัวสูงกลับมานั่งปกติ ยกแก้วน้ำดื่มอีกทีดับความหงุดหงิดในใจ
“คราวนี้อ่ะ”
“ของจริง!”
หนึ่งเอ่ยขึ้นเบาๆ กับเมียตัวเองเมื่อเห็นถึงรังสีความน่ากลัวแผ่ขยายออกมาจากคนตัวเล็ก
“เพื่อนที่รักนี่…”
“ก็น่ากลัวนะเนี่ย” ว่าต่อ
แพมถองศอกใส่ผัวที่รักไป1 ที ให้หยุดพูด
“เอ่อ…”
“น้องแคท”
“หายแล้วหรอครับ”
คนตัวสูงถามเมื่อเห็นคนตัวเล็กมีท่าทางนิ่งไป
“ค่ะ”
“หายละ”
ตอบไปไม่ได้สนใจแล้วตักอาหารเข้าปากต่อ
คนตัวสูงมองไปที่เพื่อนซี้ก็พบว่าคุณเค้าทำท่าปาดคอส่งมาให้ผมซะงั้นผมว่างานเข้าผมแล้วล่ะครับ
.
.
ล่วงเลยมาเกือบ 2ทุ่ม…
“ไว้เจอกันนะ”
“บ๊ายบาย”
ต่างคนต่างร่ำลาและแยกย้ายกันกลับบ้านคนตัวเล็กลาเพื่อนเสร็จก็เดินดุ่ยๆ ไปที่รถไม่รอคนตัวสูง
“น้องแคท”
“รอพี่ด้วย”
ะโไล่หลังแล้วรีบเดินตามไป
.
.
บรรยากาศภายในรถขากลับนี่ผิดกับขามาซะเหลือเกินเพราะคนตัวเล็กได้แต่นั่งนิ่งๆมองวิวข้างทางไม่พูดไม่จา
(ไม่ได้!)
(ผมปล่อยไว้แบบนี้ไม่ได้!)
“น้องแคท”
คนตัวสูงเอ่ยเรียก
“พี่มีอะไรจะเล่าให้หนูฟังมั้ยคะ”
คนตัวเล็กสวนถามขึ้น
“เอ่อ...”
“เื่...?”
“หนูอยากรู้เื่อะไรครับ?”
ลองถามว่าจะเป็เื่ที่ผมคิดอยู่หรือเปล่า
“หึ!”
ถอนหายใจออกมา
“พี่ไม่รู้จริงป่ะเนี่ย!”
คนตัวเล็กเริ่มหงุดหงิด แต่พยายามควบคุมอารมณ์ไม่อยากทะเลาะ
“เื่ผู้หญิงที่ชื่อแอมค่ะ!”
“เค้าเคยเป็แฟนพี่หรอ”
ถามออกไปตรงๆ ว่าที่ตัวเองคิดเป็จริงหรือไม่
ขวับบ
คนตัวสูงหักพวงมาลัยรถจอดเทียบข้างทาง เมื่อได้ยินคำถามจากคนตัวเล็ก แล้วคนตัวเล็กก็หันมามองรอฟัง
“ใช่ครับ”
“แอมเคยเป็แฟนพี่”
“แต่เราเลิกกันมา 2 ปีกว่าแล้วนะ”
คุณเค้าอธิบาย
“ว่าแล้ววว!!”
คนตัวเล็กโพล่ง
“หนูไม่ชอบเลย”
“ทำไมเลิกกันแล้ว”
“ยังมาเจ๊าะแจ๊ะอีก”
คนตัวเล็กพูดในสิ่งที่รู้สึก
“อึหึ”
คนตัวสูงหัวเราะรู้สึกสบายใจขึ้นเมื่อคนตัวเล็กเริ่มกลับมาเป็แบบเดิมไม่นั่งเงียบแล้ว
“พี่หัวเราะอะไรอ่ะ?!”
“หนูหงุดหงิดอยู่นะ!!”
คนตัวเล็กบ่น
“หนูว่าเค้ายังชอบพี่อยู่แน่ๆ เลยอ่ะ”
“เลยมาแกล้งหนู”
“นี่เจอกันครั้งแรกนะเนี่ย”
“เอาซะปากชา”
บ่นต่อไม่หยุด
“น้องแคท”
“สบายใจได้นะครับ”
“พี่ไม่ได้รู้สึกอะไรกับแอมแล้วจริงๆ”
“ตอนนี้แอมเป็แค่เพื่อนคนหนึ่งสำหรับพี่”
“แต่สำหรับน้องแคท...”
