แสงแดดยามสายสาดส่องลงบนหลังคาดินเผาของเมืองหลวง สะท้อนประกายวูบวาบดุจเกล็ดัที่หลับใหล มันคือภาพที่ยิ่งใหญ่และน่าตื่นตาตื่นใจสำหรับหนุ่มสาวชาวบ้านอย่างอาเฟยและเสี่ยวเหลียนที่เพิ่งก้าวเท้าลงจากรถม้าโดยสารเป็ครั้งแรกในชีวิต
"เหลียนเอ๋อร์! ดูนั่นสิ! กำแพงเมืองสูงใหญ่เสียดฟ้าจริงๆ!" อาเฟยร้องออกมาด้วยความตื่นเต้น ดวงตาของเขาเบิกกว้างราวกับเด็กน้อยที่ได้เห็นของเล่นชิ้นใหม่เป็ครั้งแรก เขามองไปรอบตัวด้วยความพิศวง เสียงจอแจของผู้คน, กลิ่นหอมของอาหารที่ลอยมาจากร้านรวงข้างทาง, และความโอ่อ่าของอาคารบ้านเรือน ล้วนเป็สิ่งที่เขาไม่เคยพบเจอมาก่อนในชีวิต
เสี่ยวเหลียนแย้มยิ้มบางๆ พยักหน้ารับคำของเขา แต่รอยยิ้มนั้นไม่ได้ส่งไปถึงดวงตา ภายในใจของนางไม่ได้มีความตื่นเต้นแม้แต่น้อย เมืองหลวงที่งดงามในสายตาของอาเฟย สำหรับนางแล้วมันคือ "สนามรบ" แห่งใหม่ คือ "กรงทอง" ขนาดมหึมาที่นางต้องเข้ามาดิ้นรนต่อสู้เพื่อความอยู่รอดของชายที่นางรัก ทุกย่างก้าวที่เหยียบลงบนแผ่นดินนี้ มันคือย่างก้าวที่นำนางเข้าใกล้การทรยศและความเ็ปครั้งใหม่
"ไปกันเถอะอาเฟย เราต้องหาร้านขายผ้า 'ร้อยบุปผา' ที่ท่านหมอหลี่บอกไว้ให้เจอ" นางกล่าว พลางกระชับห่อผ้าในอ้อมแขน ในนั้นไม่ได้มีเพียงเสื้อผ้าสำรอง แต่ยังมี "ตำราลับหยก์" และเทียบแนะนำจากหมอหลี่ซ่อนอยู่อย่างมิดชิด มันคืออาวุธและแผนที่สำหรับาครั้งนี้ของนาง
ทั้งสองเดินไปตามถนนที่พลุกพล่าน อาเฟยผู้ซื่อยังคงตื่นตาตื่นใจกับทุกสิ่งรอบตัว แต่เสี่ยวเหลียนกลับใช้สายตาสำรวจและประเมินทุกอย่างด้วยความระแวดระวัง นางสังเกตเห็นสายตาของบุรุษหลายคู่ที่จับจ้องมายังเรือนร่างของนางด้วยความปรารถนาที่ไม่ปิดบัง ร่างกายที่ถูกปรนเปรอและปลุกปั้นโดยหมอหลี่ บัดนี้มันได้ผลิดอกออกผลอย่างเต็มที่ ผิวพรรณของนางเปล่งปลั่งมีน้ำมีนวลยิ่งกว่าหญิงสาวในเมืองหลวงหลายคน สะโพกที่ผายกลมกลึงและหน้าอกที่อวบอิ่มสั่นไหวเย้ายวนอยู่ภายใต้ชุดผ้าฝ้ายธรรมดา มันคือแม่เหล็กดึงดูดสายตาที่นางไม่อาจซ่อนเร้นได้อีกต่อไป
ในที่สุดพวกเขาก็หาร้านร้อยบุปผาพบ มันเป็ร้านขนาดกลางที่ตั้งอยู่ในย่านการค้าที่คึกคัก เถ้าแก่เนี้ยเ้าของร้านเป็หญิงวัยกลางคนที่ดูใจดี
