บทที่ 32 ของขวัญ
เมื่อเห็นตู๋กูิเยว่ยกมือลูบหน้าท้องของตน บรรยากาศก็ตกอยู่ในความเงียบทันที
หากนางยังปรนนิบัติฮ่องเต้อย่างต่อเนื่อง อีกไม่นาน ตู๋กูิเยว่จะต้องตั้งครรภ์อย่างแน่นอน
บัดนี้ ฮ่องเต้ยังไม่มีทายาท ไม่ว่าผู้ใดก็ตามที่สามารถตั้งครรภ์ัได้เป็คนแรก สถานะของบุคคลผู้นั้นก็จะกลายเป็หนึ่งในผู้มีอำนาจสูงสุดแห่งวังหลวงทันที
ดูเหมือนว่าจะไม่ได้มีเพียงน้องหญิงชิงชิงเท่านั้นแล้วกระมัง ที่้าความช่วยเหลือจากจ้าวอู่เจียง หลิวเหม่ยเอ๋อร์ยิ้มแย้มออกมาอย่างอ่อนหวาน นางเองก็้าผูกมิตรกับขันทีผู้นี้เช่นกัน ในเมื่อเขามีสูตรลับสำหรับเร่งการตั้งครรภ์ จ้าวอู่เจียงก็ย่อมมีสูตรลับสำหรับเื่อื่น ๆ ด้วยอย่างแน่นอน
"งั้นหม่อมฉันก็ต้องขอแสดงความยินดีแก่ฮองเฮาแล้ว"
เฮอะ โกหกทั้งนั้น คนเราจะตั้งครรภ์รวดเร็วปานนั้นได้อย่างไร หลิวเหม่ยเอ๋อร์ยังคงมีรอยยิ้มอ่อนโยนอยู่บนใบหน้า แม้ในใจกำลังเหยียดหยามตู๋กูิเยว่อยู่ก็ตาม
"ท่านพี่ว่านจวินทำให้ข้านึกบางอย่างขึ้นมาได้ หากท่านไม่เอ่ยถึงเื่นี้ขึ้นมา ข้าก็คงลืมไปแล้วว่าตนเองยังติดหนี้บุญคุณขันทีจ้าวอยู่ไม่น้อย"
"เยี่ยนเอ๋อร์" หลิวเหม่ยเอ๋อร์ส่งเสียงเรียกเบา ๆ นางกำนัลผู้สวมใส่ชุดกระโปรงสีชมพูก็ก้าวออกมาจากกลุ่มหญิงรับใช้ที่รออยู่นอกศาลา โค้งตัวคำนับพร้อมกับพูดว่า
"เยี่ยนเอ๋อร์มาแล้วเพคะ พระสนม้าสิ่งใดเพคะ"
หลิวเหม่ยเอ๋อร์ยื่นกล่องไม้ใบหนึ่งออกมาจากในแขนเสื้อ บนกล่องไม้สลักเป็คำว่า 'หลิว'
กล่องนี้แตกต่างจากกล่องไม้ที่นางเคยให้จ้าวอู่เจียงก่อนหน้านี้ เพราะด้านหลังของกล่องมีการประดับด้วยทองคำบริสุทธิ์
หากกล่องไม้ที่ใส่ของขวัญก่อนหน้านี้เป็กล่องไม้สำหรับมอบให้แก่แขกทั่วไป กล่องไม้ประดับทองคำใบนี้ก็เป็สิ่งที่มีเอาไว้มอบให้แก่ผู้คนระดับสูงในวังหลวงเท่านั้น
"นำทองคำ เงิน และอัญมณีส่งไปให้ขันทีจ้าวด้วย"
นางส่งกล่องไม้ประดับทองคำให้เยี่ยนเอ๋อร์ ก่อนจะตบกล่องไม้นั้นเบา ๆ เป็สัญญาณว่ากล่องไม้ใบนี้ต้องส่งมอบให้ถึงมือจ้าวอู่เจียง
"เยี่ยนเอ๋อร์รับทราบแล้วเพคะ"
เยี่ยนเอ๋อร์รับกล่องไม้ และล่าถอยออกไปด้วยความนบนอบ
หลิวเหม่ยเอ๋อร์กล่าวว่านี่เป็การให้ของขวัญเพื่อตอบแทนบุญคุณ มิได้เป็การให้ของขวัญเพื่อสานสัมพันธ์ไมตรี ดังนั้น นางสนมคนอื่น ๆ จึงไม่สามารถฉวยโอกาสนี้มอบของขวัญให้แก่จ้าวอู่เจียงได้ เพราะพวกนางกับขันทีจ้าวยังไม่มีบุญคุณอันใดต่อกัน
