บทที่ 29 สามีถูกคนอื่นฉวยโอกาส
ฉู่ชิงเฉินเดินเข้าบ้านไป นำเนื้อและน้ำมันเมล็ดผักไปวางไว้บนแท่นเตาในครัว ตั้งใจว่าเดี๋ยวค่อยกลับมาจัดการ แล้วถือผ้าสามพับเดินเข้าห้องไป
ทันใดนั้น ก็ได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวบางอย่างดังมาจากห้องข้าง ๆ
สามีส้มหล่นของนางยังนอนสลบไสลอยู่ไม่ใช่หรือ? ไม่ควรจะส่งเสียงอะไรออกมาได้นะ หรือว่าจะมีขโมยเข้าบ้าน?
ฉู่ชิงเฉินมุมปากกระตุก ไม่ใช่ว่านางกลัวโจรหรอกนะ แต่บ้านนี้จนกรอบขนาดนี้แล้ว ยังจะมีโจรมาหมายตาอีกหรือ ช่างน่าเหนื่อยใจจริง ๆ
ห้องของสามีส้มหล่นต้องเดินผ่านห้องครัว นางเลยหยิบมีดทำครัวติดมือไปด้วย จะได้ดูมีบารมีเวลาเข้าไปจับโจร
ฉู่ชิงเฉินมาหยุดอยู่ที่หน้าประตูห้องของชายหนุ่ม นางยื่นมือไปผลักแต่กลับไม่ออก คาดว่าคงจะถูกลงกลอนมาจากข้างใน
แต่เื่แค่นี้ทำอะไรนางไม่ได้หรอก จะสงสารก็แต่ประตูบานนี้เท่านั้น
นางถอยหลังไปสองก้าว แล้วออกแรงถีบประตูจนเปิดออก
เ้าตัวเล็กสองคนได้ยินเสียงประตูดังโครมใหญ่ ก็รีบวางของในมือแล้ววิ่งเข้ามาดูทันที
“ท่านแม่ เกิดอะไรขึ้นเ้าคะ? ถือมีดจะไปฟันใคร? คงไม่ใช่ท่านพ่อหรอกนะ”
หยวนเป่าเห็นมารดาถือมีดทำครัวถีบประตูเข้าไป ความคิดแรกคือท่านแม่จะฟันท่านพ่อ นางถึงกับใกับคำพูดตัวเอง
“น้องสาวพูดเหลวไหลอะไรน่ะ บ้านเราต้องมีขโมยเข้าแน่ ๆ”
ถวนเป่าปฏิกิริยาไวและคิดลึกซึ้งกว่าน้องสาว รีบแก้ต่างให้แม่เลี้ยงทันที
“ถวนเป่าฉลาดมาก เดาถูกเผงเลย เ้ากับน้องสาวรออยู่ตรงนี้นะ เื่จับโจรเล็กน้อยแค่นี้ แม่จัดการเอง”
ฉู่ชิงเฉินกำชับเด็กทั้งสอง ก่อนจะก้าวยาว ๆ เข้าไปข้างใน
นางกวาดสายตามองไปรอบ ๆ ข้าวของในห้องไม่ได้ถูกรื้อค้นจนกระจัดกระจาย ถ้าขโมยเข้าจริง ๆ ทำไมถึงไม่รื้อของ?
สายตาของนางเลื่อนไปหยุดอยู่ที่ตัวชายหนุ่ม เสื้อท่อนบนถูกเปิดออกครึ่งหนึ่ง และที่สะดุดตาที่สุดคือรอยประทับจากริมฝีปากสีแดงสดบนหน้าของเขา
นางเกือบจะหลุดขำออกมา โถ่เอ๋ย... มีขโมยเข้าจริง ๆ ด้วย แต่เป็ ‘โจรราคะ’ นะ
หน้าอกที่เปิดกว้างของชายหนุ่มเผยให้เห็นผิวสีทองแดง กล้ามท้องเป็ลูก ๆ ร่างกายที่เต็มไปด้วยฮอร์โมนเพศชายขนาดนี้ แม้แต่นางก็อดไม่ได้ที่จะมองหลายครั้ง
พอมองดูใบหน้า แม้จะยังหลับอยู่ แต่ใบหน้านั้นก็ดูหยิ่งทะนงและดุดัน
มิน่าล่ะ บ้านถึงได้โดนโจรราคะบุก?
