หลิวจางิ่เช็ดตัวให้กับฉู่อัน “อาการไข้ก็ไม่มี ท่านฟื้นมาเสียที นอนไปหลายวันแล้วไม่เหนื่อยหรือ หากท่านยังไม่ฟื้นขึ้นมาอีก ข้าอาจจะเป็ม่ายไปจริงๆ ก็ได้นะ”
“เมื่อครู่เ้าพูดว่าอะไร” ฉู่อันถามเสียงแหบ
“ท่านฟื้นแล้ว จิบน้ำก่อน” หลิวจางิ่นำจอกน้ำไปจ่อที่ริมฝีปากเขา
“ข้าถามว่าเมื่อครู่เ้าพูดว่าอะไร” จิบน้ำเสร็จ ฉู่อันยังไม่ลืมคำถามที่ถามนางไป
“พูดไปหลายอย่าง พูดว่าท่านไม่ฟื้น ท่านนอนไปหลายวัน”
“ประโยคสุดท้าย เ้าพูดว่าอะไร”
“ข้าอาจจะเป็ม่...” หลิวจางิ่ทำตาโต “ท่านรู้สึกตัวตั้งแม่เมื่อไหร่ แล้วเหตุใดปล่อยให้ข้าพูดคนเดียวอยู่ได้เป็นานสองนาน ท่านใจร้ายกับข้ามากไปแล้ว ท่านรู้หรือไม่ว่าข้าเป็ห่วงท่านมากแค่ไหน ท่าน...”
ฉู่อันดึงนางเข้าไปกอด แม้จะยังมีอาการเจ็บที่แผล แต่เขาก็ยังกอดนางไว้ไม่ยอมปล่อย
“ท่านกอดข้าแน่นเกินไปแล้ว ไม่เจ็บแผลหรือ ปล่อยข้าก่อนเถอะ”
“ขอข้าอยู่อย่างนี้สักพัก”
หลิวจางิ่ปล่อยให้เขากอดอยู่อย่างนั้น จนได้ยินเสียงคนเดินเข้าประตูมา ทั้งสองจึงผละจากกัน
“อาบอกเ้าแล้วว่าพ่อเ้าไม่เป็อะไร” ฉู่เหลียงพูดกับหลานชาย แล้วหันไปอีกด้านของเขา “พี่สี่ ดูท่าว่าการรักษาของท่านจะได้ผลดีมากทีเดียวขอรับ”
“น้องห้า ข้าคงไม่ต้องถามเ้าแล้วกระมังว่าอาการของเ้าเป็อย่างไร” ฉู่ฉือพูดล้อน้องชายตนด้วยอีกคน
“พี่สี่ น้องหก ข้าไม่เป็อะไรแล้ว หากพวกท่านไม่ว่าอะไร ข้าอยากพักผ่อนต่ออีกสักหน่อย ให้ฮูหยินของข้าเฝ้าข้าคนเดียวก็พอแล้วขอรับ” ฉู่อันบอก แล้วหันไปพูดกับลูกชาย “เฟยหรง พ่อไม่เป็อะไรแล้ว พักอีกไม่กี่วันอาการก็ดีขึ้น ่นี้เ้าอยู่กับอาหกของเ้าไปก่อน เพราะท่านแม่ของเ้าก็้าพักผ่อนเช่นกัน”
ทุกคนได้ฟังก็ได้แต่อึ้งไป นี่คือองค์ชายห้าผู้เงียบขรึมและไม่สนใจใครอย่างนั้นหรือ ทุกคนได้แต่ทยอยเดินออกจากห้องเขาไป เหลือเพียงหลิวจางิ่อยู่กับเขาเพียงลำพัง
“องค์ชายห้า ท่านคงหายป่วยแล้วจริงๆ เ้าค่ะ ออกปากไล่คนได้ฉะฉานถึงเพียงนี้ ข้าคงไม่จำเป็ต้องอยู่คอยดูแลท่านอีกแล้ว” หลิวจางิ่ทำเสียงประชด
“พระชายา ข้ายังาเ็และอ่อนเพลียอยู่ เ้าไม่สนใจจะอยู่ดูแลข้าจริงๆ หรือ” เขาทำเสียงออดอ้อน
“พอแล้วเ้าค่ะ เล่นมาพอแล้ว ข้าอยากรู้ว่าเหตุใดท่านถึงเอาตัวเองเข้าไปเสี่ยงขนาดนี้เ้าคะ”
“เื่งานคราวนี้สำคัญมาก มีผลต่อการรับตำแหน่งของพี่สาม ข้าทำให้เ้าเป็ห่วงถึงเพียงนั้นเลยหรือ”
“ท่าน...ท่านถามว่าอะไรนะเ้าคะ” หลิวจางิ่ถามเสียงต่ำ
“ข้าทำให้เ้าเป็ห่วงข้าได้ด้วยหรือ ก็เ้าเคยบอกว่าเ้าไม่ได้รู้สึกอะไรกับข้า”
ก่อนหน้านี้ฉู่อันตื่นมาได้สักพักแล้ว เพียงแต่เขายังแกล้งหลับต่อ เขาอยากรู้ว่านางจะพูดอะไรระหว่างที่เขาหลับอยู่
