“ทำไมยายแก่นั่นถึงโหดร้ายมากขนาดนี้นั่นหลานตัวเองไม่ใช่หรือไง ตีกันจนตายได้ยังไง”หยางเทียนหรงมองดูเด็กน้อยที่มีชื่อเหมือนกับตนเองแต่แต่งกายราวกับอยู่ในยุคโบราณอีกทั้งยังมีใบหน้าคล้ายคลึงตนเองในตอนเด็กอีก ด้วยความสงสารตนจึงก่นด่าหญิงชราใจร้ายไม่หยุด
เขาไม่คิดว่าการที่ตนเองหมดอายุขัยในโลกเดิมด้วยโรคร้ายอย่างมะเร็งปอดระยะสุดท้ายสิ่งที่คิดคือ ตนอาจจะต้องไปชดใช้กรรมในนรกสักแห่งหรือไม่ก็ไปเกิดใหม่เป็สุนัขไม่ก็เดรัจฉานสักตัวในโลกใหม่ไม่ใช่ถูกดึงิญญามาโผล่ยุคโบราณแบบนี้
“แล้วคุณพาผมมาที่นี่ทำไมครับไม่ส่งไปเกิดใหม่หรือไงกัน”หยางเทียนหรงเอ่ยถามบุรุษข้างกายที่ยืนเงียบไม่พูดไม่จากับตนั้แ่พามาดูเหตุการณ์ดังกล่าวแล้ว
“เ้ามีนามว่าอะไรนะ”เสียงทุ้มเปล่งออกมาถามหลังก้มมองบันทึกการเกิดใหม่ในโลกจีนโบราณอีกครั้งเพราะดวงิญญาที่ตนต้องนำมานั้นต้องมีนามว่า ‘หยางเทียนหลง’ ิญญาชายหนุ่มผู้มีชะตาเป็ฮ่องเต้ไม่ใช่เด็กน้อยที่มีชะตาน่าอดสูเช่นนี้
มิน่าถึงได้มาโผล่ที่นี่แทนที่จะเป็วังหลวง
หรือเ้าหนุ่มนี่มีชะตาผูกกันกับเด็กคนนั้นกัน
แต่ดวงิญญาของเด็กคนนั้นแตกสลายไปแล้วน่ะสิแล้วทำไมกายหยาบถึงได้บอกว่าเ้าของร่างมีอายุขัยนับร้อยปีกันทั้งที่ดวงิญญาไม่อยู่แล้ว
“ผมหรือครับหยางเทียนหรง น่ะสิ แล้วคุณจะให้ผมไปเกิดใหม่ได้หรือยัง ไม่เอาบ้านของยายแก่นั่นนะไม่อย่างนั้นผมคงได้วางมวยแน่”
ผิดไปตัวอักษรเดียวงั้นหรือ
แล้วเขาจะส่งอีกฝ่ายกลับไปได้อย่างไรในเมื่อโลกแห่งดวงิญญาได้ปิดลงไปแล้วหากรั้งรอดวงิญญาของเ้าหนุ่มได้แตกสลายตามเด็กน้อยชะตาอาภัพผู้นั้นเป็แน่
“เ้าไม่ใหรือที่ข้าพามายังสถานที่แห่งนี้”ผู้คุมดวงิญญาเอ่ยถามด้วยความสงสัย บุรุษผู้นี้ไม่มีท่าทีตื่นตระหนกหรือหวาดกลัวหน่อยหรือ
“ผมจะใทำไมครับในเมื่อผมตายแล้วอีกอย่างผมอยากเกิดใหม่จะแย่แล้วอยู่ในร่างคนป่วยมานานก็อยากจะได้ร่างใหม่ที่ไร้โรคภัยสุขภาพแข็งแรง แล้วก็มีเงินเยอะจนใช้แทบไม่หมดบ้างก็เท่านั้น”
นี่ไม่ใช่การตัดพ้อให้อีกฝ่ายเห็นใจแต่อย่างใดไม่ใช่เลยจริง ๆ แม้ตนไม่ใช่คนดีมากนักแต่ก็ไม่อยากเกิดใหม่ในร่างสุนัขจรจัดหรอกนะ
“ไม่เอาเกิดเป็หมาจรได้ไหมครับขอเป็หมาคนรวยแทนนะ”
“เ้าพูดอะไรของเ้าข้ากำลังคิดอยู่ว่าจะทำอย่างไรกับเ้าดี”
“ทำไมครับหรือผมต้องเกิดเป็หมาจริง ๆ”
“ความจริงแล้วข้าพาิญญามาผิดดวงน่ะจริง ๆแล้วเ้าต้องไปชดใช้กรรมหนึ่งร้อยปีก่อนจะได้ไปเกิดใหม่ในโลกที่เ้าเคยจากมาดังเดิมแต่ิญญาที่ข้า้านั้นเขาต้องมาเกิดเป็ฮ่องเต้ของแคว้นอี้หลางซึ่งมีชะตาเป็ัแต่เ้าไม่ใช่”