พูดขึ้นแล้วคว้ามือเล็กมากอบกุมไว้
“เป็คนพิเศษ”
จุ๊บ
พูดจบแล้วมอบจุ๊บไปที่หลังมือคนตัวเล็ก
“หายโกรธนะครับคนดี”
จุ๊บบ
จุ๊บบบ
“นะครับ...”
คุณหมอตัวสูงอ้อนและจุ๊บซ้ำๆ ที่หลังมือเล็ก
จุ๊บ
จุ๊บบ
จุ๊บบบ
จุ๊บบบบบ
-3-
“อึหึ”
คนตัวเล็กยกยิ้ม
“จริงๆ หนูก็ไม่ได้โกรธขนาดนั้นหรอกค่ะ”
“แค่รู้สึกหงุดหงิดน่ะ”
“มาพูดจาเจ๊าะแจ๊ะแฟนคนอื่นต่อหน้า”
“แถมแกล้งอีกนะ”
“แย่มากกก!”
พูดไปในสิ่งที่รู้สึก
“อย่าได้เจอกันอีกเลย”
“ไม่อยากเจอแล้ว”
คนตัวเล็กเจื้อยแจ้วออกมาเป็ชุด ประโยคนี้ทำให้คุณหมอฉุกคิดขึ้นมาได้ว่า ถ้าน้องแคทรู้ว่าผมต้องทำงานร่วมกับแอมเธอจะโอเคมั้ยนะ ผมควรบอกให้เธอรู้หรือเปล่า
“กลับบ้านกันเถอะค่ะ”
คนตัวเล็กเอ่ยขึ้น เมื่อได้ปรับความเข้าใจกับคุณแฟนแล้ว
“คะ... ครับๆ”
คนตัวสูงวางมือคนตัวเล็กลงเบาๆ ก่อนจะหันกลับไปจับพวงมาลัยแล้วขับรถออกไป
.
.
“วันที่11 - 13 เดือนหน้า”
“เป็วันที่เราไปถ่ายทำคลิปโปรโมทที่หัวหินนะ”
“แต่เดี๋ยวจะมีworkshop ก่อน”
“อาทิตย์หน้าเตรียมตัวให้ดีละทุกคน”
ประธานหัวโต๊ะเอ่ยขึ้นก่อนปิดประชุม
“11ซ้อม”
“12 ถ่าย”
“13free”
“แก๊… ไปไหนดี”
หมอฝ้ายคุยกับหมอหยกอารมณ์ตื่นเต้นคิดถึงวันเที่ยวแล้ว
“ภัทรกับจอม”
“13ถ้าไม่มีที่ไป”
“ไปเที่ยวกับพวกพี่ได้นะ”
เอ่ยชวนหมอทั้ง 2 ที่กำลังเก็บเอกสารเตรียมออกจากห้องประชุม
“ดูก่อนนะพี่”
หมอภัทรเอ่ยขึ้นแล้วเดินออกไปนิ่งๆทำให้หมอ 2 สาวยืนงงๆ นิดหน่อย หันกลับมาสบตากับหมออีกคนที่ยังยืนอยู่ในห้อง คนตัวสูงได้แต่ยิ้มให้ผงกหัวนิดหน่อยเป็การลาและเดินออกจากห้องประชุมตามหมอภัทรไป
“อะไรกัน2 คนนี้”
2 สาวไม่เข้าใจกับท่าทางของหนุ่มๆ
“ช่างเหอะแก”
“ไปหาบิกินี่เตรียมไว้ดีกว่า”
“ถ่ายรูปไปลงแอพได้ไลค์รัวๆแน่”
หมอฝ้ายว่าขึ้นกับเพื่อนของเธออย่างสนุกสนาน
.
.
