ร้านซวงอวี้ตั้งอยู่ในย่านทำเลทองมีกิจการเป็สองอย่าง ห้องแรกเป็ร้านเครื่องประดับส่วนห้องที่สองจะเป็ร้านขายผ้า
แรกเริ่มครอบครัวหลี่เป็เพียงพ่อค้าที่เดินทางขึ้นเหนือล่องใต้เพื่อค้าขายผ้าและแพรพรรณซึ่งนั่นก็ทำให้พบกับแม่ทัพจ้าวที่ต่างเมือง หลังจากที่ตกลงปลงใจจะใช้ชีวิตร่วมกันแม่ทัพจ้าวก็มอบร้านเครื่องประดับที่อยู่ในเมืองหลวงให้เป็สินสอดท่านตาจึงควบรวมกิจการทั้งสองเข้าด้วยกัน แล้วตั้งชื่อว่า ร้านซวงอวี้
ซึ่งในปีที่คุณหนูหลี่และแม่ทัพจ้าวแต่งงานคุณชาย หลี่ก็สอบได้เป็จอหงวนในปีนั้น
แม่ทัพจ้าวจึงส่งเสริมพี่ชายภรรยาให้รับใช้ราชสำนักในเมืองหลวงจนทุกวันนี้ ท่านลุงผู้นี้สามารถไต่เต้าขึ้นเป็หนึ่งในที่ปรึกษาของฮ่องเต้
และตอนนี้ ร้านซวงอวี้ก็ได้กลายเป็หนึ่งในสินเดิมของจ้าวลู่เสวียน
“ท่านหญิง”เสียงของผู้ดูแลกล่าวทักทาย
จ้าวลู่เสวียนส่งยิ้มบางทักทายนานแล้วที่นางไม่ได้ยินคนเรียกขานว่า ท่านหญิง
นางเกือบจะหลงลืมบรรดาศักดิ์พระราชทานแล้วเชียว
เกียรติยศที่บิดาและมารดาแลกมาด้วยชีวิตทำให้นางได้สุขสบาย
ทว่า... ในชีวิตก่อน นางกลับใช้ฐานันดรนี้เพื่อหมาป่าตาขาวที่หิวโซเ่าั้
เฮ้อ...ช่างทำเสียของเสียจริง
ท่านพ่อท่านแม่อภัยให้แก่ความหน้ามืดตาบอดของลูกด้วย
นึกแล้วยังโมโหกับความโง่เขลาของตัวเองไม่หาย