Ep. 2
"ทำไรให้กินวะ?" ฉันวางฝาหม้อให้ปิดลงตามเดิมเมื่อกี้เปิดดูไข่ว่าสุกแล้วยัง ก่อนจะหันกลับไปมองเ้าของเสียงที่ถามขึ้น แล้วก็ต้องทำให้ฉันถอนหายใจออกมาทันที
"วิน...หวานบอกแล้วไง ก่อนจะออกจากห้องต้องใส่เสื้อผ้าให้เรียบร้อยก่อน" เป็แบบนี้ทุกทีเลย ชอบพันผ้าขนหนูแค่ท่อนล่างออกมา คงจะเพิ่งอาบน้ำเสร็จน่ะ
"ขี้บ่นจังวะ ทำอะไรกิน?" เขาไม่สนใจแล้วทำท่าจะเดินเข้ามาใกล้ๆหม้อที่กำลังนึ่งไข่ทรงเครื่องอยู่
"............"
"หวาน อย่ามาขวางทางว่ะ ขอดูหน่อยแป๊บเดียว เดี๋ยวก็ไปใส่ผ้าแล้วเนี่ย" ต่อให้เขาดันฉันออกยังไง ฉันก็ยังยืนเกร็งตัวแข็งไว้อยู่ไม่ยอมเปิดทางให้วิน เราสองคนยืนจ้องตากันอย่างไม่มีใครยอมใคร ถ้าไม่กลับไปแต่งตัวให้เรียบร้อยฉันก็ไม่ให้ดูหรอก นานเกือบสองนาทีที่เราจ้องตากันเงียบๆแบบนั้นก่อนที่วินจะก้มลงกดจูบที่ริมฝีปากฉันหนักๆหนึ่งที แล้วผละตัวออกเดินกลับเข้าห้องนอนไปอย่างง่ายดาย ฉันยิ้มทั้งที่หัวคิ้วยังขมวดอยู่แล้วส่ายหัวเบาๆ คงแกล้งฉันอีกตามเคย วินชอบแกล้งยั่วให้ฉันโมโห บอกว่าเวลาฉันโมโหแล้วน่ารักดี แต่ฉันก็ไม่เข้าใจหรอกว่ามันน่ารักยังไง
"แต่งตัวจะไปไหนวะ?" วินที่ก้มลงหยิบของกำลังจะไปซ้อมดนตรีอีกห้องหนึ่งก็รีบถามขึ้นเมื่อเห็นฉันนั่งแต่งหน้าเบาๆอยู่หน้ากระจก
"ออกไปทำธุระเป็เพื่อนมิ้ว"
"จะมารับ?" วินยืนจ้องมองทุกการกระทำของฉันผ่านกระจกเงาที่สะท้อนออกมา
"อื้ออ ตอนนี้คงใกล้ถึงแล้วล่ะ"
"จะกลับเมื่อไหร่?"
"ไม่แน่ใจเหมือนกัน" ฉันนั่งหวีผมแล้วรวบขึ้นเป็หางม้า แต่วินก็ยังยืนมองนิ่งๆอยู่เหมือนเดิม
"ห้ามกลับดึก!" พูดแล้วก็แบกกีต้าร์เดินออกไปอีกห้องทันที คอนโดของเรามีสองห้องนอน แต่อีกห้องหนึ่งวินเขาทำเป็ห้องซ้อมดนตรีของเขาน่ะ ส่วนมิ้วที่ฉันพูดถึงเมื่อกี้ก็คือแฟนของหมอเพ้นท์เพื่อนสนิทอีกคนของวินน่ะ ถึงแม้จะรู้จักผ่านแฟนแต่เราก็สนิทกันมากนะ
ครืดดด ครืดดดด
"ว่าไงมิ้ว... มาถึงแล้วหรอ?"
'...........'
