บทที่ 10 สัญญาณของการต่อสู้อันดุเดือดเริ่มแล้ว
เมื่อพวกเขาก้าวเข้ามาในโรงเตี๊ยมถังเหว่ยหมอกควันคละคลุ้งจากควันบุหรี่ภายในโรงเตี้ยมก็กระจายไปทั่ว ในขณะที่หญิงชายกำลังร่ำสุรากันอย่างสนุกสนาน เฮฮา ที่นี่ถือเป็แหล่งบันเทิงเริงใจของทุกคนในย่านนี้ แต่ไม่มีใครสนใจว่าเกิดเหตุการณ์อะไรขึ้นในตลาด เพราะมันเป็เื่ปกติอยู่แล้วที่อาจจะมีการกระทบกระทั่งกันบางของเหล่าแม่ค้าพ่อค้าพวกเขาจึงไม่ได้ให้ความสนใจ เพราะที่นี้นั้นมีสิ่งที่น่าสนใจมากว่าเยอะนั้นเอง
"นายท่านเชิญ ๆ ไปห้องรับรองด้านในเลยขอรับยังมีว่างอยู่"
เสี่ยวเอ้อเชิญพวกเขาเข้ามาในโรงเตี๊ยม ิซัวหลง คุณหนูจ้าว หยางหลิง หยางเฟิง อาหลงและคนของพวกเขาทั้งหมดเดินเข้ามายังห้อง
“เดี๋ยวข้าจะให้เด็กตระเตรียมสุราอาหารมาให้ขอรับ เชิญ ๆ”
พวกเขาต้อนรับทุกคนอย่างนอบน้อมโรงเตี๊ยมถังเหว่ย ที่นี่เป็สถานที่มีชื่อเสียงในย่านนี้ ไม่ว่าการเมือง การทหาร การข่าว ทั้งวงนอกวงใน ข่าวลือ ข่าวซุบซิบ ทุกวงการ สามารถหาแหล่งข่าวสำคัญได้จากโรงเตี๊ยมแห่งนี้ และเ้าของโรงเตี้ยม คือแม่นางหลิวเฟยนางผู้มีรูปโฉมงดงามจนเป็ที่กล่าวขานว่าเป็หญิงงานอันดับหนึ่งก็ว่าได้ ว่ากันว่าองค์ชายสามคือผู้หนึ่ง ที่หลงใหลในโฉมอันงดงามของนาง อย่างโงหัวไม่ขึ้นและยังมีคุณชายจากตระกูลต่าง ๆ แวะมาเกี้ยวพาราสี แม่นางหลิวเฟย อยู่ไม่ว่างเว้นหัวกระไดไม่เคยแห้ง แต่ก็ยังไม่มีใครสามารถพิชิตใจของนางได้เลย
แม่นางน้อยที่เป็พนักงานของโรงเตี๊ยมหลิวเฟยเรียก ให้ทุกคนมาที่ห้องรับรองของนาง เพราะตอนนี้ด้านนอกน่าจะเกิดเื่ไม่ดีแน่ จ้าวลู่ซื่อกล่าวขอบคุณนางที่ช่วยเหลือ ขณะเดียวกันก็เกิดเสียงดังเอะอะด้านนอกของโรงเตี๊ยมตามมาจริงๆ หยางหลิง หยางเฟิย ยืนประชิดประตูแล้วมองออกไปข้างนอก
ในขณะที่ิซัวหลงยืนนิ่งมองหน้าจ้าวลู่ซื่อ แล้วส่งสัญญาณให้เงียบเอาไว้ คือเงียบไว้ก่อน คนของเขาทั้งหมดเตรียมพร้อมปะทะ สายตาของพวกเขาจับจ้องไปที่กลุ่มนักเลงที่กำลังสร้างความวุ่นวายอยู่ด้านนอก และสายตาของพวกเขาก็มองมุ่งร้ายมาที่กลุ่มของพวกจ้าวลู่ซื่ออย่างชัดเจน ิซัวหลงเดินออกมานอกห้องรับรอง ในตอนนั้นเขาเห็นหยางเฟิงยืนอยู่ก่อนแล้ว เขาพยักหน้าให้หยางเฟิงเล็กน้อยจากนั้นก็มองไปที่กลุ่มคนที่กำลังสร้างความวุ่นวายอยู่
พวกเขาแต่งกายด้วยชุดนักรบสีดำสนิท พร้อมกระบี่ครบมือกำลังเดินเข้ามา นักดื่มทุกคนต่างวิ่งวุ่นหลบกระจายไปทั่วโรงเตี๊ยมถังเหว่ย บรรยากาศเต็มไปด้วยความโกลาหลและตึงเครียด ิซัวหลงหายใจเข้าปอดลึก สายตาของเขาจดจ้องไปที่ศัตรู ดวงตาของเขาฉายแววเด็ดเดี่ยว เขาไม่เคยหวาดกลัวต่อศัตรู หยางเฟิงเดินมาด้านหน้า เขาหันไปมองิซัวหลงอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะตัดสินใจส่งมีดสั้นให้ิซัวหลง เขารับมีดสั้นมา จากนั้นก็ปลายตามองดูความคมของมันเล็กน้อย พลางคิดในใจว่า ไม่เลว มีดได้รับการดูแลเป็อย่างดี แสดงให้เห็นว่าเ้าของของมันใส่ใจไม่เลว...
