ข้ามเวลานางพญาแพทย์พิษ 【จบ】

        น้ำเสียงเย็นเฉียบดังขึ้นมาจากทางด้านหน้า

        หลินเมิ้งหยาเงยหน้าขึ้น ผลปรากฏว่านางได้เห็นร่างของชิงหูรางๆ

        ชิงหูในเวลานี้มิได้มีท่าทางเกียจคร้านมิเอาอ่าวเหมือนอย่างตอนอยู่จวนไม่ขนคิ้วขมวดแน่นชนกัน สีหน้าเย็นชา รังสีอำมหิตแผ่ซ่าน

        “เจ้าเด็กน้อย เหยียมารับเจ้าแล้วเจ้าคนจมูกงองุ้มน่ารังเกียจช่วยดูแลยัยเด็กน้อยของข้าดีๆ หน่อยหากนางได้รับบาดเจ็บแม้เพียงนิดเดียว เหยียจะเลาะกระดูกทุกซี่ของเจ้าออกมา!”

        หลินเมิ้งหยาไม่เข้าใจเรื่องการต่อสู้ ทว่าตอนนี้นางรู้เพียงว่าชิงหูต้องต่อสู้หนึ่งต่อสอง

        ดูเหมือนว่าชายชุดดำในเรือนเหล่านั้นจะถูกคนที่ชิงหูพามาล้อมเอาไว้แล้ว

        นางไร้ความสามารถทางการต่อสู้เกรงว่าตนเองจะถูกใช้เป็นเครื่องมือในการต่อรองเสียแล้ว

        เฮ้อ จริงๆ เลย

        ทำไมตอนที่ปลูกถ่ายคลื่นสมองถึงไม่สอดแทรกข้อมูลจำพวกกังฟูหรืออะไรทำนองนั้นมาด้วยนะ?

        “ฮึ เปิ่นหวังคิดว่าสตรีของต้าจิ้นจะอยู่ในครรลองครองธรรม แต่ตอนนี้ดูเหมือนจะเป็นเพียงดอกไม้ริมทางเท่านั้น! นี่คือคนรักของเจ้าอย่างนั้นหรือ?”

        เห็นได้ชัดว่าชายจมูกงองุ้มต้องการทำให้ชิงหูโกรธจากนั้นเขาจะหาโอกาสหลบหนี แต่ชิงหูหาใช่คนที่ถูกหลอกง่ายๆ ไม่ เพียงขนคิ้วขยับดาบยาวที่ถือไว้ในมือก็พุ่งตรงเข้ามา

        “ไอ้คนต่ำทราม!”

        สองนายบ่าวคิดไม่ถึงเลยว่าชิงหูจะเปิดฉากการต่อสู้โดยไม่เอื้อนเอ่ยใดๆเช่นนี้

        ท่ามกลางความโกลาหลชายจมูกงองุ้มขยับร่างของหลินเมิ้งหยาขึ้นมาบังหน้าอกของตนเองไว้ เพื่อปล่อยให้ร่างของนางรับดาบที่กำลังพุ่งมาของชิงหู

        ทว่ามันกลับไม่เป็นผลเลยแม้แต่น้อยเพียงแต่ยุ่งยากในการหลบมุมมากขึ้นเท่านั้นปลายดาบเลื่อนผ่านใบหูของหลินเมิ้งหยาไป

        “นายท่านระวัง!”

        หยุนตูแผดร้องเสียงดังและคิดจะเข้าไปบดบังร่างของเจ้านางเอาไว้

        ทว่ามุมปากของชิงหูพลันกระตุกยิ้มเย็นชา ขายกขึ้นถีบเขาออกไป

        ได้เห็นเพียงร่างที่ถูกถีบจนกระเด็นของหยุนตูส่วนเจ้าคนจมูกงองุ้มรีบปล่อยร่างจากมือทั้งสองของตนเองลง

        “เจ้าเด็กน้อยเป็นอะไรหรือไม่?”

        ชิงหูรีบคว้าตัวของหลินเมิ้งหยามากอดไว้ มุมปากหยักยิ้มซุกซน

        เขากะพริบตาถี่ๆ ขณะมองหน้าหลินเมิ้งหยาอันที่จริงเขาเพียงแต่วางแผนโจมตีเพื่อช่วยหลินเมิ้งหยากลับมาแต่เพียงเท่านั้น

        “ไม่เป็นไร หากเจ้าแทงพลาดไปแม้แต่เพียงนิดเดียวเกรงว่าข้าคงเสียโฉมอย่างแน่นอน หากเป็นเช่นนั้นเจ้าตายแน่!”

