ซูหมิงเยว่ : ทะลุมิติมาเป็นยอดหญิงหมอเทวดา [จบ]

        “การรักษาของข้าปกติแล้วจะดูที่ความประทับใจแรก แต่มีอยู่หนึ่งเงื่อนไข นั่นก็คือจะไม่รักษาให้คนที่อยู่ในราชวงศ์”

        ซูหมิงเยว่กับจี๋โม่หานชะงักไป พวกเขาคิดไม่ถึงว่าจะเป็นเหตุผลนี้

        นางมองจี๋โม่หานหนึ่งที ไม่ว่าอย่างไรก็มาแล้ว นางจะต้องรักษาตาของจี๋โม่หานให้หาย

        “ผู้อาวุโส ขอร้องล่ะเจ้าค่ะ” ซูหมิงเยว่ขอร้อง “ท่านฝ่าฝืนเงื่อนไขสักครั้ง แล้วตรวจตาของเขาเถิด”

        อู๋หมิงปรายตามองนางก่อนจะหัวเราะแล้วพูด “แม่หนูน้อย เจ้าใส่ใจเรื่องดวงตาของเขาขนาดนี้ เขาเป็นคนรักของเจ้าสินะ?”

        กกหูของซูหมิงเยว่ร้อนขึ้นมา นางมองจี๋โม่หานก่อนจะตอบอย่างตรงไปตรงมา “เจ้าค่ะ”

        “แม่หนู ฟังคำข้านะ พักที่นี่หนึ่งคืนแล้วไปเถิด อย่างอื่นไม่ต้องพูดกันให้มากแล้ว”

        “ผู้อาวุโส....”

        “เอาล่ะ” อู๋หมิงโบกมือตัดบทนาง “ฉือสุ่ย ไปจัดห้องให้พวกเขาที”

        “ขอรับ ท่านอาจารย์” ฉือสุ่ยเดินมาพลางมองพวกเขาสองคน “พวกเจ้าตามข้ามาเถิด”

        ซูหมิงเยว่มองอู๋หมิงที่นอนอยู่บนเก้าอี้ก่อนจะถอนหายใจอย่างจนใจ อู๋หมิงหลับตาลง แสดงออกชัดเจนว่าไม่อยากจะฟังพวกเขาพูดอะไรอีกแล้ว

        ฉือสุ่ยจัดห้องให้พวกเขาสองห้องแล้วออกไป ซูหมิงเยว่ก้มหน้านั่งเศร้าอยู่ข้างเตียง คิ้วขมวดเข้าหากันพลางคิดหาแผนการ หรือว่าจะต้องมาเสียเที่ยวจริงๆ? นางคิดไม่ถึงว่านิสัยของท่านอาจารย์จะดื้อรั้นมากกว่าแต่ก่อน

        จี๋โม่หานเดินเข้ามาหาแล้วรวบนางเข้าไปในอ้อมกอดเงียบๆ พร้อมพูดปลอบเสียงเบา “เอาล่ะ ไม่เป็นไรแม่หนู เจ้าทำได้ดีมากแล้ว”

        ซูหมิงเยว่เหลือบตามองหน้าจี๋โม่หาน อู๋หมิงไม่รับปากที่จะช่วยรักษาดวงตาให้เขา ในใจของเขาคงจะรู้สึกแย่กว่าใครทั้งหมด แต่ตอนนี้กลับมีอารมณ์มาปลอบใจนาง

        “กว่าพวกเราจะมาที่นี่ได้ หม่อมฉันไม่มีทางยอมแพ้ หม่อมฉันจะต้องคิดหาวิธีให้เขายอมรับให้ได้”

        จี๋โม่หานถอนหายใจ เขาวางคางบนหัวของซูหมิงเยว่ “ความจริงหลายปีที่ตาบอดนั้นข้าก็ชินกับมันแล้ว เป็นแม่หนูที่จุดประกายความหวังให้ข้าขึ้นมาอีกครั้ง

        ถึงแม้วันนี้จะรักษาไม่หาย ข้าก็ไม่ได้รู้สึกเสียใจภายหลัง ดังนั้นแม่หนูทำได้ดีมากแล้ว เจ้าไม่จำเป็นต้องโทษตัวเองหรอก”

        ในใจของซูหมิงเยว่ตัดสินใจเรียบร้อยแล้ว ครั้งนี้ไม่ว่าจะอย่างไรก็ต้องให้อู๋หมิงรับปากว่าจะรักษาดวงตาของจี๋โม่หานให้ได้