“นี่ ยัยผู้หญิงหื่นกาม สงสัยข้าจะกลับมาผิดเวลาไปหน่อย เลยขัดจังหวะเื่ดี ๆ ของเ้า เอาอย่างนี้ไหม ข้าจะออกไปก่อน... แล้วเ้าก็ทำต่อให้เสร็จ”
ฉู่ชิงเฉินกระแอมไอพูดขึ้น และเพื่อแสดงความจริงใจ นางจึงวางมีดลงบนโต๊ะด้วย
เ้าตัวเล็กสองคนได้ยินแบบนั้นก็ไม่ยอม รีบวิ่งมาขวางทางนางไว้
“ท่านแม่ ท่านพ่อเป็ของท่านนะ ท่านเป็ภรรยาตามกฎหมายของท่านพ่อ จะยอมยกผลประโยชน์ให้ยัยปีศาจจิ้งจอกที่ไหนได้ยังไง?”
หยวนเป่ามองท่านแม่ด้วยสายตาที่เหมือนมองเหล็กที่ตีไม่ขึ้น
“มีผู้หญิงกล้ามาหมายตาบุรุษของบ้านเรา ท่านจัดการเองเถอะ อย่าให้ข้าต้องดูถูกท่านได้”
ถวนเป่าที่ปกติมักจะเงียบขรึม ยังอดไม่ได้ที่จะแสดงความคิดเห็นออกมา
ฉู่ชิงเฉินมองลูกชายด้วยความประหลาดใจ และเพื่อไม่ให้ลูกชายผิดหวัง นางจึงตั้งใจจะประกาศอำนาจเหนืออธิปไตยนี้
ทว่า ยัยผู้หญิงหื่นกามยังไม่ยอมออกมา ฉู่ชิงเฉินจึงคิดว่า โจรสาวคนนี้ซ่อนได้แค่สองที่เท่านั้น
ที่แรกคือตู้เสื้อผ้า และที่ที่สองคือใต้เตียง
นางเดินไปที่ตู้เสื้อผ้าก่อน ค่อย ๆ เปิดประตูตู้ออก นอกจากเสื้อผ้าของชายหนุ่มแล้ว ก็ไม่เห็นวี่แววของคนเลย
“ท่านแม่ ยัยปีศาจจิ้งจอกนั่นซ่อนอยู่ที่ไหน? ข้ากับพี่ชายจะช่วยท่านหาเอง”
ฉู่ชิงเฉินมองลูกสาว เ้าตัวเล็กคนนี้ถึงกับใช้คำว่า ‘ปีศาจจิ้งจอก’ ออกมา แสดงว่าหยวนเป่าโกรธมากที่มีผู้หญิงมาหมายตาท่านพ่อของนาง
“แม่เดาว่านางอยู่ใต้เตียง”
สิ้นคำพูดนั้น หยวนเป่าก็จูงมือพี่ชายเดินไปที่ข้างเตียงทันที
เด็กทั้งสองหมอบลงกับพื้น ชะโงกหน้ามองใต้เตียง แล้วก็เห็นผู้หญิงคนหนึ่งซ่อนอยู่ข้างในจริง ๆ
“ท่านแม่เดาถูกแล้ว ยัยปีศาจจิ้งจอกอยู่ใต้เตียงจริง ๆ”
หยวนเป่าพูดพลางยื่นมือไปฉุดลากยัยปีศาจจิ้งจอกออกมา
“ถอยไปไกล ๆ เลยนะ อย่าเอามือสกปรกของเ้ามาจับชุดข้า!”
