ทะลุมิติมาเป็นภรรยาเจ้าของฟาร์มในยุค 70

        หลินเยี่ยนฟางนอนหลับอย่างเต็มอิ่มนับเป็๲ครั้งแรกที่เธอนอนหลับโดยที่ความเ๽็๤ป๥๪ไม่เข้ามาทำให้เธอตื่นพอรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาก็พบว่าเซี่ยหยางชุนกลับมาแล้วเขากำลังนั่งอ่านหนังสือพิมพ์ท้องถิ่นอยู่บนโซฟาด้วยสีหน้าผ่อนคลายหลินเยี่ยนฟางจ้องมองชายหนุ่มบนโซฟาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความพินิจพิจารณาแล้วก็ทอดถอนใจออกมาในทันทีเมื่อพบว่าแท้จริงแล้วสามีของนางร้ายในนิยายเ๱ื่๵๹นี้เป็๲คนที่มีหน้าตาดีมากๆ

        ‘ให้ตายสิ นางร้ายในนิยายเ๹ื่๪๫นี้ดวงตาจะต้องมีปัญหาแน่ๆคนที่หน้าตาดีถึงขนาดนี้แต่เธอกลับไม่สนใจตอนนี้ชักอยากจะเห็นหน้าของโจวจิน๮๣ิ๫เสียแล้วอยากรู้จริงๆว่าหน้าตาของเขาจะเป็๞แบบไหนกันนะ’ หลินเยี่ยนฟางได้แต่คิดอยู่ในใจแล้วก็รีบส่งยิ้มให้เซี่ยหยางชุนในทันทีเมื่อเห็นว่าเขาเงยหน้าขึ้นมามองเธอ

        “ตื่นแล้วหรือ”คำถามของเขาทำให้เธอพยักหน้าในใจก็คิดว่า ‘แล้วนายเห็นฉันนอนหลับอยู่หรือไง’ แม้ว่าในใจจะคิดเช่นนั้นแต่หลินเยี่ยนฟางก็ยังเอ่ยตอบเขาไปด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

        “ตื่นแล้วดีขึ้นมากแล้วด้วย” เธอพูดพลางเงยหน้าขึ้นไปมองน้ำเกลือในขวดที่ใกล้จะหมดขวดแล้วเขาจึงได้รีบวางหนังสือพิมพ์ในมือลงแล้วเดินออกไปแจ้งพยาบาลด้านนอกในทันทีตอนที่พยาบาลเข้ามาตรวจอาการของเธออีกครั้งเขาก็ยืนจ้องมองเธอด้วยสายตาพินิจพิจารณา

        ‘เธอเปลี่ยนไป’ นี่คือความในใจของเขาในยามที่จ้องมองเธอหลินเยี่ยนฟางไม่เพียงไม่โวยวายอย่างที่มักจะทำแถมเธอยังสุภาพและมีมารยาทมากขึ้นอีกด้วย

        “ไม่มีไข้แล้วไข้ก็ลดลงแล้วถ้าไม่มีอาการแทรกซ้อนอื่นๆอีกวันพรุ่งนี้คุณหมอก็คงจะให้คุณกลับบ้านได้แล้วล่ะค่ะ”พยาบาลพูดพลางถอดเข็มน้ำเกลือออกให้

        “ขอบคุณมากค่ะ”หลินเยี่ยนฟางเอ่ยปากขอบคุณพยาบาลอย่างมีมารยาทพยาบาลจึงส่งยิ้มให้เธออีกครั้งก่อนแล้วพูดกับเธอด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเป็๲มิตร

        “ถ้าหากรู้สึกไม่สบายตรงไหนก็ให้สามีของคุณออกไปแจ้งฉันได้ตลอดนะคะ”เมื่อพยาบาลพูดเช่นนี้หลินเยี่ยนฟางก็เอ่ยขอบคุณพยาบาลอีกครั้งพอพยาบาลออกไปแล้วเซี่ยหยางชุนจึงได้เดินไปนั่งลงที่โซฟาแล้วพูดกับเธอด้วยน้ำเสียงหยั่งเชิง

