“อารัณย์ซื้อที่นี่ไว้เหรอคะ”
“ซื้อเก็บไว้ให้ไอริณน่ะ เผื่อโตขึ้นต้องเรียนที่มหาวิทยาลัย ก็มาพักที่นี่ได้ ไม่ต้องเดินทางไปกลับให้เหนื่อย” ทั้งสองนิ่งเงียบไป ครู่หนึ่งดาริกาจึงหยั่งเชิงดู
“จริงสิ ทำไมอารัณย์เขาถึงไม่แต่งงานใหม่”
“อารัณย์เป็คนนิสัยยังไง ดาเองก็น่าจะรู้” ดาริกาปล่อยยิ้มกว้างอย่างนึกภูมิใจ เหตุผลเดียวที่เขายังไม่แต่งงานใหม่ อาจเป็เพราะอารัณย์ยังคงรักเธอมากอยู่
“ดาจะกลับมาอยู่ไทยถาวรแล้วแหละ และดาก็อยากกลับมาเริ่มต้นใหม่กับอารัณย์ด้วย” ชายหนุ่มนิ่งอึ้ง ก่อนจะหันไปส่งยิ้มให้ใครบางคน
“อ้าวอารัณย์” เจนภพยังไม่ทันได้ตอบสิ่งใด ร่างสูงสะอาดตาของอารัณย์ก็เดินเข้ามาอย่างเงียบ ๆ
“นายขับรถไวเหมือนกันนี่ ฉันกับดาก็เพิ่งมาถึงเมื่อครู่ ทุกอย่างเรียบร้อยดีแล้ว นายสองคนก็คุยกันเองละกันนะ ฉันขอตัวก่อน” เจนภพทำทีถอยออกจากห้อง ก่อนมือของอารัณย์จะคว้าตัวเพื่อนไว้
“รอฉันก่อนสิ กลับพร้อมกัน” ว่าแล้วอารัณย์ก็หันไปยังดาริกา พลางส่งยิ้มให้
“ดาอยู่ได้ใช่ไหม”
“ได้สิ กว้างขวางกว่าคอนโดฯ ของดาเสียอีก ทำไมดาจะอยู่ไม่ได้คะ”
“ก็ดี” อารัณย์ละจากหญิงสาว แล้วหันมาหาเจนภพพร้อมกับส่งสัญญาณบางอย่าง
“ขอบใจที่เป็ธุระให้” เจนภพพยักหน้าเข้าใจ ก่อนอารัณย์จะหันมายังดาริกาที่ยืนฉีกยิ้มหวานอยู่
“รัณย์มาดูความเรียบร้อย เมื่อทุกอย่างลงตัวแล้วก็จะกลับ ขอตัวก่อนนะ และฉันมีเื่จะคุยกับนายด้วย” อารัณย์หันไปพูดกับเพื่อนรักเป็ครั้งสุดท้าย ก่อนที่ร่างทั้งสองจะเดินออกจากห้องไป ปล่อยให้หญิงสาวดื่มด่ำอยู่กับความหรูหราของห้อง พร้อมความฝันมากมาย
“คุณครูนับดาวขา” เสียงของเด็กหญิงตัวเล็กที่กำลังวาดรูป เรียกขึ้น
“ว่าไงคะ” นับดาวตอบรับพร้อมรอยยิ้มแสนใจดี
“สัปดาห์นี้ คุณพ่อให้ชวนคุณครูนับดาวไปเที่ยวสวนสนุกกับไอริณด้วยแหละ คุณครูไปกับนับดาวได้ไหมคะ”
“หืม... แล้วคุณพ่อว่างพาไปเหรอคะ” คุณครูขมวดคิ้ว
“ว่างสิคะ เพื่อไอริณ คุณพ่อจะพาไอริณกับคุณครูไปเที่ยวสวนสนุกค่ะ คุณครูไปนะคะ” เด็กหญิงมองดูหญิงสาวอย่างมีความหวัง เมื่อเห็นว่าคุณครูทำท่าครุ่นคิด เธอจึงวางมือจากของเล่น แล้วโผเข้ากอดนับดาวอย่างออดอ้อน
“ถ้าคุณครูไม่ไปกับไอริณ ไอริณก็คงอดไปเที่ยวสวนสนุกแน่ ๆ เลยค่ะ” เธอย่นหน้าเตรียมผิดหวัง ก่อนที่รอยยิ้มของนับดาวคลี่ออกเมื่อเห็นใบหน้าแสนออดอ้อนนั้น
“ช่างเจรจา” เธอบีบไปที่จมูกน้อย ๆ ของไอริณหนึ่งครั้ง
“ถ้าอย่างนั้น มีข้อแลกเปลี่ยนนะคะ” นับดาวยื่นข้อเสนอให้กับเด็กน้อย
“ข้อแลกเปลี่ยนอะไรคะ”
“อาหารกลางวัน วันนี้ไอริณต้องทานผักให้หมด ทำได้ไหมคะ”
“ทำได้ค่า” เด็กหญิงปล่อยยิ้มกว้าง พลางรับปากลากเสียงยาวด้วยความดีใจ นับดาวมองความบริสุทธิ์ของเธอด้วยความสุข พลางยกมือลูบศีรษะคนตัวเล็กอีกหนึ่งครั้ง
สองเท้าของอารัณย์ลากเจนภพมาหยุดที่มุมทางเดิน พลางก้มหน้าลง ด้วยสีหน้าตึงเครียดอย่างบอกไม่ถูก
“มีอะไร”
“ฉันว่า ไอริณยังไม่พร้อมรับดาริกาเข้ามาในชีวิตตอนนี้”
“แล้วนายล่ะ พร้อมหรือเปล่า” อารัณย์นิ่งเงียบไป พลางส่ายศีรษะไปมา
“ไม่รู้ว่ะ มันน่าตลกนะ ตลอดเวลาที่ผ่านมาฉันไม่เคยลืมดาริกาได้เลย รอคอยวันนี้มาตลอด แต่พอเอาเข้าจริง ฉันบอกตรง ๆ ว่าลังเลอยู่ไม่น้อย อย่างหาสาเหตุไม่เจอ”
“แต่ฉันรู้สาเหตุนั้น” อารัณย์หันสบตาเพื่อนรักด้วยความแปลกใจ
“หมายความว่าไง”
2K
![[มีอีบุ๊กที่MEB] ข้ามมิติมาเป็นลูกสะใภ้ปากร้ายของตระกูลชาวนา](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1717593399_74792433.webp)