        หากบอกว่าไม่กลัวคงเป็นเรื่องโกหก ถึงอย่างไรคมมีดก็ไร้ซึ่งหัวใจ แต่หลินเมิ้งหยาเป็นคนที่ต่อให้ฟ้าถล่มดินทลายใบหน้าก็ยังคงสงบนิ่งดั่งเดิมดังนั้นนางจึงไร้ซึ่งท่าทีตื่นตระหนกเหมือนหญิงสาวทั่วไป

        “ไอ้หยา เชื่อใจข้าหน่อยเถิดเหยียเห็นคุณค่าของใบหน้าเจ้าดีกว่าเจ้าเองเสียอีก พวกเราไปกันเถอะ!”

        ชิงหูยังคงเจ้าเล่ห์ดั่งจิ้งจอกเหตุเพราะต้องต่อสู้ติดต่อกันอย่างดุเดือดเป็นเวลานานดังนั้นเขาจึงเสียกำลังไปไม่น้อย

        ดังนั้นแม้ทักษะทางการต่อสู้ของเขาจะสูงกว่าทั้งสองคนนั้นแต่เขาก็ไม่นึกอยากต่อสู้

        เพื่อช่วยหลินเมิ้งหยาจึงต้องใช้วิชาตัวเบาดังนั้นน้ำมันที่ฝ่าเท้าจึงเริ่มไหลออกมา

        หลินเมิ้งหยาถูกเขาอุ้มเอาไว้ในอ้อมกอดทว่านางกลับได้เห็นสีหน้าเคียดแค้นของสองนายบ่าว

        จดจำความแค้นในครั้งนี้เอาไว้แล้วรอการชำระ!

        “พระชายาบาดเจ็บหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ?”

        หลังจากเจอตัวหลินเมิ้งหยาแล้ว หลินขุยรีบพุ่งเข้ามาหาเป็นคนแรก

        หลังจากกระโดดขึ้นลงเพียงไม่กี่ครั้งในที่สุดชิงหูก็พาหลินเมิ้งหยากลับมายังเรือนเล็ก

        ภายใน หลินขุยพาทหารองครักษ์ประจำจวนมาจัดการกับซากศพ

        หวากสายตามองดูร่างไร้วิญญาณของชายชุดดำทว่าหลินเมิ้งหยากลับมิรู้สึกหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย

        “เกิดอะไรขึ้นกันแน่? ตรวจสอบพบหรือไม่ว่าเป็นฝีมือของใคร?”

        หลินขุยพยักหน้าลงด้วยสีหน้าที่ไม่ดีนัก ส่งเสียงเคร่งขรึม

        “คนเหล่านี้ล้วนถือดาบทองของซีฟานเกรงว่าคนผู้นั้นจะเป็นชนชั้นสูงของซีฟานพ่ะย่ะค่ะ”

        ซีฟาน? หลินเมิ้งหยาเพิ่งนึกได้ว่าชายคนนั้นมั่นใจเหลือเกินว่าหลงเทียนอวี้ไม่มีทางตามมาช่วยนางได้ทันเวลา

        อีกทั้งยังโม้เกินจริงว่าตัวเองเก่งกาจหรือว่า...เขาจะเป็นคนจัดแจงให้หลงเทียนอวี้ต้องไปดูแลองค์ชายแห่งซีฟานในงานเลี้ยงคืนนี้

        “เขาบอกว่าเขาเป็นองค์ชาย หรือเขาจะเป็นองค์ชายแห่งซีฟาน?”

        หลินขุยส่ายหน้า แม้เขาจะเคยร่วมรบกับท่านอ๋อง

        ทว่าเขาจำได้เพียงผู้นำระดับแม่ทัพเท่านั้น อีกทั้งเมื่อครู่หลินขุยยังมิได้เห็นหน้าของชายคนนั้นกับตาตัวเอง

        “ข้าไม่สนหรอกว่าเขาเป็นองค์ชายแห่งซีฟานหรือไม่แต่ถ้ากล้าทำร้ายยัยเด็กน้อย ข้าจะไม่ปล่อยไว้แม้แต่คนเดียว”