“ท่านดูแลคุณหนูด้วย”
หยางเฟิงเอ่ยขึ้นมาเบาๆ เพราะเขานั้นไม่รู้ว่าิซัวหลงคือหัวหน้านักรบหน่วยรบพิเศษของหนานกิง การต่อสู้ในระยะประชิดนั้นพวกเขาถูกฝึกฝนอย่างหนักกว่าจะผ่านเกณฑ์เข้าเป็ทหารในหน่วยรบได้ และเขาย่อมฝึกมากกว่าคนอื่นจึงได้เป็หัวหน้าได้ เขาหันไปมองหน้าหยางเฟิงหนึ่งครั้งแต่ไม่พูดอะไร และเขาไม่ขยับออกจากที่เขาอยู่แม้ก้าวเดียวนั้นเป็การบอกกับหยางเฟิงว่า เขาจะอยู่สู้ตรงนี้ เมื่อหยางเฟิงเห็นท่าทางนั้นเขาถึงกับถอนหายใจ และหันไปสั่งให้หยางหลิงดูแลคุณหนูให้ดีแทน จากนั้นสองหนุ่มก็ยกมือขึ้นกอดอกและหันหน้ามองตรงไปที่กลุ่มชุดดำเ่าั้และดูว่าพวกเขาจะทำอะไร
“ใครไม่อยากตายให้ออกไปจากที่นี่ซะ!!”
เสียงะโสั่งจากชายชุดดำ เมื่อพูดจบมือกระบี่เ่าั้ก็บุกเข้าโจมตีใส่ทันทีใส่สองหนุ่มที่ยืนป้องกันจ้าวลู่ซื่ออยู่ทันที
“หยางหลิงดูแลคุณหนูด้วย!”
หยางเฟิงพูดย้ำอีกครั้ง น้ำเสียงของเขาเย็นเหยียบตอนนี้เขามั่นใจแล้วว่ากลุ่มคนที่มานั้นคือตั้งใจมาหาเื่พวกเขาอย่างแน่นอนแล้ว
มือกระบี่ก็พุ่งโจมตีใส่เขาทันที..อย่างรวดเร็วและว่องไว ิซัวหลง หลบดาบของชายชุดดำอย่างรวดเร็วพร้อมโจมตีกลับทันทีด้วยมีดสั้นเขาแทงเข้าที่แขนของชายชุดดำอย่างรวดเร็วและแม่นยำ การออกมีดนั้นเฉียบคม และรุนแรง ทุกการตวัดจะมีดสั้นของเขาจะต้องได้ดื่มเืพวกมัน
“ฉับ”
“อ๊ากกกก!!!”
“ฉั้ว”
“โอ้ยย!!! แขนข้า”
“ฉับ ฉับ”
“อ๊ากกก!!”
เืสาดกระจายออกมาทันที เสียงร้องดังลั่น กระบี่หลุดออกจากมือกันเป็ทิวแถว ิซัวหลงเขาเตะเข้าที่ใบหน้าของมันอย่างรุนแรง ร่างชายชุดดำกระเด็นฟาดกับผนังโรงเตี๊ยมแตกกระจายแน่นิ่งไป..
