BDSM ผลงานเก่า ตอนเดียวจบ และตอนยาว จาก Dungeonthai

เมื่อเธอลืมตาขึ้นมา เธอไม่เห็นมันอยู่ในห้องโรงแรมแล้ว กุญแจมือที่พันธนาการเธอไว้เมื่อคืนก็ถูกถอดไปแล้ว และด้วยความลนลาน เธอรีบจับสำรวจรอบคอ... โซ่เส้นนั้นก็หายไปแล้ว เธอสามารถออกไปจากโรงแรมนี้ได้แล้ว 

แต่ในขณะที่เธอเดินไปทำธุระส่วนตัวในห้องน้ำ เธอกลับพบว่ามีโซ่เส้นหนึ่ง รัดอยู่รอบเอว เกี่ยวกับอีกเส้นหนึ่งที่ลอดผ่านหว่างขา! และมีแม่กุญแจสองอันคล้องอยู่ตรงสะดือและกระดูกก้นกบของเธอ เธอถึงกับแตกตื่นตกใจจนเกินจะบรรยาย

"ทำไมกัน อะไรเนี่ย...แล้วชั้นจะเอามันออกไปได้ยังไง" เธอพยายามดิ้นรน พยายามแกะ พยายามถอดมันออก แต่ก็ไม่เป็นผลเช่นเดียวกับเมื่อคืน

"ฮือๆ ..."

ณ วินาทีนี้ที่ความรู้สึกพลุ่งพล่านสงบลงแล้ว เธอได้พบทันทีว่าเรื่องเมื่อคืนช่างเป็นความผิดพลาดที่ร้ายแรง และที่เลวร้ายที่สุดคือ มันยังไม่จบลง.... เธอมองไปรอบๆ หวังจะหากุญแจที่มันอาจจะทิ้งไว้ แต่ก็ไม่มีวี่แววเลยแต่บนกระจกห้องน้ำมีกระดาษแปะอยู่ เธอรีบคว้ามาอ่านทันที

"จำไว้นังทาส มึงตกเป็นของกูแล้ว มึงยังเป็นทาสของกูอยู่ โซ่ที่รัดรอบเอวกับหว่างขามึงเป็นสัญลักษณ์ว่ามึงเป็นของกู ถ้ากูไม่ไขให้ มึงก็ต้องสวมกางเกงในโซ่นี้ไปตลอดชีวิต ต่อไปนี้มึงจะต้องเริ่มชีวิตการเป็นทาสของกูได้แล้ว อย่างแรกมึงควรรู้ไว้ว่า โซ่ที่คล้องรอบเอวมึงค่อนข้างจะรัดแน่น นั่นเพราะกูไม่อยากให้ทาสของกูกินเยอะจนอ้วนเกินไป ถ้ามึงอยากจะกินเยอะมึงก็ต้องทนอึดอัด กูจะไม่ไขกุญแจให้มึงแน่ ส่วนโซ่ที่คล้องลอดหว่างขามึง กูคล้องไว้หลวมๆ ห่างจากหีมึงสองสามนิ้วให้มึงขับถ่ายได้สะดวก แต่จำไว้เลยว่าต่อไปนี้มึงไม่สามารถไปมีอะไรกับใครได้แล้วโดยที่กูไม่อนุญาต ส่วนวันไหนที่มึงเงี่ยนจนทนไม่ไหวต้องหาคนเย็ดด้วย ถ้ามึงไม่อายว่าถูกคล้องโซ่ลอดหีเอาไว้ก็เอาเลย และอีกอย่าง เมื่อคืนกูอัดเสียงที่มึงครวญครางขอให้กูเอาควยเย็ดหีมึงเอาไว้หมดแล้ว ถ้าไม่อยากให้คลิปเสียงนี้ไปเผยแพร่พร้อมรูปถ่ายมึง มึงก็ต้องเป็นทาสของกูตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมงทุกวันไปจนกว่ากูจะเบื่อ มึงจะนอนกับใครก็ไม่ได้ถ้ากูไม่อนุญาต แต่ถ้ากูอยากเอามึงมาเล่น มึงต้องมาทันที มึงใส่เสื้อผ้าทับโซ่พวกนี้ได้ มึงใช้ชีวิตได้ตามปรกติ แต่เมื่อไหร่ที่มึงเข้าห้องน้ำไม่ว่าจะฉี่หรืออึ มึงก็จะเห็นโซ่นี้ และนั่นก็จะทำให้มึงสำเหนียกเอาไว้ว่ามึงคือทาสของกู คือของๆ กูที่กูจะใช้ทำอะไรก็ได้ เพราะมีแต่กูคนเดียวเท่านั้นที่มีกุญแจสำหรับไขโซ่ที่คล้องหีมึงอยู่"

เมื่ออ่านเสร็จ เธอก็นั่งร้องไห้อยู่ในห้องโรงแรมอย่างนั้น....