“ถ้าไม่ห่วงท่านแล้วข้าจะไปห่วงใคร” หลิวจางิ่พูดเสียงเบาด้วยท่าทางเขินอาย
“จางิ่ ตอนที่ข้าถูกลูกธนูปักเข้าไป ข้าไม่ได้รู้สึกถึงความเ็ปนั้นเลย จนก่อนที่ข้าจะหมดสติไป ข้านึกถึงแต่ใบหน้าของเ้าและเฟยหรง ข้าเพิ่งรู้สึกถึงความกลัวเป็ครั้งแรก ข้ากลัวว่าหากข้าหลับไปแล้วข้าจะไม่มีโอกาสตื่นมาพบกับเ้าทั้งสองคนอีก” ฉู่อันพูดพลางจับมือหลิวจางิ่ไว้แน่น
“ข้าคงจะห้ามไม่ให้ท่านทำอย่างนี้อีกไม่ได้ เพราะมันเป็งาน เป็ภารกิจ และเป็หน้าที่ของท่าน ต่อไปท่านจะทำสิ่งใดต้องระวังตัวให้มาก ข้าขอเพียงเท่านี้ได้หรือไม่เ้าคะ”
“ข้ารับปากเ้า ต่อไปข้าจะระวังตัวให้มาก”
ฉู่อันพักฟื้นอยู่อีกหลายวัน จนได้เวลาที่จะต้องเตรียมตัวกลับเมืองหลวง หลักฐานต่างๆ ถูกส่งไปให้องค์รัชทายาทและเ้ากรมยุติธรรมแล้ว ผู้มีส่วนเกี่ยวข้องถูกตัดสินลงโทษสถานหนัก เ้าเมืองเหอและครอบครัวถูกยึดทรัพย์และเนรเทศไปอยู่ถิ่นทุรกันดาร
การเนรเทศของครอบครัวอดีตเ้าเมืองเหอ มีหลิวซื่อซานและหลิวซื่อหนี่รวมอยู่ด้วย หลิวซื่อซานมีหลักฐานการรับเงิน ถึงแม้เขาจะสารภาพว่าเขาเป็เพียงผู้รับเงินแทนอู๋ไฉชุนเท่านั้น แต่อย่างไรในเอกสารการรับเงินก็เป็ลายมือของเขา เขาจึงไม่อาจหนีพ้นความผิดไปได้ ส่วนหลิวซื่อหนี่ นางเพิ่งจะถูกแต่งเข้าไปเป็อนุของอู๋ไฉชุนเพียงไม่กี่วันเท่านั้น ท่านลุงกับป้าสะใภ้ยังโอ้อวดกับเพื่อนบ้านได้ไม่หมดทุกหลังเสียด้วยซ้ำ ลูกสาวสุดที่รักก็ต้องมาถูกเนรเทศไปอยู่ในถิ่นทุรกันดารเสียแล้ว สร้างความอับอายให้ทั้งสองคนเป็อย่างมาก แม้จะผ่านไปหลายวัน แต่ทั้งท่านลุงและป้าสะใภ้ก็ยังไม่กล้าก้าวขาออกจากบ้านเลย
“น้องห้า เหลือเวลาอีกเพียง 20 วันก็จะถึงพิธีาาภิเษกแล้ว ข้าว่าเราควรรีบออกเดินทาง เ้าเห็นว่าอย่างไร” ฉู่ฉือบอกน้องชาย
“ร่างกายข้าเวลานี้ดีขึ้นมากแล้วขอรับ ท่านพี่กำหนดวันที่เห็นสมควรได้เลย” ฉู่อันบอกพี่ชาย
“พี่ห้า ต่อไปท่านก็จะไม่มาอยู่ที่นี่แล้วใช่หรือไม่ขอรับ” ฉู่เหลียงถามพี่ชาย เพราะเขาอยากให้พี่สะใภ้และหลานชายไปพักที่เมืองหลวง เขาชอบพี่สะใภ้และหลานชายของเขามากจริงๆ
ฉู่อันเข้าใจความหมายของน้องชายดี “ข้าคงไม่มาอยู่ที่นี่อีก รวมถึงภรรยาและลูกของข้าด้วย”
“น้องห้า กลับไปเ้าควรรีบพาน้องสะใภ้และหลานชายไปเข้าเฝ้าเสด็จพ่อ” ฉู่ฉือบอกกับเขา
“ข้าตั้งใจไว้อย่างนั้นอยู่แล้วขอรับพี่สี่ แต่กลับถึงเมืองหลวง ข้าจะยังไม่กลับจวนของข้า ข้าจะพาจางิ่และเฟยหรงไปพบท่านตา และจะพาไปคารวะหลุมศพเสด็จแม่ก่อน”
“เสด็จพ่อไม่เคยบังคับเ้าเื่คู่ครอง เ้าไม่ต้องกังวล” ฉู่ฉือพูดพลางตบไหล่น้องชาย
1K