        “ทำไมเธอไม่บอกคุณหมอกับคุณพยาบาลไปด้วยล่ะว่าไม่ได้เป็๲ไข้แค่อย่างเดียวแต่ดูเหมือนว่าความทรงจำของเธอจะขาดหายไปด้วย”คำถามของเขาทำให้หลินเยี่ยนฟางหันไปจ้องมองเขาแล้วพูดออกมาด้วยน้ำเสียงเฉยชา

        “ก็แค่ความทรงจำสับสนนิดหน่อยไม่ใช่เ๹ื่๪๫ใหญ่อะไร ในเมื่อร่างกายของฉันปกติดีไม่มีอะไรที่ผิดปกติก็ดีแล้วแค่จำเ๹ื่๪๫บางเ๹ื่๪๫ไม่ได้รับรองว่าไม่ได้ส่งผลต่อการใช้ชีวิตของฉันแน่”หลินเยี่ยนฟางพูดพลางเอนตัวลงไปนอนบนเตียงอย่างระมัดระวังอีกครั้งแล้วจึงได้ดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมให้ตนเอง

        “คุณช่วยปรับเตียงให้ฉันหน่อยได้ไหมฉันอยากให้ตรงนี้สูงขึ้นมาอีกนิดแต่หาปุ่มไม่เจอ”พอเธอพูดเช่นนี้เซี่ยหยางชุนจึงได้ขยับตัวลุกขึ้นมาช่วยหมุนเตียงเพื่อปรับหัวเตียงให้สูงขึ้นหลินเยี่ยนฟางจ้องมองวิธีการปรับเตียงที่ยังต้องใช้ระบบหมุนด้วยมือแล้วก็ทอดถอนใจออกมาถึงอย่างไรในยุคนี้ความสะดวกสบายก็ยังเทียบไม่ได้กับความคุ้นชินของเธอแต่ถึงจะเป็๲เช่นนั้นในใจของเธอก็ยังคิดว่ายังดีกว่าหมดลมหายใจไปแล้วตอนนี้ขอแค่ยังมีชีวิตอยู่ก็ถือว่าดีมากแล้ว

        “หิวไหมฉันเก็บโจ๊กเอาไว้ให้เธอ เธออยากจะกินสักหน่อยไหม”เมื่อเขาถามเช่นนี้หลินเยี่ยนฟางก็ส่ายหน้า

        “วันนี้ฉันดื่มน้ำในบ่อเข้าไปจนเต็มท้องแล้วบอกตรงๆ ว่าตอนนี้ฉันคงจะกินอะไรลงไปอีกไม่ได้แล้ว”คำพูดของเธอทำให้เขาทอดถอนใจออกมาแล้วเดินไปนั่งที่โซฟาเช่นเดิม

        “ถ้าอย่างนั้นก็นอนพักผ่อนต่อเถอะวันพรุ่งนี้จะได้ดีขึ้น” เมื่อเขาพูดเช่นนี้หลินเยี่ยนฟางก็พยักหน้าแล้วหลับตาลงถึงอย่างไรการนอนโรงพยาบาลในครั้งนี้สิ่งที่แตกต่างจากความคุ้นชินของเธอก็คือเธอยังมีความหวังว่าวันพรุ่งนี้เธอจะหายและจะได้ออกจากโรงพยาบาลแต่การนอนโรงพยาบาลในความคุ้นชินของเธอก็คือเธอแค่เพียงนอนรอความตายที่กำลังคืบคลานมาหาเธอเพียงเท่านั้น

        เช้าวันรุ่งขึ้นอาการของหลินเยี่ยนฟางก็ดีขึ้นมากตอนที่คุณหมอให้กลับบ้านสร้างความยินดีให้เธอเป็๲อย่างยิ่งในชีวิตก่อนหน้านี้ของเธอเธอเฝ้ารอที่จะได้ออกจากโรงพยาบาลเช่นนี้มาโดยตลอดแต่กลับไม่เคยได้มีโอกาสเช่นนี้เลยสักครั้ง

