รักเปื้อนฝุ่น

    บทที่ 2 ความเคยชิน

    บทที่ 2  ความเคยชิน

    เวลา 7.00 น. ของเช้าวันต่อมา

    “เมื่อไหร่จะตื่นสักที” นับดาวเดินมาดึงผ้าห่มออกจากตัวก้องภพที่นอนอยู่บนเตียงและเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่หงุดหงิดหลังจากที่เธอกลับมาจากไปซื้อกับข้าวที่ตลาดเช้าเห็นว่าแฟนหนุ่มของเธอยังอยู่บนที่นอนเหมือนเดิม

    “โอเค โอเค ตื่นแล้ว” ก้องภพบอกแฟนสาวพร้อมลุกขึ้นจากเตียงนอนเขาเดินไปหยิบผ้าเช็ดตัวที่แขวนไว้หน้าตู้เสื้อผ้าก่อนเดินเข้าไปอาบน้ำในห้องน้ำ

    “เร็วๆ ได้มั้ย รอกินข้าวอยู่”นับดาวพูดเร่งให้แฟนหนุ่มรีบแต่งตัวและมากินข้าวเช้าที่เธอเตรียมไว้รอ

    “รอแปปหงุดหงิดจัง๰่๭๫นี้เป็๞อะไร” ก้องภพพูดแซวคนรักด้วยเสียงที่ทะเล้นเมื่อเห็นคนรักนั่งหน้าหงิกรออยู่ที่โต๊ะกินข้าว

    “มาแล้วครับ มาแล้ว” ก้องภพพูดจบเขาก็นั่งลงที่เก้าอี้ของโต๊ะอาหารทันที

    ทั้งสองนั่งกินข้าวเช้าดูทีวีด้วยกันจนกินข้าวอิ่มก้องภพลุกขึ้นเก็บจานข้าวและแก้วน้ำเพื่อนำไปล้างในห้องครัว

    “เดี๋ยวเราจัดการเองเธอนั่งพักเถอะ”ก้องภพบอกกับนับดาว

            หลังจากกินข้าวอิ่มก้องภพรับหน้าที่เก็บจานไปล้างนับดาวจึงลุกจากเก้าอี้ของโต๊ะอาหารย้ายมานั่งที่โซฟาหน้าทีวีเธอนั่งดูละครไปเรื่อยเปื่อยไม่นานแฟนหนุ่มของเธอล้างจานเสร็จเรียบร้อยเขาก็มานั่งลงบนโซฟาข้างๆ เธอมือของเขาโอบมาที่ไหล่ของเธอก่อนจะโน้มศรีษะของเธอซบลงไปที่ไหล่ซ้ายของเขา

    “วันนี้ต้องไปทำงานหรือเปล่า”นับดาวถามแฟนหนุ่มของเธอขณะที่กำลังนั่งดูทีวีด้วยกันอยู่

    “วันนี้ไปทำงานห้าโมงเย็นแล้ววันนี้ดาวมีงานหรือเปล่า”

    “ไม่มีอ่ะ วันนี้ไม่มีงาน”

    “อยากไปไหนมั้ย” ก้องภพถามแฟนสาวของเขา

    “อยากไปช็อปปิ้ง พาไปได้มั้ย”นับดาวบอกและถามก้องภพ

    “ได้สิ งั้นไปแต่งตัวได้เลย”ก้องภพจูบลงบนหน้าผากของคนรักอย่างอ่อนโยน ก่อนจะบอกให้เธอไปแต่งตัว

    ณ ห้างสรรพสินค้า

    “ก้อง มาทางนี้ดีกว่า” นับดาวจูงมือแฟนหนุ่มให้เดินมาฝั่งโซนเครื่องสำอางค์ด้วยท่าทีดีอกดีใจ

    “ว่าแล้วเชียว” ก้องภพพูดพร้อมยิ้มส่ายหน้าด้วยความเอ็นดูแฟนสาว

    ขณะที่กำลังเลือกดูเครื่องสำอางอย่างเพลิดเพลินนั้นนับดาวก็แกล้งแฟนหนุ่มด้วยการเทสสีลิปสติกลงที่ท้องแขนของเขาหลากหลายสีจนเรียงเป็๞แนวยาวเกือบเต็มท้องแขนด้วยความสนุก

    “วันนี้ได้ของเล่นใหม่เพียบ”นับดาวบอกแฟนหนุ่มของเธอพร้อมยกถุงเครื่องสำอางขึ้นมา

    เมื่อก้องภพเห็นท่าทางดีใจของคนรักเขาก็อดยิ้มไม่ได้มือที่หนาของเขาจึงอดไม่ได้ที่ใช้ลูบผมคนรักเบาๆ อย่างทะนุถนอม

     

    สุดท้ายต่อให้เมื่อวานเราจะไม่เข้าใจกันแค่ไหนวันนี้เราก็ยังคงดูแลกันเหมือนเดิมเพราะความเคยชินหรือเพราะอะไร