เพลงพิรุณ (จบ)

    บทที่ 14

            “โอ...ขอโทษนะคะริงค์ ฉันไม่ทันเห็นว่าคุณออกมาอยู่ข้างนอกนี่”        “ไม่เป็นไรหรอก” เขาตอบมาจากเงามืด “นี่มันบ้านคุณอยู่แล้ว”        แคโรไลน์ปล่อยให้ประตูมุ้งลวดปิดตามหลังลง ทรุดตัวลงนั่งในเก้าอี้หวาย สูดอากาศเย็นชื่นยามค่ำเข้าไว้ หลับตาลง...

    ต้องการเปิดตอนเพื่ออ่านต่อใช่ไหม?

    เปิดตอนนี้ใช้ 4.00 กำลังใจ
    ยอดกำลังใจที่เหลือ 0.00 กำลังใจ