จนกระทั่งเมื่อรู้ว่าไม่สามารถทำอะไรได้แล้ว เธอก็สวมชุดนักศึกษาตัวเดิมของเมื่อคืน แต่เธอหากางเกงในของตัวเองไม่พบ นั่นหมายความว่ามันคงจะเอาไปเป็นของที่ระลึกด้วย

เธอจำเป็นต้องสวมกระโปรงนักศึกษาทับโซ่ที่คล้องลอดหว่างขา โดยที่ไม่ใส่กางเกงใน จากนั้นก็เดินออกไปขึ้นรถกลับบ้านด้วยความระมัดระวัง ไม่ให้ใครเห็นโซ่ที่อาจจะแพลมออกมา

ในบ่ายวันนั้น ทุกก้าวที่เธอเดิน โซ่ที่อยู่หว่างขาจะไหวกระทบต้นขาด้านใน ทำให้เธอสำนึกถึงความเป็นทาสของมันอยู่ตลอดทุกวินาที ทุกลมหายใจ

เมื่อกลับถึงบ้านแล้ว เธอก็พยายามติดต่อมันทั้งทางโทรศัพท์และอีเมล์ แต่ก็ไม่สำเร็จ เธอพบเพียงอีเมล์จากมันฉบับเดียว ที่บอกว่าเมื่อไหร่ที่มันพอใจ มันจะติดต่อเธอเอง เธอร้องไห้และพยายามแกะโซ่นั้นทุกคืน แต่ก็ไม่สำเร็จ เธอได้แต่จำใจใช้ชีวิตต่อไปตามปรกติเท่านั้น

เวลาออกไปเรียน เธอจำเป็นต้องสวมกางเกงในทับโซ่ที่อยู่ลอดหว่างขา ทำให้รู้สึกว่ามีอะไรอยู่ในร่องก้นตลอดเวลา เวลานั่งเก้าอี้ก็ลำบาก เพราะอาจจะรู้สึกเจ็บ หรือบางครั้งถ้านั่งในมุมที่เหมาะเจาะ โซ่นั้นกลับจะกระตุ้นให้เธอเกิดอารมณ์ ต้องนั่งกระสับกระส่ายไปมาทั้งที่กำลังอยู่ในชั้นเรียน อีกทั้งเธอยังไม่กล้าลุกจากที่นั่งพร้อมเพื่อน เพราะกลัวเพื่อนจะเห็นคราบเปียกๆ บนเก้าอี้

แม้ในขณะที่ทำทำธุระส่วนตัว เธอก็จะต้องนั่งโถส้วมโดยเอามือข้างหนึ่งจับโซ่เอาไว้ให้อยู่ข้างๆ เพื่อไม่ให้เลอะ ทุกครั้งที่เธอเข้าห้องน้ำ เธอจึงต้องนึกถึงเจ้านายของเธอเสมอ มันเป็นคนที่ทำให้เธอตกอยู่ในสภาพแบบนี้

นอกจากนั้นเธอยังต้องบ่ายเบี่ยงไม่ยอมมีเพศสัมพันธ์กับแฟนด้วยความอายที่ถูกโซ่คล้องลอดขาเอาไว้ ความจริงโซ่นี้ไม่ได้รัดแน่นจนผู้ชายไม่สามารถสอดใส่ได้ แต่เธอจะอธิบายกับแฟนหรือใครได้อย่างไรว่าทำไมเธอถึงมีโซ่คล้องอยู่รอบของสงวนแบบนี้ ทั้งยังไม่มีกุญแจที่จะไขอีกต่างหาก

........................................................

หลังจากวันที่เธอได้พบมัน นี่ก็ผ่านมาแล้วหนึ่งอาทิตย์ และนี่เพิ่งจะเริ่มต้นเท่านั้น... เพราะในบ่ายวันนี้ มือถือของเธอดังขึ้น และเป็นเบอร์ของมัน!

เสียงโทรศัพท์มือถือดังขึ้นในเวลาบ่าย ขณะนั้นรจกำลังอยู่ที่มหาวิทยาลัย เธอเห็นเบอร์ก็ทราบว่า ผู้ที่โทรมาคือเจ้านายของเธอ เมื่อหนึ่งอาทิตย์ก่อน เขาได้ใช้โซ่คล้องรอบเอวและพาดลอดหว่างขาของเธอเอาไว้ โดยที่กุญแจที่จะไขโซ่เส้นนี้ได้อยู่ที่มัน ทำให้เธอจำใจต้องใช้ชีวิตประจำวันโดยที่มีโซ่อยู่ในร่องก้นตลอด 24 ชั่วโมงมา 7 วันแล้ว นอกจากนั้นเธอยังต้องบ่ายเบี่ยงไม่ยอมมีอะไรกับแฟนหนุ่มมาตลอด

รจรับโทรศัพท์เสียงสั่นเครือ และพยายามอ้อนวอนมัน เพื่อให้เธอเป็นอิสระจากโซ่เส้นนี้เสียที ไม่คาดคิด มันกลับตอบตกลงอย่างง่ายดาย รจรู้สึกโล่งอก และคิดว่าถึงเรื่องนี้อาจจะเลยเถิดไปบ้าง แต่มันก็กำลังจะจบลงแล้ว แต่เจ้านายของเธอคนนี้กลับมีข้อแม้ข้อหนึ่ง นั่นคือ...

"ไว้อีกสามวัน"

...