บทที่ 2 ความเคยชิน
เวลา 7.00 น. ของเช้าวันต่อมา
“เมื่อไหร่จะตื่นสักที” นับดาวเดินมาดึงผ้าห่มออกจากตัวก้องภพที่นอนอยู่บนเตียงและเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่หงุดหงิดหลังจากที่เธอกลับมาจากไปซื้อกับข้าวที่ตลาดเช้าเห็นว่าแฟนหนุ่มของเธอยังอยู่บนที่นอนเหมือนเดิม
“โอเค โอเค ตื่นแล้ว” ก้องภพบอกแฟนสาวพร้อมลุกขึ้นจากเตียงนอนเขาเดินไปหยิบผ้าเช็ดตัวที่แขวนไว้หน้าตู้เสื้อผ้าก่อนเดินเข้าไปอาบน้ำในห้องน้ำ
“เร็วๆ ได้มั้ย รอกินข้าวอยู่”นับดาวพูดเร่งให้แฟนหนุ่มรีบแต่งตัวและมากินข้าวเช้าที่เธอเตรียมไว้รอ
“รอแปปหงุดหงิดจัง่นี้เป็อะไร” ก้องภพพูดแซวคนรักด้วยเสียงที่ทะเล้นเมื่อเห็นคนรักนั่งหน้าหงิกรออยู่ที่โต๊ะกินข้าว
“มาแล้วครับ มาแล้ว” ก้องภพพูดจบเขาก็นั่งลงที่เก้าอี้ของโต๊ะอาหารทันที
ทั้งสองนั่งกินข้าวเช้าดูทีวีด้วยกันจนกินข้าวอิ่มก้องภพลุกขึ้นเก็บจานข้าวและแก้วน้ำเพื่อนำไปล้างในห้องครัว
“เดี๋ยวเราจัดการเองเธอนั่งพักเถอะ”ก้องภพบอกกับนับดาว
หลังจากกินข้าวอิ่มก้องภพรับหน้าที่เก็บจานไปล้างนับดาวจึงลุกจากเก้าอี้ของโต๊ะอาหารย้ายมานั่งที่โซฟาหน้าทีวีเธอนั่งดูละครไปเรื่อยเปื่อยไม่นานแฟนหนุ่มของเธอล้างจานเสร็จเรียบร้อยเขาก็มานั่งลงบนโซฟาข้างๆ เธอมือของเขาโอบมาที่ไหล่ของเธอก่อนจะโน้มศรีษะของเธอซบลงไปที่ไหล่ซ้ายของเขา
“วันนี้ต้องไปทำงานหรือเปล่า”นับดาวถามแฟนหนุ่มของเธอขณะที่กำลังนั่งดูทีวีด้วยกันอยู่
“วันนี้ไปทำงานห้าโมงเย็นแล้ววันนี้ดาวมีงานหรือเปล่า”
“ไม่มีอ่ะ วันนี้ไม่มีงาน”
“อยากไปไหนมั้ย” ก้องภพถามแฟนสาวของเขา
“อยากไปช็อปปิ้ง พาไปได้มั้ย”นับดาวบอกและถามก้องภพ
“ได้สิ งั้นไปแต่งตัวได้เลย”ก้องภพจูบลงบนหน้าผากของคนรักอย่างอ่อนโยน ก่อนจะบอกให้เธอไปแต่งตัว
ณ ห้างสรรพสินค้า
“ก้อง มาทางนี้ดีกว่า” นับดาวจูงมือแฟนหนุ่มให้เดินมาฝั่งโซนเครื่องสำอางค์ด้วยท่าทีดีอกดีใจ
“ว่าแล้วเชียว” ก้องภพพูดพร้อมยิ้มส่ายหน้าด้วยความเอ็นดูแฟนสาว
ขณะที่กำลังเลือกดูเครื่องสำอางอย่างเพลิดเพลินนั้นนับดาวก็แกล้งแฟนหนุ่มด้วยการเทสสีลิปสติกลงที่ท้องแขนของเขาหลากหลายสีจนเรียงเป็แนวยาวเกือบเต็มท้องแขนด้วยความสนุก
“วันนี้ได้ของเล่นใหม่เพียบ”นับดาวบอกแฟนหนุ่มของเธอพร้อมยกถุงเครื่องสำอางขึ้นมา
เมื่อก้องภพเห็นท่าทางดีใจของคนรักเขาก็อดยิ้มไม่ได้มือที่หนาของเขาจึงอดไม่ได้ที่ใช้ลูบผมคนรักเบาๆ อย่างทะนุถนอม
สุดท้ายต่อให้เมื่อวานเราจะไม่เข้าใจกันแค่ไหนวันนี้เราก็ยังคงดูแลกันเหมือนเดิมเพราะความเคยชินหรือเพราะอะไร