“เฮ่อออ…”
คนตัวสูงถอนหายใจออกมาแล้วจิบกาแฟยืนมองวิวด้านนอกอยู่บริเวณมุมพักของสถานที่ทำงาน
“ไง… เป็ไร”
“ผมเห็นคุณหน้าตายู่ยี่เกือบทุกครั้ง”
“ที่ประชุมงานนี้ตลอดเลยนะ”
หมอภัทรเอ่ยขึ้นและมาหยุดยืนเทียบกับคนตัวสูงข้างๆพร้อมยกแก้วจิบกาแฟเช่นกัน เป็ภาพที่ดูงดงามอีกภาพหนึ่งที่มีชายหนุ่มสูงโปร่งใส่ชุดยูนิฟอร์มของผู้พิทักษ์สีขาวยืนคุยกันอยู่
“คุณก็รู้นี่”
“ยังจะมาถาม”
คนตัวสูงหยั่งเชิงเพื่อนกลับไป
“อึหึ”
“เครียดที่ต้องทำงานกับแฟนเก่าซินะ”
ตอบกลับมาอย่างคนที่รู้คำตอบอยู่แล้วที่หมอภัทรรู้เื่แฟนเก่าของเพื่อนข้างๆ ก็เพราะว่าเกือบ 5 ปีที่แล้วคุณเธอเค้าจะมาส่งกาแฟให้เพื่อนตัวสูงในวันที่เข้าสำนักงานใหญ่น่ะซิไม่ได้มาส่งกาแฟให้อย่างเดียวยังนั่งเฝ้าจนเลิกงานด้วย
“คุณจะเครียดไปทำไม”
“คุณไม่ได้รู้สึกอะไรแล้วนี่”
“แล้วอีกอย่าง”
“คุณก็มีแฟนแล้ว”
“ไหนว่าคลั่งรักกันจะตาย”
“ชื่อน้องอะไรนะ”
หมอข้างๆ พยายามพูดปลอบใจ
“น้องแคท”
คนตัวสูงว่า
“เออ… น้องแคทของคุณอ่ะ”
“เื่มันยาวดิคุณ”
คนตัวสูงคิดถึงเื่ที่ผ่านมาแล้วก็อึกๆอักๆ พูดไม่ออก
“เครียดไปก็เปลี่ยนอะไรไม่ได้หรอก”
“ทำหน้าที่ให้ดีที่สุดก็พอ”
ว่าจบตบไหล่เพื่อน ก่อนเดินละจากไป
ไม่ได้เครียดเื่ที่จะต้องทำงานกับแอมหรอกงานก็คืองานแล้วผมก็ไม่ได้รู้สึกอะไรแล้วด้วย
แต่เครียดที่จะเล่าให้น้องแคทฟังดีมั้ยว่าต้องทำงานกับแอมเนี่ยซิน้องแคทจะคิดมากมั้ยแล้วเพิ่งจะมีาย่อมๆ กันมาด้วย เฮ้อออออ…
.
.
ตือดือดึ้ง…
เสียงข้อความดังขึ้นเรียกความสนใจให้คนตัวสูงหยิบมือถือขึ้นมาดู
(น้องแคทนี่)
(พิมพ์อะไรมา)
กดเข้าไปอ่าน
“พี่จอม”
“บริษัทที่หนูจะไปร่วมโครงการด้วย”
“เป็คลินิกของพี่อ่ะ”
“บังเอิญมาก”
“หัวหน้าให้หนูไปเป็ทีมงานด้วยนะ”
“11– 13 เดือนหน้า”
“งานเดียวกับที่พี่จะไปทำเลยใช่มั้ย”
คนตัวเล็กพิมพ์ข้อความมารัวๆคงจะตื่นเต้นดีใจ ที่จู่ๆ จะได้ไปทำงานร่วมกับคุณแฟนตัวสูง
“13 freeday ด้วย”
“ไปเที่ยวกันมั้ยคะ”
คนตัวเล็กยังคงพิมพ์มาไม่หยุด
อ่านแล้ว…
ข้อความที่คนตัวเล็กส่งมาขึ้นว่าอ่านแล้ว แต่ไร้สัญญาณการตอบกลับเพราะคนตัวสูงเค้ากำลังคิดหนักว่าจะทำยังไงต่อดีทำไมอะไรมันจะมาโบ๊ะบ๊ะกันได้ขนาดนี้
“เอ่อ…”
“หนูลืมไป…”
“13หนู free day”
“แต่ไม่รู้ว่าพี่จะfree day เหมือนหนูมั้ย”
“แหะๆ”
คนตัวเล็กก็ยังส่งข้อความมาต่อ
“ไม่เป็ไร”
“เดี๋ยวหนูไปเที่ยวกับเพื่อนแทนละกัน”
ยังไม่หยุดพิมพ์
“อึหึ”
คนตัวสูงขำเบาๆ ที่คนตัวเล็กคิดแบบไหนก็พูดแบบนั้นเป็คำพูดตรงๆใสซื่อ จริงใจและนี่ก็เป็อีกสิ่งหนึ่งที่มัดใจผมได้ครับ
“free day เหมือนกันครับ”
“ไปเที่ยวกันนะ”
คนตัวสูงตอบกลับไป
2K
