รักร้าย นายจอมโหด

~[[รักร้าย นายจอมโหด]]~

Ep.27

>>ณ สนามรถแข่ง k<<

ฉันมานั่งรอคาเอลที่ห้องพักของเขาส่วนเขาขอตัวจัดการเรื่องการลงแข่งของเด็กฝึกก่อน

Rrrrrrr

"ฮัลโหล ดีโอ"

[วาเลน ฉันจะไปทำงานที่อิตาลี่อาจจะไม่ได้เจอกันอีกฉันอยากมอบของขวัญแทนคำขอบคุณจะได้ไหมตอนนี้ฉันอยู่ที่สนามแข่งแล้วเธอช่วยมาเจอฉันสักแป๊ปนึงได้ไหม]

"อื้ม ได้สินายรอแป๊ปนึงนะ"

ฉันวางสายจากดีโอ ตั้งแต่ที่ฉันปฎิเสจเขาไปเราก็ไม่ได้ติดต่อกันอีกเลย ตอนนี้เขาจะต้องไปอยู่ที่อื่นแล้วก็ไม่มีเหตุผลอะไรที่ฉันจะต้องหลบหน้าเขา

"หวัดดีดีโอ ไม่เจอกันนานเลยนะสบายดีไหม"

"ฉันสบายดี อ่ะนี่"

ดีโอยื่นกล่องเล็กๆให้ฉัน ฉันรับมาแล้วเปิดออกดูก็เป็นจี้สร้อยคอรูปหยดน้ำ

"ขอบคุณนะ ฉันจะรักษาอย่างดี ขอให้เดินทางปลอดภัยนะ"

"วาเลนถ้าไม่เป็นการขอมากเกินไป ขอแต่กอดเธอสักครั้งจะได้ไหมในฐานะเพื่อนก็ได้"

"อื้อ ได้สิ"

ฉันยิ้มให้ดีโอแล้วดีโอก็เดินเข้ามาสวมกอดฉัน ฉันรู้ว่าเขาลำบากใจเลยไปอิตาลี่เพื่อให้ห่างจากฉัน ความรู้สึกที่เขามีต่อฉันๆรับไว้ไม่ได้แต่เราเป็นเพื่อนที่ดีต่อกันได้แน่นอน

พลั๊ก!~

"ทำไรว่ะ! มันทำไรเจ๊ป่าว"

ลูคัสที่พลักดีโอออกไปแล้วมายืนขว้างหน้าฉันหันไปมองดีโออย่างไม่เป็นมิตร

"ไม่ใช่เขาเป็นเพื่อนฉันเองเราแค่กอดลากันเท่านั้น"

"ทำไมต้องกอด"

"ก็เราสองคนอาจจะไม่ได้เจอกันอีก"

"ก็ดีแล้ว แต่ผมไม่ให้กอดถ้าเจ๊จะกอดเจ๊กอดผมแทนก็ได้แล้วจะฝากกอดจากเจ๊ให้เขาแทน"

"ฮ่าๆแบบนี้ก็ได้ด้วย"

"ได้ดิ ผมไม่ยอมให้เจ๊กอดกับใครหรอก"

ฉันหัวเราะกับความเอาแต่ใจแบบน่าเอ็นดูของลูคัสดีโอคงเหวอแน่ๆที่อยู่ๆลูคัสก็พูดเอาแต่ใจแบบนี้

"ขอโทษทีนะดีโอนี่ลูคัส ตอนนี้คือน้องชายที่สนิทของฉัน"

"น้องชายเหรอ?"

ดีโอทำหน้ามึนงง อต่ลูคัสก็รีบแย้งขึ้นทันที

"แต่ผมจะเลื่อนไปเป็นแฟนเจ๊อย่างแน่นอน"

~โป๊ก!

"แฟนบ้านมึงดิ มึงไม่มีทางได้เป็นอยู่แล้ว"

"เจ็บนะเฮียเอล! เจ๊ดูดิเฮียตีผมอีกแล้วอ่ะ งื้อเจ็บมากเลย"

ลูคัสก้มหัวให้ฉันดูที่คาเอลตีว่าเจ็บจริงๆฉันเลยหันไปดุคาเอลด้วยสายตา เจ้าตัวแทบจะไม่สะทกสะท้านเลยสักนิด

"ว่าแต่มึงมีอะไรถึงมาที่นี่ไม่ใช่ว่าจะตามตื้อวาเลนอีดนะ ตอนนี้เราสองคนคบกันแล้ว"

"ฉันแค่จะมาบอกลาวาเลนเท่านั้นและฉันจะไปแล้ว"

"เออ ถ้าเป็นแบบนั้นได้ก็ดี"

"แต่วันไหนที่ทำให้วาเลนเสียใจฉันจะมาแย่งวาเลนคืน"

"ไม่ให้!"