        เช้าวันต่อมา ฟ้าเพิ่งจะสว่างน้อยๆ นางก็ลุกขึ้นมา

        ตอนที่เข้ามาเมื่อคืน นางเห็นสวนผักอยู่ที่หน้าเรือน ดังนั้นนางจึงวางแผนที่จะทำอาหารเช้าให้อู๋หมิง

        ฉือสุ่ยตื่นขึ้นมาจะทำอาหารเช้าให้กับอาจารย์ของตัวเอง แต่พอเข้าห้องครัวมาก็เห็นซูหมิงเยว่กำลังทำอาหารอยู่ ส่วนจี๋โม่หานก็นั่งอยู่ที่เก้าอี้เตี้ยด้านข้าง กลิ่นอาหารหอมกรุ่นลอยมา ทำเอาเจ้าท้องไม่รักดีร้องออกมา

        ซูหมิงเยว่ตักโจ๊กที่ต้มเสร็จใส่ถ้วยใหญ่ นางยิ้มตาหยีแล้วพูด “ไปเรียกท่านอาจารย์ของเจ้ามาทานอาหารเช้าเถิด”

        ฉือสุ่ยลูบหลังหัวพลางส่ายหน้าแล้วเดินออกไป

        ซูหมิงเยว่ยกอาหารไปวางไว้บนโต๊ะหินในเรือน ประตูเรือนหลังเปิดดังเอี๊ยด ก่อนที่อู๋หมิงจะเดินออกมา ตอนที่เห็นซูหมิงเยว่ก็ชะงักไป “ไม่ใช่ว่าข้าให้เจ้าลงจากเขาไปตั้งแต่เช้าหรือ?”

        ซูหมิงเยว่ไม่ตอบ เพียงแค่พูด “ข้าทำอาหารเช้าเอาไว้ ผู้อาวุโสลองดูว่าพอจะทานได้หรือไม่”

        อู๋หมิงไม่ได้พูดอะไรแล้วเดินมานั่ง

        ซูหมิงเยว่ตักโจ๊กถ้วยเล็กมาวางตรงหน้าเขา “ผู้อาวุโสรีบชิมเถิดเจ้าค่ะ”

        อู๋หมิงยกถ้วยโจ๊กขึ้นมาซดแล้วพยักหน้าชื่นชม ก่อนจะมองนาง “อืม รสชาติไม่เลว แม่หนูเอ๊ย เหตุใดคู่รักของเจ้าถึงได้ตัดสินใจมาหาคนชราอย่างข้ากัน”

        ซูหมิงเยว่หัวเราะ “ผู้อาวุโสพูดอะไรกันเจ้าคะ เป็นเพราะข้านั้นไม่มีหนทางแล้วไม่ใช่หรือเจ้าคะ ทั่วทั้งโลกตอนนี้ยังมีใครที่มีวิชาแพทย์เก่งกาจเท่าท่านอีก”

        “อย่ามาประจบ” อู๋หมิงหัวเราะสองที “เจ้าอย่าคิดว่าพูดเช่นนี้แล้วข้าจะรับปากพวกเจ้า”

        อู๋หมิงพูดไปก็ยกโจ๊กขึ้นมาซดอีกสองคำ เขามองโจ๊กภายในถ้วยแล้วขมวดคิ้ว “แม่หนูเจ้ารู้วิชาแพทย์อย่างนั้นหรือ?”

        “พอจะรู้บ้างนิดหน่อยเจ้าค่ะ”

        “ในโจ๊กถ้วยนี้เจ้าใส่สมุนไพรลงไปสินะ ตังกุย ชวนหวง เซียงซู่ แล้วก็....ไป๋เหอ” อู๋หมิงทำหน้าจริงจังขึ้นมาทันที “บอกข้ามา เหตุใดเจ้าถึงได้ใส่เช่นนี้ หรือว่าแค่ใส่ไปเท่านั้น?”

        ซูหมิงเยว่ตอบตามความจริง “ตังกุยช่วยเสริมฉี่ที่เสียไป ชวนหวงบำรุงเลือด แต่ว่าสมุนไพรสองอย่างนี้ใส่เข้าไปแล้วจะทำให้ฤทธิ์ยาแรงเกินไป 

        ดังนั้นจึงเหมาะที่จะใส่เซียงซู่ที่มีฤทธิ์เป็นกลางสักหน่อย ทั้งยังสามารถกลบกลิ่นของตังกุยกับชวนหวงได้ด้วย ส่วนไป๋เหอนั้นช่วยลดความร้อน ตอนนี้อากาศร้อน ตอนที่ต้มโจ๊กหากใส่มันลงไปสักหน่อยก็จะดีมากเจ้าค่ะ”

        “อืม ไม่เลว” อู๋หมิงพยักหน้าชื่นชม “ความสามารถด้านวิชาแพทย์ของเจ้าถือว่าดีมาก มีอาจารย์หรือไม่?”