"โอเค เดี๋ยวเราลงไป" ฉันเก็บของใส่กระเป๋าอย่างรวดเร็วแล้วรีบลงไปข้างล่าง แต่ก่อนจะออกจากห้องก็ได้ยินเสียงโซโล่กีตาร์แบบชาวร็อคดังขึ้นจากห้องซ้อมของวิน เมื่อก่อนฉันรู้สึกไม่ชอบมากเพราะมันเสียงดังเกินไปแต่เดี๋ยวนี้กลับชินแล้วซะงั้น ฉันนึกอะไรขึ้นได้เลยเดินไปที่ตู้เย็น หยิบแก้วน้ำ เหยือกน้ำเปล่ากับกล่องผลไม้ที่ฉันปลอกไว้เข้าไปวางไว้ให้วินที่ห้องซ้อม ต้องเอามาวางไว้ให้แบบนี้แหละเพราะวินไม่ค่อยดื่มน้ำเปล่า ถ้าขืนปล่อยให้ซ้อมจนหิวน้ำคอแห้งเดินมาเปิดตู้เย็นเองแล้วล่ะก็...สิ่งที่วินจะหยิบมาดื่มแทนน้ำเปล่าก็คงจะเป็เบียร์กระป๋องที่ซื้อยกถาดมาแช่ไว้นั่นแหละ เมื่อฉันถือถาดที่มีน้ำเปล่ากับจานผลไม้วางอยู่เดินเปิดประตูเข้าห้องมา วินที่ก้มหน้าก้มตาส่ายหัวดีดกีต้าร์อยู่ก็เงยหน้าขึ้นมามองฉันที่วางถาดลงข้างๆเขา แต่คิดๆแล้วมันคงเกะกะเลยหาโต๊ะญี่ปุ่นเล็กๆมาตั้งก่อนจะยกทั้งหมดวางลงบนโต๊ะอีกที
"อย่าลืมกินแอปเปิ้ลกับฝรั่งด้วยนะ" วินไม่ได้มองฉันแล้วแต่กำลังก้มหน้าดีดกีต้าร์อยู่ ไม่รู้ว่าจะได้ยินที่ฉันบอกเมื่อกี้นี้หรือเปล่า ฉันเลยลองเรียกเสียงดังขึ้นกว่าเดิม
"วิน!!"
"มีไร?" วินหยุดเล่นแล้วเงยหน้าขึ้นมามองอีกที
"หวานบอกว่าอย่าลืมกินแอปเปิ้ลกับฝรั่งด้วย ผลไม้แล้วก็น้ำเปล่า กินเยอะๆ"
"เออ รีบไปรีบกลับ" ฉันพยักหน้าก่อนจะเดินออกมา แต่แล้วก็ได้ยินเสียงจากคนข้างหลังทักขึ้นมาซะก่อน
"ทำไมต้องเสื้อขาววะ" ฉันชะงักมือที่กำลังจะเปิดประตูแล้วหันกลับมามองหน้าวิน
"ไม่สวยหรอ.." ก็วินทักซะจนฉันเสียความมั่นใจหมดเลย เสื้อตัวนี้มันเป็เสื้อสีขาวแฟชั่นน่ารักๆ แบบลายลูกไม้แขนตุ๊กตา ฉันเห็นในไอจีมันกำลังฮิตเลยนะแบบนี้น่ะ
"มันบาง! มองข้างหลังเห็นไปถึงเสื้อใน!" ฉันก็พอรู้แล้วแหละว่ามันบาง แต่ก็ไม่ได้บางมากจนน่าเกลียดขนาดนั้น แถมไม่ได้โป๊ด้วย เสื้อชั้นในฉันก็เลือกใส่สีขาวให้มันดูไม่ฉูดฉาดเกินไปน่ะ
"..........."