เราสามคนฉันคาเอลดีโอหันไปมองลูคัสที่ตะโกนว่า'ไม่ให้!'ได้ดังมากจนฉันที่อยู่ข้างๆยังสะดุ้งเลยเอาจริง

"ไอ้ลูคัสคำนี้กูควรจะพูดป่าวว่ะไม่ใช่มึง"

"เรื่องของเฮียดิแต่ผมไม่ให้"

"ไอ้เด็กนี่ชักจะเอาใหญ่แล้วนะ"

คาเอลกับลูคัสเถียงกันไปจนดีโอหัวเราะออกมาทั้งคู่จึงหยุด

"ฮ่าๆ มีคนดูแลเยอะขนาดนี้ฉันก็ไม่ห่วงแล้วดูแลตัวเองนะฉันไปละ

"เดินทางปลอดภัยนะดีโอ"

ฉันโบกมือลาดีโอจนเขาขึ้นรถแล้วขับออกไปเหลือแค่สองวายร้ายที่ยังยืนอยู่ตรงนี้

"เจ๊ผมหิวจังเลยไปกินข้าวกันนะครับ"

"เดี่ยวเถอะทำไมต้องไปกับมึงด้วย"

"ทำไมจะไปไม่ได้ เฮียอย่างกหน่อยเลยแค่กินข้าวเอง"

"ไอ้ดีโอไปแล้วกูอุตส่าห์เบาใจยังจะมีมึงอีกคนนะ นี่ถ้าเกิดมึงเป็นคนอื่นอย่าหวังว่ากูจะปล่อยมึงให้มีลมหายใจอยู่เลย"

"กลัวตายละ เชอะ! เฮียใจดำอำมหิตขนาดนี้เจ๊คบกับเฮียได้ไงกัน"

"วอนตายสะแล้วมึงนี่ มานี่ให้กูฆ่ามึงสะดีๆ"

"จะไปให้โง่เหรอ เจ๊ดูดิเฮียบ้าไปแล้ว"

ลูคัสวิ่งมาหลบหลังฉันทันทีที่คาเอลพยายามจะใช้เท้าถีบ

"คาเอลนายก็เลิกแกล้งลูคัสได้แล้ว"

"ใครว่าฉันแกล้งละมันน่าฆ่าทิ้งสะขนาดนั้น"

"เจ๊เฮียขู่ผมอ่ะ น่ากลัวจังเลย"

ลูคัสหลบหลังฉันแล้วพูดออกมาถึงฉันจะรู้ว่าเขาไม่ได้กลัวคาเอลเหมือนอย่างที่พูดก็เถอะ เหนะยังจะไปแลบลิ้นใส่คาเอลอีกฉันเลยชี้นิ้วให้ลูคัสหยุด ลูคัสเลยทำหน้าสำนึกผิดทันที

"สมน้ำหน้า"

"คาเอลนายก็หยุดทะเลาะกับลูคัสได้แล้วทำเหมือนเด็กๆกันไปได้ "

ฉันพูดเสร็จก็หันหลังเดินออกมา อยากจะรู้นักว่าจะทะเลาะกันได้สักแค่ไหนทำตัวเหมือนเด็ก3ขวบกันทั้งคู่น่าโมโหจริงๆ

"วาเลนรอฉันด้วย"

"เจ๊คร้าบ ผมไปด้วย"

เสียงตะโกนไล่หลังมาทั้งคาเอลและลูคัสต่างก็พากันวิ่งมาข้างฉัน จนตอนนี้ฉันเริ่มรู้สึกว่าพวกเขาน่ารำคารกันทั้งคู่เลยที่ทะเลาะกันได้ตลอดเวลาอีกคนก็จะฆ่าอีกคนก็ท้าทายเห้อ! ให้มันได้งี้สิ