"ได้ยินไม่ผิดหรอก ตัวบ้านั้นกินพวกเราเพื่อที่จะทำให้ตัวของมันโตขึ้น ตอนนี้กลุ่มของเราที่แยกออกมาจากกลุ่มหลักก็เหลือกันอยู่สามคนนี่แหละ" พี่บิวพูดขึ้นเด้วยน้ำเสียงเรียบง่าย แต่ก็ทำให้บรรยากาศภายในห้องเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด ทุกคนต่างเงียบ บรรยากาศอบอวนไปด้วยความเศร้าในทันที
"งะ งั้นเหรอครับ..."
"แล้วก็อย่าเข้าใจผิดไปล่ะ ที่พวกเราช่วยนายก็แค่ไม่อยากให้ไอ้ตัวบ้านั้นโตขึ้นไปกว่านี้อีกแล้ว!" พี่มายด์พูดขึ้น
"ครับ แต่ถึงอย่างงั้นก็ขอบคุณมากครับ"
"แล้วก็มีเื่ที่ริวจะต้องระวังด้วยนะ ตัวบ้านั้นสามารถสร้างรูปร่างคนของที่มันกินเข้าไปได้จากเมือกดำๆ ที่น่าขยะแขยงของมัน ระวังไว้ด้วยล่ะ ต้องดูให้ดีว่าคนที่นายเจอมันใช่คนจริงๆ รึเปล่า" พี่มาร์คพูดเตือนให้ผมระวังตัวให้มากขึ้นกับสิ่งที่ผมอาจจะได้พบเจอในมิตินี้
"งั้นสองคนเมื่อกี้ก็เป็เพื่อนของพวกรุ่นพี่เหรอ?"
"ไม่นะ พวกเราไม่คุ้นหน้าพวกเขาเลย ไม่ใช่ว่าเป็เพื่อนของเธอหรอกเหรอ? " พี่มาร์คตอบผมด้วยหน้าตาสงสัยไม่ต่างจากผม
"ผมมาที่นี่ คนเดียวครับไม่มีใครตามมาด้วย... แต่อาจจะมีนักเรียนคนอื่นเข้ามาด้วยก็ได้เพราะว่ามีกลุ่มนักเรียนจำนวนหนึ่งที่้าจะพิสูจน์ตำนานของโรงเรียน อาจจะเป็พวกนั้นก็ได้"
"แย่แล้วสิถ้าคนพวกนั้นถูกเ้าตัวนั้นกิน ไม่แน่ว่ามันอาจจะตัวใหญ่เกินกว่าที่เราจะรับมือได้..." พี่มาร์คพูดขึ้นด้วยความกังวล
"..."
"ว่าแต่ในกระเป๋านั้นใส่อะไรไว้บ้างน่ะ? มีไรกินไหม ไม่ได้กินไรมาั้แ่เข้ามาอยู่ในนี้แล้ว!" พี่บิวพูดขึ้นเสียงดังพลางมองตรงมาที่กระเป๋าของผม
"เอ่ออ ผมเตรียมอาหารมาด้วย.."
"ขอกินด้วยสิ!" รุ่นพี่ทั้งสามคนต่างพุ่งตรงมาที่ผมด้วยใบหน้าที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความหวัง และละทิ้งความกังวลก่อนหน้านี้จนหมดสิ้น
"กะ ก็ได้ครับ.."
อีกเื่หนึ่งที่น่าเหลือเชื่อคือเวลาข้างในนี้จะเดินช้ากว่าโลกจริง พวกรุ่นพี่เข้ามาข้างในนี้ได้ไม่นานแต่เวลาในโลกจริงนั้นผ่านไปตั้งหนึ่งปีแล้ว และเื่ที่น่าแปลกใจอีกเื่คือ ั้แ่รุ่นพี่เข้ามาอยู่ในมิตินี้ยังไม่เคยเห็นตอนเช้าเลย? แต่ครั้งแรกที่ผมเข้ามาอยู่ในมิตินี้มันเป็่เย็นไม่ใช่หรือ? เพราะผมยังเห็นแสงของพระอาทิตย์ยามเย็นยังคงสาดส่องเข้ามาในห้องอยู่เลย...
