ทาสรักลุงยาม

        “ก…แก…เป็นโรคอะไร”

        “โรค…ฮ่าๆๆๆ นี่มึงไม่เคยเจอฝังมุกอย่างนั้นหรอ”

        “ฝัง…..มุก”

        “โถ คุณหนูร่านๆอย่างมึงกูไม่คิดว่าจะโลกสวยขนาดนี้”

        “แก…ไม่ได้เป็นโรคอะไรจริงๆใช่มั้ย”

        “จะเป็นไม่เป็นมึงก็ไม่มีสิทธิมาต่อรองอะไรทั้งนั้น อ้าปาก!!!”

        “อื้อออออออ...”

        มือหนารวบเส้นผมเข้ามาใกล้ เมื่อปลายจมูกได้แนบชิดไปกับแท่งเนื้อร้อนๆและพวงไข่ใบใหญ่ กลิ่นเหม็นเหงื่อและกลิ่นชายฉกรรณ์ของชนชั้นล่างก็อัดเข้าจมูกเต็มๆ พิมฐาพยายามดิ้นหนี แต่ไม่ว่าเธอจะหันไปทางไหน กลิ่นคาวของชายเถื่อนก็จะตามไปทุกที่ เธอไม่อยากสัมผัสสิ่งนั้น....แต่ร่องสวาทกลับหลั่งน้ำจนไหลซึมออกมานอกกางเกงจนเปียกไปหมด!

        “ถ้ามึงไม่ทำให้กูตอนนี้ กูจับมึงปล้ำคาที่แน่!”

        “ทำ…อื้อ…ฉันทำแล้ว”

        “ดี ต้องให้กูใช้กำลังสั่งสอนจริงๆ”

        ร่างระหงตัวสั่นเครือ เกิดมาพิมฐายังไม่เคยมีใครกล้าขึ้นเสียงกับเธอได้ถึงเพียงนี้ โดยเฉพาะยามอย่างไอ้คมยิ่งไม่มีสิทธิ แต่เนื่องด้วยมันมีพันธะบางอย่างที่คุณหนูต้องจำใจทำ มือเรียวเลยค่อยๆเอื้อมไปสัมผัสเอ็นร้อนอัปลักษณ์ จากนั้นแท่งเนื้อดำเมี่ยมก็ขยายใหญ่จนดวงตาเบิกกว้าง พอได้มาเห็นและสัมผัสมันด้วยตัวเอง สิ่งที่ไอ้คมครอบครองอยู่มันใหญ่และยาวกว่าของแฟนหนุ่มจนเทียบไม่ติด!

        “จำไว้ซะ ว่านี่คือเอ็นฝังมุก!”

        “อึก…อร๊อกกกกก”

        ไอ้คมใช้จังหวะที่พิมฐาอ้าปากตกตลึงเสียบลำเนื้อแท่งหนาเข้าไปในกระพุ่งแก้ม ทันทีที่ลิ้นได้สัมผัสกับรสชาติยามชั้นต่ำ ดวงตากลมโตก็กระพริบเร็วถี่พร้อมกับหลั่งไหลน้ำใสๆเต็มใต้ถุง กลิ่นของมันว่ารุนแรงแล้ว...แต่รสชาติกลับรุนแรงกว่า ตั้งแต่เช้าจนถึงตอนนี้...คุณหนูพิมฐารู้ดีว่ามันยังไม่ได้อาบน้ำ ไม่เช่นนั้นแท่งที่ขยายอยู่ในโพรงปากคงไม่เค็มเฝื่อนลิ้นจนแทบอ้วก!

        “ซีดดดด ปากคุณหนูมันเสียวดีจริงๆ”

        “อื้อออ อื้ออออ อื้อออออ”

        “มึงจะครางทำไม หรือว่า....มึงอยากให้กูยัดเข้าไปมากกว่านี้!”

        “อื้อออ อื้มมมม”

        พิมฐาส่ายหน้าเป็นคำตอบในขณะที่เอ็นฝังมุกยังเสียบอยู่ในปาก ไอ้คมจับหัวของเธอไว้แน่น ก่อนจะค่อยๆยัดลำเอ็นเข้าไปด้านในช้าๆ กรามเรียวขยายกว้างจนเกิดเสียง น้ำลายจากการสำลักพุ่งทยานออกมาซ้ำๆ ใบหน้าเริ่มแดงจากการขาดอากาศหายใจ แต่มีหรือที่ไอ้ลุงยามคนนี้มันจะมีความเมตตากับคนอื่น!

            “ซีดดดดดดด”

        “อื้ออออออออออ”

        ดวงตากลมโตเบิกกว้างเหมือนคนเห็นผี ทันทีที่ลำเอ็นและเม็ดมุกทั้งเก้าเม็ดไหลชนผ่านลิ้นไก่เข้าไปอุดในหลอดลม มือไม้ของพิมฐาก็ดิ้นพล่านไปมาราวกับคนถูกผีเข้า น้ำตาไหลอาบแก้มเป็นสาย แต่ยิ่งดิ้น...ไอ้คมก็ยิ่งกดหัวของเธอให้เสียบแช่ลำเอ็นโสโครกของมันไว้ ในที่สุด...ปลายจมูกน้อยๆของคุณหนูก็แนบชิดไปกับดงขนดกดำส่งกลิ่นดิบเถื่อนได้อย่างง่ายดาย!

            “แฮกกกกก...”

        “ฮ่าๆๆ เป็นไงล่ะมึง ถึงกับหน้าซีดเลย”

        “ม…ไม่เอา....แคก....ไม่เอาแล้ว....แค่กๆ....ไม่ทำแล้ว”

        “มึงกลับมานี่!”

        “อื้อออออ...” 

        มือหนารวบตรึงเส้นผมยาวสลวยเป็นมัดเดียว ก่อนจะพยายามดันหัวบานเขืองเข้าไปในโพรงปาก พิมฐาไม่สามารถสู้กับพละกำลังของกรรมกรเก่าได้ ทันทีที่เธออ้าปากหายใจ ไอ้คมก็ใช้จังหวะนั้นยัดตะบันลำเอ็นเข้าไปอีกรอบ จนในที่สุด...โพรงปากของคุณหนูลูกผู้ดีก็ถูกไอ้ยามชั่วจับกระเด้าอย่างไม่สนชนชั้นวรรณนะ!

            “ซีดดด ปากดีมากใช่มั้ยมึง!”

        “อื้มมม แคก แคก แคก”

        “ดูถูกกูมากใช่มั้ย”

        “เดี๋ยว...อื้อ...ฉันขอโทษ”

        “ถ้าอยากขอโทษก็อ้าปากดูดกูซะ!”

        “อ๊าา อร๊อกกกก...”

        น้ำลายที่ผสมกลิ่นลำเนื้อของไอ้คมไหลอาบเป็นยางไปถึงลำคอระหง พิมฐาถูกไอ้ยามเถื่อนยื่นกระเด้าใบหน้าคาป้อมอย่างไร้หนทางสู้ รสชาติแท่งเนื้อและกลิ่นโสโครกติดลิ้นราวกับจะไม่ได้รสชาติสิ่งอื่นใดอีก กรามเล็กปวดร้าวและง้างค้างไปแล้ว หญิงสาวพยายามอ้าให้กว้างเพื่อบรรเทาความปวดร้าว แต่เม็ดมุกทั้งเก้าเม็ดที่ฝังตามลำอวบหนาก็ทำให้พิมฐาจำยอมรับความเจ็บปวดนั้นอย่างจำยอม...