“อ่าวแล้วผมต้องทำยังไงครับ นี่มันเป็ความผิดของคุณเลยนะ คุณต้องรับผิดชอบ”ให้ตายเถอะแม้แต่ผู้คุมดวงิญญาก็มีความผิดพลาดหรือนี่ เขาไม่อยากจะเชื่อเลย
“ถ้าเช่นนั้นเ้ายอมไปอยู่ในร่างของเด็กคนนั้นแทนได้หรือไม่เล่า” ผู้คุมดวงิญญาเสนอทางเลือกเดียวที่มีให้แก่ชายหนุ่ม
“หลานของยายแก่มหาปะลัยนั่นน่ะหรือไม่เอาหรอกครับ” หยางเทียนหรงส่ายหน้าเขาไม่อยากไปวางมวยกับหญิงชราจนอีกฝ่ายความดันขึ้นหรอกนะ
“หากเ้าปฏิเสธดวงิญญาของเ้าจะแตกดับไปร้อยปี จากนั้นจึงได้ไปเกิดใหม่อีกครั้ง แต่จะได้เกิดเป็สุนัขจรจัดหลังเ้าตายอีกครั้งจึงจะได้เกิดเป็มนุษย์อีกครั้ง”
“มันจะเกินไปแล้วนะครับคุณเอาิญญาผมมาผิดแล้วยังคิดที่จะลอยแพกันอีกแบบนี้มันใช้ได้ที่ไหน ผมพึ่งตายนะดวงิญญาไร้ญาติ ตอนมีชีวิตก็ป่วยกระเสาะกระแสะจนตาย แล้วยังมาถูกใครก็ไม่รู้ที่บกพร่องในหน้าที่ทำร้ายอีกโฮ ผมจะร้องเรียนเ้านายของคุณ ว่าคุณทำงานห่วยแตกมาก” ชายหนุ่มคร่ำครวญด้วยความเ็ปรวดร้าวพลางเหล่สายตาไปยังผู้คุมิญญาตรงหน้าเล็กน้อยว่าอีกฝ่ายจะหลงกลความการละครของตนหรือไม่
พาเขามาผิดที่แล้วจะไม่รับชอบกันมันใช้ได้ที่ไหน
เขาไม่ยอมหรอกนะ
“เอาล่ะข้าผิดเองที่นำพาดวงิญญาของเ้ามาผิดที่ ดังนั้นข้าจะรับผิดชอบด้วยการมอบไก่วิเศษให้เ้าหนึ่งตัวไก่ตัวนี้มันจะให้ผลผลิตแก่เ้าไปตลอดทั้งชีวิตจนกว่าตัวเ้าจะตายจากโลกแห่งนี้ไปอ้อ แล้วต้องเป็ไก่ที่เ้าััเป็ตัวแรกหลังจากเข้าร่างเด็กคนนี้”
“ให้แค่ไก่หนึ่งตัวทั้งที่คุณพาดวงิญญาผมมาผิดดวงเนี่ยนะให้น้อยเกินไปไหม เห็นคนอื่นเขาได้มิติเก็บของเอย น้ำพุวิเศษเอาไว้ปลูกผักหรือแม้แต่มิติห้างสรรพสินค้าอะไรนั่นน่ะ มีประโยชน์กว่าไก่ตัวเดียวอีกให้อย่างอื่นไม่ได้หรือไงกัน”
แล้วทำไมต้องเป็ไก่ด้วย เขาไม่เข้าใจ
“สำหรับเ้าที่ควรจะได้เกิดเป็สุนัขจรจัดของแค่นี้ก็นับว่าดีเกินไป เพราะฉะนั้นหลังจากที่ฟื้นขึ้นจงใช้สติเลือกให้ดีข้าต้องไปแล้ว”
เอาจริงดิให้แค่ไก่ตัวเดียวเนี่ยนะไอ้ผู้คุมิญญาเฮงซวย!
“อ้าวเดี๋ยวสิคุณ เหวอ”
ให้ตายสิไม่น่าเลย หากจับได้ไก่ตัวผู้จะทำอย่างไรดีหยางเทียนหรงยืนตีอกชกลมได้ไม่นานก็ถูกดึงดวงิญญาให้กลับไปเข้าร่างของเด็กหรงหรงอย่างไม่ตั้งตัว
อึก
“ร่างกายนี้มันจะเ็ปเกินไปแล้วยายแก่นั่นใจร้ายจริง ๆ ทุบตีไม่ยั้งมือกับเด็กตัวแค่นี้” หยางเทียนหรงเปิดเปลือกตาขึ้นมาอย่างเชื่องช้าความรู้สึกแรกหลังจากที่รู้สึกตัวคือความเ็ปตามร่างกายโดยเฉพาะบริเวณศีรษะที่คาดว่าน่าจะบวมช้ำไม่น้อยต่อมาคือความทรงจำของเ้าของร่างั้แ่ยังจำความได้มาจนถึงปัจจุบัน
สารเลวนัก
คนแซ่อันทั้งหลายอย่าให้ตนได้แข็งแรงบิดาจะสั่งสอนให้รู้สำนึก
10K
