บันทึกลับสีดำ

                มินตราเดินขึ้นบันไดไม้เก่า ๆ ของห้องสมุดชั้นบนสุดอย่างระมัดระวัง แต่ละขั้นที่เธอก้าว เสียงฝีเท้าเบา ๆ ก้องอยู่ในอากาศที่หนาทึบด้วยฝุ่นและกลิ่นหนังเก่า ราวกับทุกก้าวของเธอถูกบันทึกไว้ในความเงียบ มินตราไม่เคยสังเกตที่นี่…ที่ซ่อนอยู่เหนือความวุ่นวายของโลกด้านล่าง

                ห้องสมุดชั้นบนเต็มไปด้วยชั้นไม้สูง ทึบด้วยเงาและหนังสือเก่า ๆ ปกสีหม่น มุมหนึ่งมีแสงอ่อนจากหน้าต่างเล็ก ๆ ร่วงลงบน สมุดปกหนังสีดำ ที่วางเด่นอยู่เพียงลำพัง รอยขีดข่วนบาง ๆ บนปกและกลิ่นควันไฟเก่าแผ่กระจายราวกับเรียกชื่อเธอเบา ๆ

                เมื่อมือของมินตราแตะปก สมุดเย็นกว่าที่คิด แต่กลับมีแรงดึงบางอย่างกระตุ้นหัวใจให้เต้นแรงและมือสั่นเล็กน้อย เธอค่อย ๆ โน้มตัวไปหยิบ และกลับดึงสมุดเข้ามาใกล้ตัว ความเย็นของปก๼ั๬๶ั๼ปลายนิ้วราวกับเรียกความตื่นตัวบางอย่าง กลิ่นควันไฟเก่าและความมืดรอบตัวราวกับกอดเธอไว้แนบ สายตาเธอหลุดไปกับรายละเอียดเล็ก ๆ ของสมุด ทั้งรอยขีดข่วน หมึกจาง ๆ และความลับที่ไม่อาจถอดรหัส อารมณ์ผสมปนเปของ ความอยากรู้อยากเห็น และ แรงดึงลึกลับ ทำให้มือและหัวใจไม่อาจละสายตา

                พริบตาเดียว…เธอเปิดหน้ากระดาษแรก ถ้อยคำบนหน้านั้นบรรยายถึงหญิงสาวคนหนึ่งที่กำลังยืนอยู่ในสวนกลางคืน ลมพัดพลิ้วพร้อมกับมือใครบางคน๱ั๣๵ั๱บนผิวกายของเธอ เสียงกระซิบข้างหูมินตราที่ไม่รู้ที่มาและกลิ่นหอมลอยมากระทบจมูกอย่างลึกลับ มินตรารู้สึกหัวใจเต้นแรง มือสั่นเล็กน้อย แต่กลับดึงสมุดเข้ามาใกล้ตัว

                และแล้ว…ความรู้สึกแรกก็ซ่อนตัวอยู่ในอก เธอรับรู้ถึง๼ั๬๶ั๼ร้อนซ่านอย่างไม่อาจอธิบาย ราวกับร่างกายของหญิงสาวในสมุดถูกถ่ายทอดเข้ามาในตัวเธอเอง ความอบอุ่น แรงดึงดูดที่ใกล้ชิดและรสหวานที่รู้สึกจากการกลืนน้ำลาย ทำให้มินตรากัดริมฝีปาก กัดฟันแน่น และหัวใจเต้นแรงเกินทน ๼ั๬๶ั๼แรกอยู่ในอก มินตรารับรู้ถึงความอบอุ่นราวกับใครบางคนแนบใกล้ ร่างกายตอบสนองต่อสิ่งที่อ่านอย่างไม่รู้ตัว แรงกระแทกเล็ก ๆ ของหัวใจสอดประสานกับแรงที่รู้สึกบนร่างกาย รส๼ั๬๶ั๼ของอากาศในห้องอบอวลและแน่นเหมือนมีใครอยู่ใกล้ ทำให้ความรู้สึกเธอลึกซึ้งขึ้นทุกที ความเสียวซ่านที่เข้ามาไม่ใช่เพียงจินตนาการ แต่มันซึมลึก ราวกับปลายนิ้วมือหนาและใหญ่ลูบไล้บนผิว กดเบา ๆ บนร่างกายส่วนลับของเธอ เธอกัดริมฝีปากแน่น มือกำปกสมุดจนเล็บกดลงบนหนัง ปล่อยความโหยหาและความตื่นเต้นปนกันจนแทบหายใจไม่ออก

                เมื่อเธออ่านข้อความสุดท้ายจบลงที่หญิงสาวในสมุดนอนนิ่งหายใจรวยรินด้วยความเหนื่อยอ่อนกับแรงที่ถูกถาโถมตลอดเ๹ื่๪๫ที่มินตราอ่าน เธอก็รู้สึกเช่นกัน

                ในขณะที่ปิดหน้ากระดาษ… เธอยังไม่อาจวางสมุดลง รู้สึกเหมือนบางสิ่งในตัวเองถูกเปิดออกไปแล้ว—ความอยากรู้อยากเห็นที่เธอไม่อาจห้ามใจได้…