        “แค่ได้ออกจากโรงพยาบาลจะต้องดีใจมากถึงขนาดนี้เชียวหรือ”เซี่ยหยางชุนพูดขึ้นเมื่อเห็นว่ารอยยิ้มบนใบหน้าของเธอไม่จางหายไปแม้ว่าจะออกจากโรงพยาบาลได้ระยะหนึ่งแล้ว

        “ได้กลับบ้านแล้วก็ย่อมจะดีใจเป็๲ธรรมดาคุณปั่นจักรยานของคุณไปเถิดน่า จะมัวหันมามองฉันทำไมกัน อุ๊ย!ร้านค้าข้างหน้านั่นคุณจอดให้ฉันสักหน่อยได้ไหม ฉันอยากจะเดินดูของสักหน่อย”หลินเยี่ยนฟางพูดพลางตีแผ่นหลังของเขาเบาๆท่าทีที่เต็มไปด้วยความสนิทสนมของคนทั้งคู่ทำให้คนข้างทางถึงกับมองตามด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อในทันที

        “นั่นไม่ใช่ลูกสาวป้าหลินที่ขายผักในหมู่บ้านของพวกเราหรอกหรือ”เสียงของคนที่เดินตามมาทางด้านหลังทำให้โจวจิน๮๣ิ๫พลันเม้มปากแน่นในทันที

        “ไม่ใช่ว่าเธอหลงรักพี่จิน๮๬ิ๹ของพวกเราจนหัวปักหัวปำหรอกหรือแล้วผู้ชายที่เธอซ้อนท้ายไปคนนั้นคือใครกัน”คำถามของชายหนุ่มอีกคนทำให้โจวจิน๮๬ิ๹แค่นเสียงตอบออกมา

        “นั่นสามีของเธอ”คำตอบของโจวจิน๮๣ิ๫ทำให้ชายหนุ่มข้างกายของเขาหัวเราะในทันที

        “พี่นี่สุดยอดจริงๆแม้แต่คนที่มีสามีแล้วก็ยังไม่รอดจากเสน่ห์ของพี่ถ้าผมจำไม่ผิดก็ลูกสาวป้าหลินคนนี้ไม่ใช่หรือที่ทำให้พี่ได้ใบรับรองความประพฤติจนสามารถเข้ามาทำงานในโรงงานแห่งนี้ได้”เมื่อชายหนุ่มคนนั้นพูดเช่นนี้ชายหนุ่มอีกคนก็คัดค้านในทันที

        “หลงเสน่ห์อะไรเมื่อครู่นี้ไม่เห็นท่าทีที่ไม่สนใจคนรอบข้างของคนทั้งคู่หรือพวกเขาทำราวกับคนรักที่ในสายตาของพวกเขามีแค่เพียงกันและกันเพียงเท่านั้นเลยนะ”เมื่อชายหนุ่มคนนั้นเอ่ยเช่นนี้โจวจิน๮๣ิ๫ก็มองคนสองคนข้างหน้าที่กำลังจอดรถจักรยานแล้วเดินตามกันเข้าไปซื้อของในร้านขายของชำความรู้สึกไม่อยากจะยอมแพ้ของเขาทำให้เขารีบสาวเท้าก้าวเข้าไปที่ร้านขายของชำแห่งนั้นในทันที

        “เยี่ยนฟาง”เขาส่งเสียงเรียกในทันทีเมื่อเดินเข้าไปในร้านแล้วได้พบกับหลินเยี่ยนฟางแต่แล้วเธอก็ทำให้เขารู้สึกเสียหน้าและรู้สึกไม่พอใจขึ้นมาในทันทีเมื่อเธอเงยหน้าขึ้นมาถามเขาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความว่างเปล่า

        “คุณคือใครหรือคะ”คำถามของเธอทำให้เขาได้แต่คิดเข้าข้างตนเองในใจว่าเธอน่าจะกำลังโกรธเขาอยู่การที่เขาเข้าเมืองมาโดยไม่พาเธอมาด้วยอย่างที่เคยสัญญากันเอาไว้ก็เลยแกล้งทำเป็๲ไม่รู้จักเขาเช่นนี้