        ฝีมือทางการต่อสู้ของชิงหูค่อนข้างสูงอาจจะสูงจนเหล่าองครักษ์เทียบไม่ติด เขาเป็นคนเก่งผิดมนุษย์

        หลินขุยยังไม่ไว้ใจเขาหากมิใช่เพราะท่านอ๋องเอ่ยว่าต้องการให้เขาเป็นองครักษ์ประจำตัวของพระชายาแล้วละก็เกรงว่าเขาคงไม่ข้องเกี่ยวกับชายคนนี้เป็นแน่

        “แย่แล้ว วันนี้ท่านอ๋องต้องพาฮ่องเต้หมิงไปเยี่ยมชมเมืองหลวงหากมีใครคิดร้ายกับท่านอ๋องจะเป็นเช่นไร? ชิงหู เจ้าไปดูแลท่านอ๋องได้หรือไม่?”

        เมื่อได้เห็นท่าทางร้อนใจของหลินเมิ้งหยาที่มีต่อหลงเทียนอวี้ สีหน้าของชิงหูเผยให้เห็นความไม่พึงพอใจ

        แต่เขากลับไม่อาจปฏิเสธคำขอของหลินเมิ้งหยาได้ดังนั้นจึงทำได้เพียงพยักหน้าลง

        จากนั้นร่างของเขาก็หายไปจากเรือนเล็กหลังนี้

        “พระชายา เขา...ควรค่าพอที่จะเชื่อใจหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ?”

        หลินเมิ้งหยาพยักหน้าลง สีหน้าเคร่งขรึม

        “ข้าหวังว่านับจากนี้ไปพวกเจ้าจะเลิกระแวงเขาได้แล้วอดีตเขาอาจเป็นศัตรูแต่นับจากนี้ไปข้าขอรับรองกับพวกเจ้าเลยว่าเขาจะเป็นมิตรที่จริงใจกับพวกเจ้าที่สุด”

        คำพูดของหลินเมิ้งหยาเปี่ยมไปด้วยความจริงใจ

        หลินขุยไม่อาจปฏิเสธได้ ทำได้เพียงหวังว่าชิงหูที่เดี๋ยวดีเดี๋ยวร้ายคนนี้จะสามารถปกป้องท่านอ๋องของพวกเขาได้

        กว่าหลินเมิ้งหยาจะนั่งรถม้ากลับถึงจวนท้องฟ้าที่ได้สว่างจ้ากลับกลายเป็นมืดสนิท

        หลินเมิ้งหยานั่งอยู่ในรถม้าพลางครุ่นคิด

        นางที่เป็นชายาอวี้มิได้ออกมายังเมืองหลวงและเปิดเผยใบหน้าให้ผู้อื่นเห็นบ่อยนักอย่าว่าแต่เหล่าอันธพาลซีฟานเลย แม้แต่คนในเมืองหลวงเองก็น้อยนักที่จะรู้จักนาง

        เหตุใดองค์ชายองค์นั้นจึงเอ่ยว่านางเป็นสาวงามอันดับหนึ่งของต้าจิ้น?

        ยิ่งไปกว่านั้นยังวางแผนลักพาตัวนางอย่างลับๆ มาอีก

        หลงเทียนอวี้ติดงานมิอาจปลีกตัว คาดการณ์ว่านางไปไหว้พระขอพรเกรงว่าแม้แต่คนที่มาแย่งกล่องขนมของป๋ายจื่อและวอแวชิงหูเองก็น่าจะมีส่วนเกี่ยวข้องกับองค์ชายคนนั้นใช่หรือไม่นะ?

        มิเช่นนั้น...บังเอิญกระนั้นหรือ? หากชายคนนั้นไม่ปรากฏตัวออกมาคาดว่านางก็คงไม่เดินปลีกวิเวกออกไปยังเส้นทางไร้ผู้คนบริเวณกลางเขาหรอก

        นางมิอาจฟันธงเรื่องเหล่านี้ไปเสียทีเดียวปัจจัยเหล่านั้นวนเวียนอยู่ในสมองของนางประหนึ่งปริศนาที่ยากจะหาคำตอบ

        ยุ่งยาก! วุ่นวาย!

        “คุณหนูเป็นอะไรหรือเจ้าคะ?”

