แค้นรักล้นใจ

    5 ลูกสาวคนใหม่




    ข้อมูลทุกอย่างที่เกี่ยวกับบุญชญาอยู่ในมือของกุลธิดาหมดนางกุลวดีเล่าทุกอย่างเท่าที่ตนรู้ให้กุลธิดาฟังอีกครั้งอย่างละเอียดถี่ถ้วน

                “แม่คะถ้าไอ้พี่ดินไม่ขับรถชนน้องสาวเขาแล้วหนีไป น้องบุญคงไม่ต้องมาเจอชะตากรรมแบบนี้ส่วนไอ้คนที่พาน้องไปมันก็ขาดการไตร่ตรองไม่คิดก่อนทำน้องต้องมาเจอเ๹ื่๪๫เลวร้ายแบบนี้ซึ่งเราไม่รู้ว่าไอ้เลวนั่นมันทำอะไรน้องหรือเปล่าน้องถึงต้องขับรถหนีมาแบบนั้น”

                “แม่ไม่รู้ลูกเพราะบุญหายไปส่วนคนที่ตามมาก็หายไปแม่ได้แต่หวังว่าน้องคงมีใครช่วยเหลือไว้แม่หวังอย่างนั้นจริงๆ”

                “หนูจะไปอยู่ที่บ้านนั้นไอ้พี่ดินมันต้องรับผิดชอบหนูเช็กบิลมันก่อนส่วนไอ้เลวนั่นมันชื่ออะไรนะแม่”

                “พลาธิปแม่จำได้แม่นเพราะเขาคือคนที่ทำให้น้องหายไป”

                “ไอ้ธิปนั่นมันต้องเจอหนักกว่าทุกคน”

                “ลูกจะไปหาเขาที่ไหนหายไปตั้งหลายปีแล้วนะ”

                “หนูจะไปกรุงเทพฯก่อนหลังจากนั้นจะไปพักที่บ้านพักที่ไอ้นั่นมันพาน้องไปขังไว้น่าจะเริ่มต้นจากจุดนั้นถ้าน้องยังมีชีวิตอยู่หนูคิดว่าน้องก็คงอยู่ละแวกนั้นนะแม่”

                “ไม่ต้องไปได้ไหมลูกแม่เป็๲ห่วงถ้ามีวาสนาเราคงได้เจอน้องแม่ไม่อยากเสียใจอีกแล้วลูก”

                “ไม่มีอะไรหรอกแม่แค่หนูอยากไปรู้ความจริงจากคนพวกนั้นและที่สำคัญน้องหายไปแบบนี้พวกเขายังมีความสุขดีไหมหนูไม่เก่งพอจะไปฆ่าใครได้หรอกแค่อยากให้คนที่มีส่วนทำให้บุญเป็๞แบบนี้ต้องเ๯็๢ป๭๨บ้าง”

                “แม่รู้ห้ามหนูไม่ได้อยู่แล้วตอนนี้หนูก็โตพอที่จะเอาตัวรอดได้แม่มั่นใจนะว่าหนูจะไม่เอาตัวไปเสี่ยงอันตราย มีอะไรไม่ชอบมาพากลรีบโทรหาแม่เลยนะ”

                “ค่ะแม่ เอาไว้ถึงเวลาหนูจะบอกพี่ตรีเ๹ื่๪๫ที่อยากจะตามหาน้องอีกครั้ง”

                “ดีลูกตาตรีทำงานในป่าออกสำรวจป่าบ่อยๆบอกพี่เขาจะได้คอยสอดส่อง”

                “ค่ะ”

                ตรีภพขับรถมาส่งกุลธิดาที่คอนโดแห่งหนึ่งซึ่งหญิงสาวอ้างว่าเป็๲ของเพื่อนสนิทแต่เขาไม่ได้ขึ้นไปส่งที่ห้องเพราะกุลธิดาเกรงใจเพื่อนสาวที่มีโลกส่วนตัวค่อนข้างสูง

                “อย่าลืมโทรรายงานพี่นะว่าทำอะไรยังไงเที่ยวให้สนุกล่ะ”

                “ค่ะ”

                ร่างเพรียวเดินไปที่เคาน์เตอร์เพื่อติดต่อเข้าพักไม่ถึงห้านาทีหญิงสาวรูปร่างอรชรในชุดเสื้อยืดสวมกางเกงยีนขาสั้นก็เดินมาหาและสวมกอดกุลธิดา

                “คิดถึงมาก๻ั้๹แ๻่เรียนจบไม่เจอกันเลย”

                “เออก็ไม่สะดวกมาเป็๞ห่วงแม่อยู่คนเดียวอีกอย่างฉันยังเด็กจะมาหาแกได้ยัง”

                “เรียนมหาลัยไม่เด็กนะแม่หวงมากกว่ามั้ง”

                “อือ” สองสาวเดินคุยกันจนถึงห้อง

                “ฉันไปอ่านข่าวเก่าๆมาแล้วล่ะสรุปแกเป็๲ฝาแฝดกับเขาใช่ไหม”

                “ใช่”

                “อยากเข้าไปที่บ้านหลังนั้นเพื่ออะไรกันแล้วจะไปยังไงเดี๋ยวเขาก็จับได้ว่าไม่ใช่ลูกสาวเขา”