"จะไปก็รีบไป เอาเสื้อคลุมไปด้วย!" คงเห็นว่าฉันทำหน้าเหมือนกำลังนอยด์ก็เลยบอกแบบนั้นน่ะ แต่ฉันเป็คนที่ไม่มีความมั่นใจเลยจริงๆนะ ข้อเสียเื่นี้ของตัวเองฉันรู้ดี แต่จะให้ไปเปลี่ยนตอนนี้ก็ไม่มีเวลาแล้วเลยได้แต่หยิบเสื้อคลุมมา
ร้านเครื่องสำอางค์
ฉันหันไปมองหญิงสาวอีกคนที่ยืนยิ้มสดใสอยู่ข้างๆแล้วเธอก็เดินนำเข้าไปด้านใน ฉันเลยเดินตามเข้ามาด้วย นี่คงจะเป็ธุระที่มิ้วบอกสินะ พามาดูเครื่องสำอางค์.. ฉันคงลืมบอกไปว่ามิ้วก็เป็บล็อกเกอร์เหมือนกันนะ ฉันทำอาหารแต่มิ้วชอบแต่งหน้า เธอแต่งหน้าเก่งมากจริงๆ มีคนติดตามเป็ล้านเลยล่ะ นี่ก็คงจะมาซื้อของไปทำรีวิวอีกตามเคย
"เสียงหวาน ดูลิปสีนี้สิเขาเพิ่งทำออกมาใหม่เลยนะ หายากมากด้วย มิ้วว่าสีนี้เหมาะกับเสียงหวานนะ" มิ้วพูดด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นก่อนจะดึงแขนฉันไปแล้วทาลิปตัวเทสเตอร์ลงที่ข้อมือฉัน
"เป็ไง..." มิ้วดูมีความสุขมากจริงๆที่ได้ทำอะไรแบบนี้ ฉันเองก็ตื่นเต้นนะแต่ก็ยังน้อยกว่าเวลาที่เข็นรถเดินดูของในฟู๊ดมาร์เก็ตอยู่ดี รู้สึกว่าตอนที่เดินเลือกของพวก ผัก ผลไม้ ไก่ ปลา ชีท เบคอนแล้วหัวใจมันเต้นแรงกว่าหลายเท่าเลย
"เสียงหวานอยากได้สีไหนหรอ? เดี๋ยวมิ้วซื้อให้เป็การขอบคุณที่ออกมาเป็เพื่อนมิ้วไง" มิ้วพูดแล้วก็จับสีนั้นสีนี้มาทาที่ข้อมือตัวเองจนตอนนี้มันมีทั้งสีแดง สีส้ม สีชมพูเต็มที่ข้อมือของเธอแล้ว สีม่วงก็มีนะ
"เราไม่รู้เลยอ่ะว่าสีไหนเหมาะ แต่เราไม่เอาสีม่วงนะ ฮ่ะๆๆ" ฉันพูดแล้วหัวเราะออกมา มิ้วก็เหมือนกันเราเดินดูของกันไปเรื่อยๆ ทั้งของเซลล์ของแถม ดูไปดูมาจนเวลาผ่านไปหลายชั่วโมง ออกจากห้องมาั้แ่ตอนบ่ายกว่าจะออกจากห้างนั้นได้ก็มืดพอดี เป็แบบนี้ตลอดเลย ฉันก็เดินดูทั้งลิปสติก แป้งกับรองพื้นที่ใช้อยู่ก็ใกล้จะหมด ไหนจะสกินแคร์มากมายหลายสูตรตามที่มิ้วแนะนำจนเพลินเลย วินก็โทร.ตามั้แ่สองชั่วโมงที่แล้ว และห้านาทีก่อนนี้ก็โทร.มาอีกที แถมน้ำเสียงเริ่มไม่พอใจแล้วด้วย ต้องรีบกลับแล้วล่ะ