        ป๋ายจื่อกระตุกชายเสื้อหลินเมิ้งหยาด้วยความระมัดระวัง เมื่อครู่เหตุการณ์ในเรือนหลังนั้นวุ่นวายมากเหลือเกิน

        ดังนั้นจึงไม่มีใครสนใจนางกลับกันนางเป็นฝ่ายวิ่งทะเล่อทะล่าเข้าไปยังประตูสำรองของเรือนเปิดผิดเปิดถูกจนทหารองครักษ์ของจวนสามารถเข้ามาจัดการชายชุดดำเหล่านั้นได้

        “ข้าไม่เป็นไร เจ้าล่ะเป็นอย่างไรบ้าง? บาดเจ็บหรือไม่?”

        ดึงมือป๋ายจื่อหาตัว สายตารู้สึกผิด เด็กคนนี้อยู่เคียงข้างนางมาตั้งแต่สมัยยังเด็กแล้ว

        ไม่มีวันไหนเลยที่จะมีความสุข นางต้องทนทุกข์ทรมานอยู่เสมอ

        “หนู่ปี้เองก็ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ ขอเพียงคุณหนูไม่เป็นไรป๋ายจื่อก็รู้สึกดีใจยิ่งกว่าอะไรทั้งปวงอีกเจ้าค่ะ”

        แม้จะรู้สึกหวาดผวา แต่เมื่ออยู่ข้างกายหลินเมิ้งหยานางกลับส่งยิ้มอ่อนหวานกลับมาให้

        ราวกับว่าเรื่องทั้งหมดนั้นไม่ส่งผลอะไรกับนางเลยแม้แต่น้อย

        “ดีแล้ว เช่นนั้นข้าก็สบายใจขนมกล่องนั้นข้าค่อยซื้อให้เจ้าใหม่ทีหลัง”

        ถือว่าสบายใจเรื่องป๋ายจื่อได้แล้วบางครั้งนางก็แอบอิจฉาอุปนิสัยของป๋ายจื่อเหลือเกิน

        ขอเพียงมีอาหารมีเครื่องดื่ม นางก็สามารถลืมเลือนเรื่องเลวร้ายและไม่เก็บมาใส่ใจอีกได้

        ไม่นานรถม้าก็แล่นเข้าสู่ตัวเมืองหลินขุ๋ยอยากรีบพาหลินเมิ้งหยาไปส่งที่จวนให้เร็วที่สุด

        แต่คิดไม่ถึงเลยว่าจะถูกใครบางคนขวางทาง

        ...

        ขณะนี้จวนอวี้กำลังตกอยู่ในความโกลาหล

        ภายในตำหนักหยาเสวียนสีหน้าของพระสนมเต๋อเฟยเปี่ยมไปด้วยความเสียใจ

        หากมิใช่เพราะนางตั้งใจพาหลินเมิ้งหยาไปไหว้พระแล้วละก็เด็กคนนั้นคงไม่หายตัวไป

        ตอนนี้ไร้ซึ่งข่าวคราวใดๆ แล้วแบบนี้นางจะตอบอวี้เอ๋อร์อย่างไร?

        “เหนียงเหนียง ตอนนี้องครักษ์ในจวนกำลังออกค้นหาจะต้องหาตัวพระชายาเจออย่างแน่นอนเพคะ อย่าได้ร้อนใจไปเลย”

        จิ่นเยว่ปลอบโยนพระสนมเต๋อเฟย หลินเมิ้งหยาหายตัวไปอันที่จริงนางเองก็ร้อนใจไม่น้อย

        “ข้าผิดเอง ข้าผิดเอง หากข้าไม่พานางไปที่วัดเกรงว่าคงไม่เกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้น”

        ช่วงเวลาที่ผ่านมา นางเห็นความดีความชอบของหลินเมิ้งหยาทั้งหมด

        หากมิใช่เพราะหลินเมิ้งหยาจริงใจกับนางแล้วเด็กคนนั้นจะเข้ามาพูดคุยและคอยปรนนิบัติรับใช้นางทุกวันทำไม

        นางมีอวี้เอ๋อร์เป็นลูกชายเพียงคนเดียวแม้เหล่าองค์ชายองค์หญิงในวังจะเคารพนับถือนางแต่ถึงกระนั้นก็หาได้จริงใจกับนางไม่

        ส่วนเจียงหรูฉินที่นางรักและเอ็นดูก็เป็นเพียงเด็กเอาแต่ใจดังนั้นหลินเมิ้งหยาจึงกลายเป็นคนสำคัญ