        ซูหมิงเยว่ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ไม่รู้ว่าควรจะตอบอย่างไรดี มีมันก็มีอยู่หรอก จะบอกไม่มีมันก็ไม่มี

        “มีเจ้าค่ะ” ซูหมิงเยว่ตอบ “เพียงแต่ตอนนี้ท่านอาจารย์ของข้ายังไม่รู้จักข้า”

        อู๋หมิงไม่ได้ถามมากอีก ตอนที่ใกล้จะทานจบ จู่ๆ ก็พูดออกมา “ทานอาหารเสร็จแล้ว ข้าจะฝ่าฝืนเงื่อนไขของตัวเองครั้งหนึ่งตรวจให้เจ้าก็แล้วกัน แต่ข้าเองก็เคยได้ยินเรื่องที่องค์ชายตาบอดมาเหมือนกัน สิบเอ็ดสิบสองปีแล้วสินะ ข้าเองก็ไม่มั่นใจว่าจะสามารถรักษาได้”

        ซูหมิงเยว่ชะงักไปก่อนจะตั้งสติได้ นางเงยหน้าขึ้นมองอู๋หมิงอย่างยินดีทันที “ผู้อาวุโส ท่านรับปากแล้วหรือ?”

        “อืม” อู๋หมิงพูดเสียงเนิบ “เจ้าถือว่าถูกชะตากับข้า เรื่องนี้ก็มีใจอยากจะช่วยแล้ว อีกทั้งเรื่องขององค์ชายสามเมื่อตอนนั้นข้าเองก็ได้ยินมาบ้าง ข้าไม่ใช่คนที่ไม่มีเหตุผลนะ”

        ซูหมิงเยว่มองไปทางจี๋โม่หานที่ใบหน้าค่อยๆ มีความดีใจขยายออกมา เขายกมือขึ้นกุมมือของซูหมิงเยว่ “ไม่เป็นไรขอรับ แค่ผู้อาวุโสยินดีรับปากจะรักษาดวงตาให้ข้าน้อยแล้ว ข้าน้อยก็ซาบซึ้งใจยิ่งนัก”

        หลังจากทานอาหารเสร็จแล้ว ทั้งสองคนก็ตามอู๋หมิงเข้าไปในห้อง ภายในห้องนี้เป็นสถานที่ที่อู๋หมิงใช้ศึกษาวิชาแพทย์ในเวลาปกติ บนชั้นหนังสือจึงเต็มไปด้วยหนังสือแพทย์ บนชั้นรอบๆ ยังวางเครื่องมือแปลกๆ เอาไว้

        “นั่งลงเถิด” อู๋หมิงชี้ไปที่เก้าอี้ด้านข้าง

        ซูหมิงเยว่พยุงจี๋โม่หานให้นั่งลง

        “ข้าจะดูสภาพของดวงตาเจ้าเสียก่อนว่าเป็นอย่างไร เหตุใดถึงตาบอด?”

        จี๋โม่หานไม่ได้ตอบ เป็นซูหมิงเยว่ที่ตอบออกมาก่อน “เป็นเพราะถูกพิษเจ้าค่ะ”

        อู๋หมิงไม่ได้พูดต่อ แล้วตรวจสอบดวงตาของจี๋โม่หานอย่างละเอียดรอบหนึ่ง สภาพของดวงตาปกติมาก ตาขาวตรงหางตามีจุดสีดำเล็กๆ กระจายอยู่ อ่อนมาก หากไม่มองอย่างละเอียดก็คงมองไม่ออก

        อู๋หมิงถึงได้มองไปทางซูหมิงเยว่ “เป็นพิษจริงๆ ด้วย เจ้าตรวจดูแล้วหรือ?”

        ซูหมิงเยว่ตอบตามความจริง “เจ้าค่ะ”

        ใบหน้าของอู๋หมิงมีแววชื่นชมเล็กน้อย “ไม่เลวเลย พิษนี้พบได้ยากมาก เจ้าก็ยังรู้จักมัน ในโลกในนี้คาดว่ามีไม่กี่คนที่รู้จักพิษนี้

        ถูกพิษนี้มาหลายสิบปี ปกติพิษจะเข้าไปในเส้นเลือดนานแล้ว อีกทั้งพิษนี้จะทำให้ตาขาวทั้งหมดเปลี่ยนเป็นตาดำ ตอนนี้พิษกลับถูกกำจัดไปได้พอสมควรแล้ว สถานการณ์ที่พิษจะเข้าสู่เส้นเลือดจึงไม่ได้รุนแรง”