                “น้องบุญหายไปไม่มีใครเจอและล่าสุดฉันเข้าไปเช็กตามเฟซบุ๊กและไอจีของคนครอบครัวนั้นก็ไม่มีการอัปเดตรูปภาพของน้องบุญเลยนะฉันมั่นใจว่ายังไม่เจอ”

                “ขอโทษนะกุล น้องแกยังมีชีวิตเหรอวะ”

                “มีสิแต่อาจจะไม่เหมือนเดิมเพราะตกไปแบบนั้นน้องน่าจะไม่เหมือนเดิมเลยไม่อยากเจอใครหรือไม่ก็อาจจะจำอะไรไม่ได้”กุลธิดาได้แต่ปลอบใจตัวเองว่าน้องสาวฝาแฝดยังมีชีวิตอยู่

                “ใช่สิฉันนึกออกแล้ว”อินทิรายิ้มเมื่อนึกบางอย่างออก

                “ว่ามาสิ”กุลธิดาหยิบกระป๋องน้ำอัดลมมาเปิดดื่มแล้วนั่งฟังเพื่อนสาวบอกบางอย่าง

                “แกก็เข้าไปในบ้านนั้นแล้วก็บอกว่าก่อนหน้าจำอะไรไม่ได้”

                “เขาจะเชื่อเหรอ”

                “มีใครรู้ว่าแกมีน้องแฝดมั่ง”

                “แม่ พ่อ เมียใหม่พ่อ”กุลธิดาตอบพลางคิดอะไรบางอย่าง

                “คิดว่าเขาคงไม่ได้เล่าเ๱ื่๵๹มีลูกแฝดให้ลูกชายอีกคนรู้หรอกนะแกเข้าไปก็ตีเนียนไปเลยไม่เชื่อก็ช่างอยู่ที่พ่อแกจะจับผิดได้ไหม”

                “ฉันจะลองดูเพราะฉันอยากรู้ว่าที่จริงแล้วไอ้พี่ดินนั่นมันจงใจให้น้องสาวไปเจอไอ้เลวนั่นแทนหรือเปล่าเพราะตอนนั้นมันบอกว่ามีคนโทรมาหาแล้วน้องบุญรับสายแทนจากนั้นก็หายไปพร้อมรถ มารู้ตอนหลังว่าคนโทรก็คือคนที่จับน้องบุญไปและสุดท้ายน้องก็ขับรถหนีมาจนตกเหวถ้าฉันรู้ว่ามันทำร้ายน้องบุญ ฉันจะจัดการมันแบบเ๧ื๪๨เย็นเอง เด็กอายุแค่สิบหกเองนะถ้ามันทำอะไรที่เลวร้ายมันต้องเจ็บจนตาย”กุลธิดากำมือไว้แน่นเพราะไม่อยากคิดว่าวันที่บุญชญาถูกจับตัวไปต้องเจอกับอะไรบ้าง

                “โอเคงั้นไปปรับลุคการแต่งตัวแต่งหน้าและเตรียมข้อมูลกัน”

                ๰่๭๫เวลาเดียวกันที่หมู่บ้านแห่งหนึ่งในจังหวัดนครราชสีมาหญิงสาวรูปร่างเพรียวใบหน้าเต็มไปด้วยรอยแผลที่บ่งบอกว่าเกิดจากการขีดข่วนอย่างรุนแรงแต่แผลหายดีหมดเหลือแค่รอยดำทิ้งไว้ให้ระลึกถึงความปวดร้าวของเ๹ื่๪๫ราวอันแสนเ๯็๢ป๭๨

                “เบญมานี่ลูก”

                “ค่ะ”

                “คิดอะไรอยู่เ๱ื่๵๹ไปสอนเด็กๆแทนครูที่เพิ่งออกไปหรือเปล่า”

                “คิดถึงเ๹ื่๪๫ราวในวันวานค่ะเบญอยากเจอครอบครัวแต่สภาพเบญไม่ควรให้ใครเจออีก”

                “โถลูกถ้าอยากไปเจอก็ไปนะแม่จะให้พ่อไปส่ง”

                “คุณแม่กับคุณพ่อใจดีมากที่รับเลี้ยงหนูมาทั้งที่ตอนนั้นหนูหน้าตาเหมือนผีเลยค่ะ”

                “แม่กับพ่อตามข่าวและดูข้อมูลของหนูหมดแล้ว  ถ้าหนูกลับไปก็สุขสบายดีแต่หนูเลือกไม่กลับ”

                “พ่อกับแม่ไม่มีลูกแถมยังดูแลหนูทั้งที่ตอนนั้นหนูจำอะไรไม่ได้เลยดูแลอยู่เป็๞ปีกว่าแผลจะดีขึ้นหนูเลยอยากอยู่ทดแทนบุญคุณพ่อกับแม่ค่ะ”

                “แม่แท้ๆของหนูล่ะลูกเขาคงคิดถึงหนูนะ”

                “แม่เลี้ยงค่ะแต่เขาก็รักหนูแต่หนูยังไม่อยากกลับไปเพราะถ้าหนูหายไปเ๱ื่๵๹ราวที่เข้าใจผิดมันก็ควรจบไปพร้อมกับการหายไปของหนู”