หยางเฟิงก็ใช้ดาบในมือได้ดุดันไม่แพ้กันเขาต่อสู้กับชายชุดดำอย่างเฉียบคม ร่างสูงเพียวของเขาพุ่งเข้าปะทะศัตรูราวกับสายฟ้าฟาด เสียงดาบกระทบกันดังสนั่น ฝุ่นควันตลบอบอวล คนของเขาก็เข้าปะทะกับกลุ่มชายชุดดำอย่างไม่เกรงกลัว
ิซัวหลงต่อสู้ด้วยทักษะการต่อสู้ที่ร่ำเรียนมาจากหน่วยรบพิเศษหนานกิง เขาโจมตีศัตรูอย่างเฉียบพลันจนมือกระบี่ในชุดดำเ่าั้ ล้มลงทีละคนใบหน้าของพวกเขาใและเต็มไปด้วยความหวาดกลัว พวกเขาไม่เคยเจอศัตรูที่เก่งกาจขนาดนี้มาก่อน ในที่สุดเหล่ามือกระบี่ชุดดำหลายคนถูกแทงด้วยมีดสั้นของเขาพวกมันาเ็และน่าจะสู้ไม่ไหว พวกมันพยักหน้าให้กันและดึงพวกที่สลบวิ่งหนีไปทันที
ิซัวหลงและหยางเฟิงมองตามพวกมันที่พากันหอบหิ้วหนีไป พวกเขาไม่คิดจะตามไป เพราะถึงอย่างไรพวกเขาก็มีคนน้อยกว่า และหากตามไปไม่แน่ว่าอาจจะเป็แผนล่อเสื้อออกจากถ้ำก็เป็ได้ เมื่อจัดการชายชุดดำนั้นเรียบร้อยพวกเขาก็เดินเข้าไปสมทบกับจ้าวลู่ซื่อ
เมื่อเห็นว่าพวกชายชุดดำที่มุ่งร้ายนั้นวิ่งหนีหายไปหมดแล้วพวกเขาก็มองไปที่ความเสียหายของสถานที่แห่งนี้ขณะนั้น ประตูห้องรับรองของจ้าวลู่ซื่อก็ค่อยๆ เปิดออกมา นางเดินออกมาจากห้องและมองไปรอบๆ ห้องรับรองของโรงเตี้ยมพลางถอนหายใจเบาๆ ขณะนั้นเองนางก็หันไปมองหน้าของแม่นางหลิวเฟยที่ค่อยๆ เดินลงมาจากบันไดเพราะนางได้ยินเสียงต่อสู้ที่ดังสนั่นไปทั่ว นางมองไปที่สภาพของโรงเตี้ยมของนางที่ตอนนี้เรียกได้อย่างเดียวว่าเลอะ!
“เอ่ออ เอ่ออ พี่สาวหลิวเฟย ทะ ท่านมาแล้ว”
จ้าวลู่ซื่อนั้นแน่นอนว่าย่อมรู้จักกับแม่นางหลิวเฟย เพราะพวกนางก็เป็พวกค้าขายเหมือนกัน และอยู่ในธุระกิจสายเทาเหมือนกันด้วย
“เออ เื่ความเสียหายในคราวนี้ข้าจะรับผิดชอบเองรบกวนพี่สาวให้คนไปแจ้งค่าความเสียหายที่ร้านตระกูลจ้าวได้เลยนะเ้าค่ะ”
จ้าวลู่ซื่อนั้นถึงแม้ไม่อยากจะเอ่ยเื่เสียเงินเสียทองใน่นี้เพราะนางนั้นต้องเตรียมเงินเอาไว้สำหรับลงประกวดสุรา แต่เมื่อมันเป็เหตุการณ์สุดวิสัยเช่นนี้นางก็ย่อมรับผิดชอบ แม่นางหลิวเฟยพยักเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยสั่งให้เด็กๆ ช่วยกันทำความสะอาดและจัดโต๊ะเก้าอี้ใหม่อีกครั้ง ส่วนกลุ่มของจ้าวลู่ซื่อนั้นตอนนี้ไม่มีใครมีอารมณ์อยากจะเดินเล่นแล้ว พวกเขาจึงได้ตัดสินใจกลับที่ไปจวนตระกูลจ้าวทันที
ไม่นานข่าวการโจมตีโรงเตี๊ยมถังเหว่ย ก็ดังไปทั่วเมืองหลายคนนั้น เชื่อว่านี่คือสัญญาณของการต่อสู้แย่งส่วนแบ่งควบคุมสุราในต้าิ และมันกำลังจะเริ่มระอุขึ้นมาแล้วเพราะว่าพวกเขานั้นทราบดีว่าตระกูลจ้าวนั้นจะลงแข่งขันในครั้งนี้อย่างแน่นอน และพวกคนเก่าแก่ทั้งหลายที่เคยได้ลิ้มรสสุราของตระกูลจ้าวนั้นย่อมต้องทราบชื่อเสียงและรสชาติที่ล้ำเลิศของสุราของตระกูลจ้าวเป็อย่างดี การโจมตีในครั้งนี้ก็พุ่งตรงไปที่แม่นางจ้าวลู่ซื่อที่เป็ทายาทเพียงคนเดียวของตระกูลจ้าว มันจะเป็อื่นไปได้อย่างไร และพวกเขาต่างก็คิดเหมือนกันว่านี้เป็เพียงแค่การเริ่มต้นเท่านั้น และนี่คงจะเป็สัญญาณการต่อสู้ที่กำลังปะทุขึ้นมาแล้วนั้นเอง.
***ดีที่พี่ิเก่งการต่อสู้นะ ไม่งั้นแย่เลย****