เมื่อนางเห็นเทียบแนะนำของหมอหลี่ นางก็ต้อนรับพวกเขาอย่างดีและจัดแจงห้องพักเล็กๆ ที่อยู่ชั้นบนของร้านให้ทันที
"ท่านหมอหลี่กำชับมาแล้วว่าให้ดูแลพวกเ้าเป็อย่างดี พักผ่อนให้สบายเถิดนะ หากขาดเหลืออะไรก็บอกข้าได้" เถ้าแก่เนี้ยกล่าวด้วยรอยยิ้ม
เมื่อเข้ามาในห้องพักที่แม้จะเล็กแต่ก็สะอาดสะอ้าน อาเฟยก็ทิ้งตัวลงบนเตียงอย่างเหนื่อยอ่อนจากการเดินทาง แต่เพียงครู่เดียว เขาก็ลุกพรวดขึ้นมาอีกครั้ง "ข้าจะออกไปหางานทำนะเหลียนเอ๋อร์ เราจะรบกวนเถ้าแก่เนี้ยไปตลอดไม่ได้"
"ยังไม่ต้องรีบร้อนหรอกอาเฟย พักผ่อนก่อนเถิด" เสี่ยวเหลียนกล่าวห้าม แต่ในใจกลับรู้ดีว่านางไม่อาจหยุดความขยันขันแข็งของเขาได้
"ไม่ได้หรอกเหลียนเอ๋อร์ ข้าเป็บุรุษนะ จะปล่อยให้เ้าต้องลำบากได้อย่างไร ข้าจะไปเดินดูแถวๆ นี้ เผื่อมีใคร้าคนงานแบกหาม" ว่าแล้วเขาก็วิ่งออกจากห้องไปด้วยความกระตือรือร้น ทิ้งให้เสี่ยวเหลียนอยู่ตามลำพังกับความคิดที่หนักอึ้ง
นางถอนหายใจยาว ก่อนจะเดินไปปิดประตูห้องลงกลอนอย่างแ่า นางหยิบเอาม้วนกระดาษเล็กๆ อีกแผ่นหนึ่งที่หมอหลี่มอบให้เป็การส่วนตัวออกมา มันคือข้อมูลของ "เป้าหมาย" คนแรกของนาง
"จางอี้, หัวหน้าองครักษ์พรรคอินทรีทอง"
ในกระดาษบรรยายลักษณะของเขาไว้สั้นๆ แต่ชัดเจน: ร่างสูงใหญ่, แข็งแกร่ง, วรยุทธ์สูงส่ง, นิสัยเ็าและยึดมั่นในกฎระเบียบ แต่มีจุดอ่อนคือ "ความงาม" และ "ความท้าทาย" เขาคือผู้คุมกฎของย่านการค้าทั้งหมดในแถบนี้ ทุกร้านค้าต้องจ่าย "ค่าคุ้มครอง" ให้กับพรรคอินทรีทองเพื่อความปลอดภัย และจางอี้คือผู้ที่กุมอำนาจนั้นไว้ในมือ
หมอหลี่เขียนทิ้งท้ายไว้ว่า "เขาคือหมาป่าที่แข็งแกร่งที่สุดในฝูง หากเ้าทำให้เขายอมรับอาเฟยได้ ก็จะไม่มีสุนัขจิ้งจอกตัวไหนกล้ามารังแกแกะน้อยของเ้าอีก"
เสี่ยวเหลียนกำกระดาษในมือแน่น หัวใจของนางเต้นระรัวด้วยความกลัวและความตื่นเต้นที่ผสมปนเปกัน นางจะเข้าหาบุรุษที่น่าเกรงขามเช่นนี้ได้อย่างไร? นางจะใช้อะไรไปต่อรองกับเขา? คำตอบนั้นชัดเจนจนน่าเ็ป... ก็คือร่างกายของนางเอง