ผู้หญิงคนนั้นตวาดออกมาอย่างอารมณ์เสีย นางเพิ่งจะได้จูบเสิ่นโม่ชูไปทีเดียว แถมกำลังจะแก้เสื้อผ้าเขาเพื่อดำเนินการขั้นต่อไป แต่จู่ ๆ หนึ่งผู้ใหญ่สองเด็กก็ดันพรวดพราดเข้ามาขัดจังหวะ
แต่เพราะทำเื่ไม่รักดีไว้ เลยใจนต้องมุดหนีเข้าใต้เตียงเหมือนมุดลงรู
“ไหน! ขอดูหน่อยสิว่า ใครกันที่หน้าด้านไร้ยางอาย ทำผิดแล้วยังมีหน้ามาตะคอกใส่ลูกข้าอีก”
เดิมทีที่สามีส้มหล่นโดนเอาเปรียบ นางก็ไม่ได้โกรธนักหรอก ออกจะเฉย ๆ ด้วยซ้ำ แต่ผู้หญิงคนนี้กล้ามาดุลูกของนาง เื่นี้ยอมไม่ได้
ฉู่ชิงเฉินเดินเข้าไปก้มลงข้างเตียง ยื่นมือเข้าไปจับที่เส้นผมของยัยปีศาจจิ้งจอก แล้วกระชากออกมาอย่างแรง
“โอ๊ย! เจ็บนะ ยัยหญิงถ่อย เบามือหน่อยไม่ได้หรือไง!”
ยัยปีศาจจิ้งจอกร้องไห้โวยวาย ไม่รู้ว่าผู้หญิงคนนี้ไปเอาแรงมหาศาลมาจากไหน
“รู้ว่าเจ็บแล้วยังกล้าแอบเข้าบ้านคนอื่นอีก มาทำให้ผู้ชายของข้าแปดเปื้อน เห็นข้าตายไปแล้วหรือไง?”
ฉู่ชิงเฉินไม่มีความคิดจะออมมือเลยสักนิด กลับเพิ่มแรงกระชากผมเข้าไปอีก จนยัยปีศาจจิ้งจอกร้องลั่น
“พี่สาว เบามือหน่อยเถอะ ข้าผิดไปแล้ว วันหน้าข้าไม่กล้ามายั่วยวนผู้ชายของท่านอีกแล้ว”
ยัยปีศาจจิ้งจอกจำต้องร้องขอชีวิตทั้งน้ำตา ถ้าโดนกระชากต่อไป ผมนางคงหลุดจนกลายเป็คนหัวล้านแน่ ๆ แบบนั้นคงไม่สวยแล้ว
ฉู่ชิงเฉินไม่ใช่ผู้ชาย ย่อมไม่มีนิสัยถนอมบุปผา ในพจนานุกรมของนางมีกฎอยู่ข้อเดียวคือ ผู้หญิงถ้าไม่โหด ตำแหน่งจะสั่นคลอน
ฉู่ชิงเฉินยังคงกระชากผมยัยปีศาจจิ้งจอก ลากออกมาจากใต้เตียงอย่างไร้ความปรานี ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียง ‘แคว่ก!’ กระโปรงสีแดงของยัยปีศาจจิ้งจอกไปเกี่ยวกะตะปูบนขอบเตียง ทำให้เสื้อผ้าขาดวิ่นั้แ่หลังลงมาถึงเอว เผยให้เห็นผิวขาวเนียนที่มีรอยขีดข่วนเป็ทางยาว
ในที่สุด หญิงสาวก็ลากยัยปีศาจจิ้งจอกพ้นจากใต้เตียงสำเร็จ เ้าตัวเล็กสองคนจึงมายืนรุมล้อมดูนาง
“น่าอายที่สุด ยัยปีศาจจิ้งจอกอวดเนื้อหนัง หน้าตาก็น่าเกลียด ไม่ได้สวยได้ครึ่งของท่านแม่ข้าเลย กล้ามาเอาเปรียบท่านพ่อได้ยังไง ท่านพ่อขาดทุนย่อยยับแล้ว”