"ขอโทษนะมิ้ว วินคงรอเรากินมื้อเย็นอยู่อ่ะ" ที่จริงเราคุยกันไว้ั้แ่ตอนบ่ายว่าเสร็จจากนี้แล้วก็จะไปทานข้าวกันต่อ แต่ก็อย่างที่เห็น..กว่าจะออกจากช็อปเครื่องสำอางค์ได้ก็มืดซะแล้ว
"มิ้วต่างหากที่ต้องขอโทษเสียงหวานน่ะ พาออกมาซะมืดเลย"
"แต่ก็สนุกดีนะ ได้ของมาเยอะแยะเลย ฮ่าๆๆๆๆ" ฉันชูถุงขึ้นแล้วเราก็หัวเราะออกมา กะว่าจะแค่มาเป็เพื่อนมิ้วแท้ๆ แต่ดันได้หิ้วถุงติดมือมาตั้งสี่ห้าถุง ส่วนใหญ่เป็พวกสกินแคร์น่ะทั้งของกลางวันแล้วก็กลางคืน ซื้อไปเผื่อวินด้วย ทำงานกลางคืนแถมยังนอนดึกบ่อยๆ หน้าก็เลยโทรมหนักเลยน่ะ ขืนรอให้ซื้อใช้เองก็คงต้องรอจนผมหงอกทั้งหัวนู่นแหละ ที่ซื้อมานี่ก็ยังไม่รู้เลยว่าวินจะยอมใช้รึเปล่า
ครืดดดดด ครืดดดดดด
"วินโทร.ตามอีกแล้วหรอ?"
"อื้อ..."
"หวงมากเลยนะเนี่ย" ฉันส่งยิ้มบางๆให้มะนาวก่อนจะรับสายวิน
'กลับเมื่อไหร่? หิวแล้ว' ว่าแล้วไง โทร.ถี่ๆแบบนี้ ถ้าไม่หิวก็คงมีปัญหา
"ใกล้ถึงแล้ว"
'เร็วเลย!' จากนั้นสายก็ถูกตัดไป
"ทะเลาะกันหรอ?"
"เปล่านะ คงโมโหหิวมากกว่าน่ะ ฮ่าๆๆๆ"
"รู้สึกผิดเลยอ่ะ" มิ้วพูดเสียงอ่อยก่อนจะเลี้ยวเข้าซอยคอนโดฉัน
"ไม่ต้องคิดมากเลยมิ้ว วินไม่เป็ไรหรอก คงหิวเฉยๆแหละ แล้วนี่มิ้วจะกลับห้องเลยมั้ยอ่ะหรือจะไปไหนต่อ?" ฉันเปลี่ยนเื่เพราะไม่อยากให้มิ้วคิดมาก มันไม่มีอะไรจริงๆ วินก็เป็คนแบบนี้แหละ ถึงคำพูดจะฟังดูห้วนๆ แต่เขาไม่เคยใช้กำลังกับฉันแม้แต่ครั้งเดียว
"คงแวะไปหาเพ้นท์ที่โรงพยาบาลก่อนน่ะเดี๋ยวว่าจะซื้อข้าวเย็นไปกินด้วยกันที่นั่นเลย" มีแฟนเป็หมอนี่เนอะ คงไม่มีค่อยมีเวลาออกไปกินข้างนอกด้วยกัน แต่มิ้วก็เป็แฟนที่น่ารักมากเลยนะเนี่ย ถึงไม่มีเวลาก็ยังอุตส่าห์หาเวลาทานข้าวด้วยกันจนได้
"ขอบคุณนะมิ้ว" ฉันยิ้มพร้อมกับบอกขอบคุณเมื่อรถจอดลงที่หน้าคอนโด หยิบของเต็มไม้เต็มมือแล้วเดินลงรถมา ฉันก็ยืนรอจนมิ้วขับรถออกไปก่อนที่จะเดินขึ้นห้อง ไม่รู้ว่าคนที่โทร.ตามฉันถี่ๆตอนนี้จะเป็ยังไงบ้าง
******* to be continued
592
![ราชาแห่งโป๊กเกอร์ [มี E-book]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1683015581_92647167.webp)