สองวันต่อมา เสี่ยวเหลียนเริ่มแผนการของนาง นางใช้เวลาใน่เช้าที่อาเฟยออกไปหางานทำ ในการเดินสำรวจรอบๆ ย่านการค้า นางไม่ได้ไปเพื่อซื้อของ แต่ไปเพื่อสังเกตการณ์ นางได้เห็นขบวนขององครักษ์พรรคอินทรีทองในชุดสีดำขลิบทองเดินตรวจตราไปตามร้านค้าต่างๆ ด้วยท่าทางน่าเกรงขาม และคนที่เดินนำหน้าสุด... ชายร่างสูงใหญ่ ใบหน้าคมคายแต่เ็าดุจน้ำแข็งคนนั้น... จะต้องเป็จางอี้อย่างไม่ต้องสงสัย
หัวใจของนางกระตุกวูบเมื่อได้เห็นเขาตัวจริง แม้จะอยู่ไกลๆ แต่รัศมีความน่าเกรงขามและพลังปราณที่แผ่ออกมาจางๆ นั้นก็ทำให้นางรู้สึกราวกับถูกงูใหญ่จ้องมอง เขาทั้งน่ากลัวและน่าดึงดูดในเวลาเดียวกัน
นางเริ่มสืบหากิจวัตรประจำวันของเขาจากปากของชาวบ้านและลูกจ้างในร้านรวงต่างๆ จนได้ความว่า ทุกๆ เช้ามืดก่อนที่ร้านค้าจะเปิด จางอี้จะเดินตรวจความเรียบร้อยในตรอกด้านหลังย่านการค้าเพียงลำพัง มันเป็่เวลาเดียวที่เขาจะอยู่คนเดียวและไม่มีลูกน้องห้อมล้อม
"ตรอกด้านหลัง..." เสี่ยวเหลียนพึมพำกับตัวเอง นั่นคือโอกาสของนาง
คืนนั้น นางนอนไม่หลับ นางพลิกตัวไปมาอยู่ข้างๆ ร่างของอาเฟยที่หลับสนิทเพราะความเหนื่อยล้าจากการเดินหางานมาทั้งวัน นางลอบมองใบหน้าที่ยังคงความซื่อเดียงสาของเขาแล้วหัวใจก็บีบรัด "อาเฟย... ข้าขอโทษ... ข้ากำลังจะทำเื่ที่เลวร้ายที่สุดอีกครั้ง... เพื่อเ้านะ"
นางตัดสินใจแล้ว พรุ่งนี้เช้า... นางจะลงมือ
รุ่งสางของวันต่อมา ก่อนที่แสงแรกของวันจะมาถึง เสี่ยวเหลียนก็ลุกขึ้นจากเตียงอย่างเงียบเชียบ นางสวมเพียงชุดกระโปรงผ้าเนื้อบางที่แนบไปกับเรือนร่าง ผมยาวสลวยถูกปล่อยทิ้งตัวลงมากลางหลัง นางไม่ได้แต่งหน้า แต่ผิวพรรณที่เปล่งปลั่งจากเคล็ดวิชาหยก์ก็ทำให้นางงดงามเกินพอแล้ว นางเดินออกจากห้องพักไปอย่างแ่เบาที่สุด
นางมุ่งหน้าไปยังตรอกด้านหลังย่านการค้าตามที่ได้สืบมา มันเป็ตรอกแคบๆ ที่มีกลิ่นอับชื้นและขยะมูลฝอย แต่สำหรับนางแล้ว มันคือเวทีสำหรับการแสดงฉากแรกของนาง
นางยืนรออยู่ในเงามืดของมุมตึก หัวใจเต้นแรงราวกับจะทะลุออกมานอกอก ไม่นานนัก... นางก็ได้ยินเสียงฝีเท้าที่หนักแน่นและสม่ำเสมอดังใกล้เข้ามา ร่างสูงใหญ่ในชุดสีดำปรากฏขึ้นที่ปากตรอก... จางอี้มาแล้ว
เขากำลังจะเดินผ่านจุดที่นางซ่อนตัวอยู่ไป เสี่ยวเหลียนรวบรวมความกล้าทั้งหมด ก้าวเท้าออกจากเงามืดไปขวางหน้าเขาไว้!