หยวนเป่ามองยัยปีศาจจิ้งจอก แล้วค่อนขอดยกใหญ่
“เด็กเวร ตาบอดหรือไงที่บอกว่าข้าน่าเกลียด? ข้าชื่อจางชิงชิง เป็ดอกไม้ที่งามที่สุดในละแวกสิบห้าหมู่บ้านนี้ ท่านพ่อของเ้านอนเป็ผักอยู่แบบนี้ ข้าอุตส่าห์มองเขาก็ถือเป็เกียรติของท่านพ่อของเ้าแค่ไหนแล้ว”
จางชิงชิงพูดจาฉอด ๆ ทั้งที่หัวยุ่งกระเซิงเหมือนรังนก วางอำนาจบารมีเหมือนแม่ไก่จองหอง
“ฮึ ถ้าท่านพ่อไม่หมดสติอยู่ล่ะก็ ด้วยนิสัยอย่างเ้า อย่าหวังว่าจะได้เข้าใกล้ตัวท่านพ่อเลย ยัยปีศาจจิ้งจอกไร้ยางอาย มีแต่ท่านแม่ของข้าเท่านั้นที่คู่ควรกับท่านพ่อ เ้าเป็ตัวอะไร? เป็ดอกไม้หรือ กองขี้สุนัขยังดูดีกว่าเลย” หยวนเป่าด่ารัวเป็ชุด
ฉู่ชิงเฉินที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ถึงกับอึ้ง นางไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่า ลูกสาวของนางจะมีทักษะการด่าคนได้เก่งขนาดนี้
จางชิงชิงโดนด่าจนคลั่ง ดวงตาจ้องใส่หยวนเป่าเขม็ง ราวกับจะเปลี่ยนดวงตาเป็ใบมีดพุ่งไปแทงหยวนเป่าให้ตาย
นางเป็ลูกสาวของใต้เท้าในที่ว่าการอำเภอ ถูกประคบประหงมตามใจมาั้แ่เด็ก มีทั้งฐานะ มีทั้งหน้าตา แค่กระดิกนิ้วผู้ชายก็วิ่งเข้าหาเป็พรวน แต่ดันตกหลุมรักเสิ่นโม่ชูแห่งหมู่บ้านเถาฮวาเพียงแรกเห็น ไม่สนว่าเขาจะมีลูกติดสองคน นางก็อยากจะแต่งให้เขาให้ได้
ใครจะรู้ว่า เสิ่นโม่ชูจะปฏิเสธอย่างไร้เยื่อใยและเ็ากับนางมาก เพียงไม่นานเขาก็ซื้อตัวฉู่ชิงเฉินมาเป็แม่เลี้ยงให้เด็ก ๆ ตอนนั้นจางชิงชิงโกรธจนกินข้าวไม่ลงไปสามวัน
เสิ่นโม่ชูสมองรั่วหรือไง? นางที่เป็สาวบริสุทธิ์มีฐานะมาประเคนให้ไม่เอา ดันยอมเสียเงินไปซื้อผู้หญิงข้างนอกมา
จางชิงชิงแค้นใจนัก พอนางได้ยินว่าเสิ่นโม่ชูยังไม่ฟื้น เลยส่งคนมาคอยสืบหาจังหวะ จนได้โอกาสตอนฉู่ชิงเฉินพาลูก ๆ เข้าเมือง
ก่อนมา นางยังแต่งหน้าแต่งตัวอย่างประณีต ตั้งใจจะมาลูบมาจูบให้หนำใจ หมดสติอยู่แล้วจะทำไมล่ะ? แค่เห็นหน้าเสิ่นโม่ชู หัวใจนางก็พองโตแล้ว แต่คำนวณหมื่นครั้งก็ไม่นึกว่า ฉู่ชิงเฉิน ยัยภรรยาจอมโหดจะเหี้ยมขนาดนี้ กระชากผมจนนางเกือบจะเป็ยัยหัวล้านอยู่แล้ว!