คิดไปก็ปวดหัว ต้องรีบออกตามหาดารินแล้วซิ ถ้าเธอไปเจอตัวบ้าเมื่อกี้ต้องแย่แน่
"คือว่าครับ รุ่นพี่" ทั้งสามคนหันมาหาผม มือละปากของพวกเขาเต็มไปด้วยขนม
"เอ่อ.. คือว่าพวกรุ่นพี่จะเอายังไงต่อครับ?" ผมเอ่ยถาม
"ก็คงต้องลงไปด้านล่างต่อไปเรื่อยๆ แหละ ที่นี่มันเหมือนเขาวงกตเลย เดินลงไปเท่าไหร่ก็ไม่เจอชั้นแรกสักที แล้วห้องเรียนก็หน้าตาเหมือนกันทุกห้องเลย โถงทางเดินก็ยาวเกินปกติ บ้าจริงๆ!" พี่บิวตอบผมขณะที่กำลังเคี้ยวอาหารอยู่เต็มปาก
"ถ้าจะไปที่บันไดกลางก็ต้องผ่านไอ้ตัวเมื่อกี้ไป หรือไม่ก็เสี่ยงดวงเดินไปจนสุดโถงทางเดินเพื่อไปยังประตูฉุกเฉินที่อาจจะถูกล็อคไว้เหมือนทุกที" พี่มาร์คเสริม
"ว่าไงนะครับ นี่เราผ่านบันไดกลางมาแล้วเหรอครับ?" ผมถามด้วยความสงสัยเพราะเดิมที่ห้องที่ผมตื่นขึ้นมานั้น บันไดกลางควรอยู่ทางขวามือหรือก็คือทางพวกเราวิ่งหนีตัวประหลาดนั่นมา
"ใช่ ที่จริงพวกเราก็หนีไอ้ตัวบ้านั่นมาจากบันไดกลางจนมาถึงที่นี่น้ันแหละ พอตัวมันใหญ่ขึ้นมันก็เคลื่อนไหวช้าทำให้เราหนีรอดมาได้ แต่ต้องระวังหนวดของมันให้ดี ถ้าโดนจับได้ก็คือจบ" พี่มาร์คตอบผมพลางหยิบขนมขึ้นมากิน
จากคำตอบของพี่มาร์คในตอนนี้บวกกับเื่ของชั้นที่เป็ทางเชื่อมระหว่างตึก ทำให้ผมได้รู้เลยว่าการคาดคะเนโครงสร้างของตึกที่ผมกำลังอยู่ในตอนนี้มันไม่เป็ไปตามที่ผมคิดเลยซักนิด ทุกสิ่งทุกอย่างมันช่างแตกต่างไปอย่างสิ้นเชิง...
"งั้นเอาไงดี เราจะไปกลับไปหามันหรือจะเดินไปประตูฉุกเฉินดี?" พี่มายด์พูดขึ้นและเดินไปหยิบถังดังเพลิงคู่ใจ
"..."
การลงไปที่ชั้นล่างคงเป็ทางเลือกเดียวที่ผมสามารถทำได้ในตอนนี้ แม้ผมจะอยากออกไปตามหาดารินมากแค่ไหนแต่ก็ไม่รู้เลยว่าเธออยู่ที่ไหน อีกทั้งถ้าแยกตัวออกไปสุดท้ายก็อาจจะตกเป็เหยื่อของตัวประหลาดนั่นแน่ๆ
"ไม่ต้องห่วงหรอก ดารินก็คงกำลังหาทางลงไปที่ชั้นหนึ่งอยู่แน่ๆ เพราะปกติแล้วคนเราถ้า้าออกไปจากตึกก็ต้องลงไปที่ชั้นหนึ่งใช่ไหมล่ะ?" พี่มาร์คพูดขึ้นเมื่อเห็นผมทำหน้าคิดหนัก เขาเดาใจผมได้อย่างกับได้ยินสิ่งที่ผมคิด
"คะ ครับ.."
"งั้นเราไปทางประตูฉุกเฉินกันเถอะ ถือว่าเป็การสำรวจเส้นทางกันด้วย อีกอย่างคงไม่อยากจะกลับไปเจอตัวบ้านั่นอีกใช่ไหมล่ะ?" พี่มาร์คพูดต่อ ทุกคนพยักหน้ารับเหมือนกับรู้ใจ
"เหอะ ไม่เท่าไหร่หรอกตัวบ้านั่น ถ้าได้เจอแม่จะเอาถังดับเพลิงยัดปากมันให้" สาวปากแซ่บ เจ้มายด์เดิมพูดขึ้นอย่างเหิมเกริม
"งั้นเหรอ รู้สึกตอนที่แกเจอมันครั้งแรกถึงกับขาขยับไม่ได้ ไม่ต่างจากริวเลยนี่ ฮ่าๆ " พี่บิวเอ่ยปากแซว
ทั้งสามคนหยอกล้อกันไปมาอย่างสนุกสนานแม้จะอยู่ในสถานการณ์ที่ตึงเครียด ทำให้ผมนึกถึงวันเวลาได้ที่อยู่ร่วมกันกับดารินและมีนามันช่างเป็่เวลาแห่งความสุขจริงๆ เลย
"งั้นพวกเราออกเดินทางกันเถอะ!"
...
หมายเหตุ : ตอนนี้จะเป็ตอนสุดท้ายที่จะอัพบน kawebook แล้วนะครับ สามารถไปติดตามกันต่อได้ที่ ReadAWrite หรือทางเว็บ Dek-d นิยายได้เลย
ReadAWrite : https://www.readawrite.com/a/Z4tadq-4.44.44-%E0%B8%99.-%E0%B8%A1%E0%B8%B4%E0%B8%95%E0%B8%B4%E0%B8%AA%E0%B8%A2%E0%B8%AD%E0%B8%87?r=search_article
Dek-D : https://writer.dek-d.com/Lartsman/writer/view.php/?id=2319128
ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามเื่นี้งับ <3
1K