จางอี้ชะงักฝีเท้าทันที ดวงตาคมกริบดุจเหยี่ยวของเขาหรี่ลงจับจ้องมาที่นางด้วยความประหลาดใจและระแวดระวัง "เ้าเป็ใคร? มาทำอะไรที่นี่ในเวลานี้?" น้ำเสียงของเขาเย็นเยียบและกดดัน
"ข้า... ข้าชื่อเสี่ยวเหลียน... ข้ามีเื่อยากจะขอร้องท่านหัวหน้าจาง" นางกล่าวเสียงสั่นเล็กน้อย พยายามอย่างยิ่งที่จะไม่หลบสายตาที่คมกริบของเขา
จางอี้กวาดตามองนางั้แ่ศีรษะจรดปลายเท้าอย่างไม่ปิดบัง เขาสังเกตเห็นเรือนร่างอันงดงามที่ซ่อนอยู่ภายใต้เสื้อผ้าเนื้อบาง ผิวขาวละเอียดที่สะท้อนแสงจันทร์จางๆ และดวงตาที่ฉ่ำวาวราวกับมีน้ำคลออยู่ตลอดเวลา เขาเห็นความงามมานับไม่ถ้วน แต่ไม่มีใครที่ให้ความรู้สึก "บริสุทธิ์" และ "ยั่วยวน" ได้ในเวลาเดียวกันเท่าสตรีตรงหน้า
"ข้าไม่มีอะไรจะคุยกับเ้า หลีกทางไป" เขากล่าวอย่างเ็า แม้ว่าภายในใจจะเริ่มรู้สึกปั่นป่วนเล็กน้อย
"ได้โปรดเถิดท่าน! ข้าเพียงอยากจะขอให้ท่าน... ช่วยดูแลสามีของข้า" เสี่ยวเหลียนคุกเข่าลงกับพื้นเย็นเฉียบทันที "เขาชื่ออาเฟย เป็คนซื่อและขยัน แต่พวกเราเพิ่งเข้าเมืองหลวงมา... ข้ากลัวว่าเขาจะไปสร้างเื่หรือถูกคนอื่นรังแก ข้าขอเพียงให้ท่านช่วยดูแลเขา... แลกกับอะไรก็ได้... อะไรก็ได้จริงๆ!"
คำว่า "อะไรก็ได้" ของนาง ถูกเน้นย้ำด้วยสายตาที่เว้าวอนและท่าทางที่ยอมจำนนอย่างที่สุด
จางอี้แค่นเสียงหัวเราะในลำคอ "น่าขันสิ้นดี เ้าคิดว่าข้าเป็ใคร? เป็พ่อพระหรือ? แล้วเ้ามีอะไรมาแลก? เงินทองรึ?"
เสี่ยวเหลียนส่ายหน้าช้าๆ น้ำตาเริ่มคลอหน่วย นางค่อยๆ ยื่นมือที่สั่นเทาไปจับชายเสื้อของเขาเบาๆ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาเขาตรงๆ "ข้าไม่มีเงินทอง... แต่ข้ามีสิ่งนี้... ที่ข้ามั่นใจว่าท่านจะพอใจ"
ว่าแล้วนางก็ค่อยๆ คลายปมผ้าที่ผูกรัดเอวของนางออกอย่างเชื่องช้า...
จางอี้กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก หัวใจที่เคยสงบนิ่งดุจหินผาของเขาเริ่มสั่นไหวอย่างรุนแรง สตรีตรงหน้ากำลังท้าทายการควบคุมตนเองทั้งหมดที่เขาสั่งสมมาทั้งชีวิต
แต่ก่อนที่การกระทำของนางจะดำเนินต่อไป...
"เหลียนเอ๋อร์! เหลียนเอ๋อร์! เ้าอยู่ที่ไหน!?"
เสียงะโที่คุ้นเคยดังขึ้นจากปากตรอก! เป็เสียงของอาเฟย!
เสี่ยวเหลียนสะดุ้งสุดตัวราวกับถูกน้ำเย็นสาด ใบหน้าของนางซีดเผือดในทันที นางรีบผูกปมผ้ากลับเข้าที่เดิมอย่างลนลาน ส่วนจางอี้ก็ขมวดคิ้วมุ่น หันไปมองยังต้นเสียงด้วยความไม่พอใจ
ร่างของอาเฟยวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาในตรอก เมื่อเขาเห็นเสี่ยวเหลียนคุกเข่าอยู่ต่อหน้าชายร่างสูงใหญ่ที่น่าเกรงขาม เขาก็เบิกตากว้างด้วยความใและสับสน "เหลียนเอ๋อร์! เ้ามาทำอะไรที่นี่? แล้วท่านผู้นี้คือใคร? เ้าคุกเข่าทำไม!?"
สถานการณ์พลิกผันไปสู่จุดที่เลวร้ายที่สุด! ความลับที่นางพยายามสร้างขึ้นกำลังจะพังทลายลงต่อหน้าต่อตา อาเฟยผู้ซื่อสัตย์ได้ปรากฏตัวขึ้นในเวลาที่ผิดพลาดที่สุด และบัดนี้... นางได้ติดอยู่ระหว่างกลางของชายสองคน ชายที่นางรักสุดหัวใจ และชายที่นางกำลังจะใช้ร่างกายเพื่อสังเวย...
381
