ตอนที่ 17มันเป็เขาจริง ๆ
“ไม่เป็ไรมันเป็หน้าที่ของฉัน ฉันยินดี”
เซิ่งอั้นหรานโล่งใจเล็กน้อยอีกฝ่ายส่งกระเป๋าใบใหญ่ให้เธอ เธอมองมัน เห็นว่ามีเห็ดถังเช่าเป็กิโล
“ดูแลตัวเองด้วยครับอีกอย่าง คุณชายได้สั่งผมมาว่าคุณเซิ่งาเ็อยู่คุณจึงไม่ต้องไปทำงานที่โรงแรมสักพัก คุณสามารถพักผ่อนได้จนหายดีเงินเดือนกับโบนัสจะจ่ายให้ตามปกติ”
หลังได้ยินเซิ่งอั้นหรานก็ยิ่งแปลกใจ” ไม่ต้องไปทำงาน?”
คุณชายใหญ่โตขนาดนี้เชียวถึงกับว่าเธอไม่ต้องทำงานใน่วันหยุดสุดสัปดาห์? โรงแรมกลุ่มเซิ่งถังมีข้อบังคับการลาป่วยนั้นทำได้ไม่เกินเดือน นอกจากนี้ เธอยังไม่ได้เป็พนักงานประจำเธอจะกล้าขอลาได้ยังไง?
“คุณชายของคุณเป็ใคร?”
“คุณไม่รู้ว่าคุณชายของผมเป็ใคร?”พ่อบ้านดูแปลกใจ
เซิ่งอั้นหรานมีความสับสนบนหน้าและลุกขึ้นถามอย่างประหม่า” ฉันควรรู้งั้นเหรอคะ?”
“คุณชายของผมคือซีอีโอของโรงแรมเซิ่งถังคุณไม่รู้จักเขางั้นเหรอครับ?”
พอได้ยินเซิ่งอั้นหรานก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย
ซีอีโอของโรงแรมเซิ่งถังนั่น..อวี่หนานเฉิงงั้นเหรอ?
“คุณจะบอกว่า เด็กน้อยคนนั้นคือลูกชายของ—อวี่หนานเฉิง?”
“ครับ”พ่อบ้านยิ้มและพูดอย่างสุภาพ
“คุณหนูเซิ่งได้ยอมเอาชีวิตเข้าแลกเพื่อช่วยนายน้อยมันสมเหตุสมผลที่ประธานอวี่จะมอบวันหยุดให้คุณครับ ถ้าคุณ้าอะไรโปรดบอกกระผมได้เลย”
เซิ่งอั้นหรานตาลายเด็กนั่นคือลูกชายของอวี่หนานเฉิง
ตระกูลใหญ่โตเช่นนี้มีเงินมากมายก่ายกอง แต่ทำไมลูกชายของเขาถึงเป็ใบ้? ความรู้สึกนี้เหมือนกับว่าคุณมีทุกอย่างแต่ไร้อำนาจที่จะช่วยเหลือคนใกล้ตัวความรู้สึกเห็นใจพลันผุดขึ้นในหัวใจของเซิ่งอั้นหราน
เธอลอบห่วงใยอวี่หนานเฉิงแต่เซิ่งเสี่ยวซิงข้าง ๆ กลับมีความคิดอื่น
เธอจับแก้มตัวเองมองกองยาบำรุงบนโต๊ะ และลอบคิดถึงบริษัทที่แม่เธอเข้าทำงานบริษัทของแม่เธอเป็บริษัททใหญ่ งั้นเ้านายของแม่ก็ต้องรวยมากและเขาก็สามารถทำเงินได้มาก!
แม่พูดว่าอะไรนะ?อวี่หนานเฉิง
หลายวันหลังจากนั้นเซิ่งอั้นหรานนอนพักฟื้นในโรงพยาบาล แต่อวี่หนานเฉิงดูเหมือนจะยุ่งมากเขาไม่มาเยี่ยมเธอเลยจนกระทั่งเธอออกโรงพยาบาล เซิ่งอั้นหรานไม่สนใจถ้าเ้านายมาเธอคงอึดอัดมากแน่
หลังออกจากโรงพยาบาลเซิ่งอั้นหรานก็ยังมีวันหยุดอยู่ เธอใช้เวลาที่บ้านกับลูกสาวเธอเพลิดเพลินกับ่เวลาพักที่หาได้ยาก แม้กระทั่งภาพใบหน้าเ็าของอวี่หนานเฉิงในหัวใจเธอก็ยังดีขึ้น
วันนี้เซิ่งอั้นหรานงีบหลับในบ้าน เซิ่งเสี่ยวซิงเข้าห้องเธอด้วยไอแพดในอ้อมแขนและพูดกับสิริ
“อวี่หนานเฉิง”
ระบบพลันป้อนตัวอักษรขึ้นเองเซิ่งเสี่ยวซิงรู้ตัวอักษรไม่มาก หลังกดเข้าไป เธอก็ทึ่งกับหน้าตาอันหล่อเหลาของอวี่หนานเฉิงจากนั้นเธอก็อ่านประวัติของเขาทีละบรรทัดด้วยปากกาเสียง และพูดไม่ออกขณะฟัง
ว้าวเ้านายของแม่ไม่ใช่แค่หล่อ แต่เขายังเก่งมาก มีทั้งตระกูล มีทั้งกลุ่มนี่ไม่ใช่ตระกูลคนรวยที่เธออยากให้แม่แต่งงานเข้างั้นเหรอ?
เห้? รอก่อน!
เธอจ้องภาพของอวี่หนานเฉิงบนเว็บดวงตาดำคู่โตของเธอพลันเบิกกว้างอยู่หลายนาที
เอ๊ะฉันเคยเห็นคนรวยคนนี้ที่ไหนมาก่อนหรือเปล่า!?
ที่ไหนนะ?
ภาพแวบขึ้นในหัวเธออย่างรวดเร็วจากนั้นเธอก็รีบเปิดเว็บไซต์ที่เธอใช้บ่อย ดึงข้อมูลของหนุ่มโสดจากรายชื่อคนโปรด
หลังเทียบกับภาพมันก็เป็เขาจริง ๆ!
อิโมรูปหัวใจสีแดงอยู่ตรงมุมขวาบนของเว็บไซต์สโลแกนโฆษณาเลื่อนไปมาพร้อมกับเสียงดนตรีงานแต่งงาน เล่นทำนองเพลงซ้ำแล้วซ้ำเล่าเหมือนไม่เคยเหนื่อย
“นัดดูตัวลิลลี่หนุ่มโสดกับสาวโสดคุณภาพสูงนับพันกำลังรอให้คุณเลือก”
มันกลายเป็ว่าเ้านายของแม่เองก็กำลังหาคนมาเป็ภรรยาเหมือนกัน!
835