        “มิใช่อย่างนั้นหรอกเพคะเหนียงเหนียง อย่าได้เอ่ยเช่นนั้นเลยพระชายาเป็นคนจิตใจดีมีเมตตา หนู่ปี้เชื่อว่าพระชายาจะต้องกลับมาอย่างปลอดภัยเพคะ”

        ยังไม่ทันที่พระสนมเต๋อเฟยจะได้เอ่ยตอบจิ้งเยว่เดินเข้ามาภายในตำหนักหยาเสวียนด้วยสีหน้าอึดอัดใจ

        “เหนียงเหนียง ฮูหยินหลินขอเข้าเฝ้าเพคะ”

        คิ้วของพระสนมเต๋อเฟยเลิกสูงขึ้น คนผู้นี้มักเป็นคนทำดีหวังผลเกรงว่าการมาในคราวนี้จะต้องมีแผนการอะไรแอบแฝงอย่างแน่นอน

        “เข้ามาได้”

        พระสนมเต๋อเฟยสบตากับจิ่นเยว่ พยายามสะกดกลั้นความหนักใจของตนเองเอาไว้

        พาลูกสาวของตนเองเดินผ่านธรณีประตูตำหนักหยาเสวียนเข้ามาสีหน้าของซ่างกวนฉิงเปี่ยมไปด้วยความรู้สึกผิดระคนอับอาย

        เมื่ออยู่ต่อหน้าพระพักตร์พระสนมเต๋อเฟย ยังไม่ทันที่จะได้พูดอะไรหยาดน้ำตาพลันรินไหล ร่างกายทรุดลงกับพื้น

        “พระสนมเต๋อเฟยได้โปรดลงโทษหม่อมฉันด้วยหม่อมฉันสั่งสอนลูกสาวไม่ดีเอง หยาเอ๋อร์จึงก่อเรื่องน่าอับอายเช่นนี้”

        ทั้งสองก้มศีรษะต่ำพลางร้องไห้ตำหนิตัวเองไม่หยุดปาก ราวกับว่าเกิดเรื่องใหญ่หลวงขึ้น

        บรรยากาศภายในตำหนักแปรเปลี่ยนเป็นความสงสัยคิ้วของพระสนมเต๋อเฟยขมวดเข้าหากันแน่น

        ตกลง...มันเกิดเรื่องอะไรขึ้น?

        “ฮูหยินหลินไม่ต้องมากพิธี มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นขอให้รีบแจ้งออกมา”

        แต่ไหนแต่ไรมาพระสนมเต๋อเฟยมิเคยมองพวกนางสองแม่ลูกในแง่ดี

        ตอนนี้ยังเข้ามาก่อความวุ่นวายในขณะที่นางกำลังกระวนกระวายดังนั้นเสียงของพระสนมเต๋อเฟยจึงเย็นเฉียบ

        สาวใช้สองคนเข้ามาพยุงร่างของซ่างกวนฉิงและหลินเมิ้งหวู่

        ซ่างกวนฉิงใช้ผ้าเช็ดหน้าซับน้ำตาสีหน้ายังคงแสดงให้เห็นถึงความรู้สึกอับอาย ก่อนจะเอ่ยตำหนิตัวเองออกมา

        “เรื่องนี้ต้องโทษลูกสาวไม่รักดีของหม่อมฉัน ตอนยังอาศัยอยู่ที่จวนนางแอบมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกับชายแปลกประหลาดคนหนึ่งหม่อมฉันขังนางไว้ในบ้านเพื่ออนาคตที่ดีของนางแต่ใครจะรู้เล่าว่านางไม่เพียงไม่รู้สึกผิดแต่ยัง...ยังก่อเรื่องน่าอับอายขายหน้าเช่นนี้ได้หม่อม...หม่อมฉันอยากตายเหลือเกินเพคะ”

        คำพูดของซ่างกวนฉิงทำให้ทุกคนตกตะลึง

        พระสนมเต๋อเฟยและจิ่นเยว่ล้วนแสดงสีหน้าตกใจ

        มันจะเป็นแบบนั้นไปได้อย่างไร?

        หรือว่าพระชายามิได้หายตัวไป แต่ถูกใครบางคนลักพาตัวไป

        หรือ...หรือว่าหนีตามกันไป?

        สวรรค์โปรด เรื่องนี้จะปล่อยให้ถูกแพร่งพรายออกไปไม่ได้โดยเด็ดขาด!