ตู๋กูิเยว่ดวงตาเป็ประกายระยิบระยับ กล่าวออกมาพร้อมกับยกยิ้มเล็กน้อย "เอ่ยถึงเื่นี้แล้ว ข้าก็นึกขึ้นมาได้เช่นกัน จ้าวอู่เจียงทำการรักษาพระวรกายของฝ่าาจนกลับมาแข็งแรงดีอีกครั้ง ฝ่าาทรงประทานรางวัลให้แก่เขาแล้ว แต่ข้ายังไม่ได้มอบรางวัลอันใดให้เลย ชิงเอ๋อร์ เ้ารีบส่งทองคำไปให้จ้าวอู่เจียงสามพันเหลี่ยง เสื้อคลุมผ้าไหมอีกหนึ่งร้อยตัว และไข่มุกระดับสูงอีกสิบเม็ด"
"ชิงเอ๋อร์รับคำบัญชาเพคะ"
ชิงเอ๋อร์รีบเดินออกไปจากสวนว่านชุนอย่างรวดเร็ว
ในขณะนี้ ตู๋กูิเยว่กับหลิวเหม่ยเอ๋อร์ต่างแย่งกันส่งมอบของขวัญให้แก่จ้าวอู่เจียง แววตาของเซียวว่านจวินเกิดความร้อนรนขึ้นมาในทันใด นางไม่รู้เลยว่าตนเองสมควรมอบรางวัลให้แก่จ้าวอู่เจียงมากเพียงใด จึงจะเอาชนะสตรีทั้งสองได้
แต่แล้วดวงตาของนางก็เป็ประกายวาวโรจน์
"ตายจริง ข้าลืมไปเสียสนิทเลย พี่ชายของข้าก็อยากจะขอบคุณขันทีจ้าวเช่นกัน เขาบอกให้ข้านำตำราโบราณไปมอบให้แก่ขันทีจ้าว อวี้เอ๋อร์ รีบไปที่ห้องเก็บตำรา และส่งตำราเล่มนั้นให้แก่ขันทีจ้าวเดี๋ยวนี้"
ห้องเก็บตำราที่เซียวว่านจวินเอ่ยถึง ภายในห้องล้วนมีแต่ตำราเกี่ยวกับความรักระหว่างบุรุษกับสตรี และมีตำราโบราณอยู่เพียงเล่มเดียวเท่านั้น ซึ่งพี่ชายของนางได้ส่งมอบมาให้ผู้เป็น้องสาวใช้ฝึกฝนเพื่อป้องกันตนเอง
เมื่อได้ยินคำว่าตำราโบราณ หัวใจของตู๋กูิเยว่ก็สั่นไหว มูลค่าของตำราโบราณจะสูงส่งเพียงใดก็ขึ้นอยู่กับเนื้อหาด้านใน ถ้าเซียวว่านจวิน้าจะเอาชนะพวกนางจริง ๆ ตำราโบราณเล่มนั้นก็น่าจะต้องเป็คัมภีร์ที่หายากยิ่ง
ตู๋กูิเยว่หันกลับไปมองหลิวเหม่ยเอ๋อร์อีกครั้ง พบว่าสีหน้าของอีกฝ่ายยังคงความเรียบเฉยดังเดิม หลิวเหม่ยเอ๋อร์ยังคงนั่งรับประทานขนม และดื่มน้ำชาอย่างไม่เดือดเนื้อร้อนใจ แล้วตู๋กูิเยว่ก็อดนึกถึงกล่องไม้ที่อีกฝ่ายส่งให้แก่นางกำนัลขึ้นมาไม่ได้
ดูเหมือนว่ากล่องไม้ใบนั้นน่าจะมีความสำคัญบางอย่าง ของขวัญที่นางส่งมอบให้แก่จ้าวอู่เจียงก่อนหน้านี้คงสู้ไม่ได้ ตู๋กูิเยว่รู้สึกหายใจติดขัดขึ้นมาในทันที แต่ก็โชคดีที่ได้รู้เื่นี้ทันเวลา
ตู๋กูิเยว่จำเป็ต้องปรับเปลี่ยนแผนการ นางสมควรมอบรางวัลให้แก่จ้าวอู่เจียงอีกครั้ง นอกจากเพิ่มของรางวัล นางก็ควรหาเวลาไปพบเขาเป็การส่วนตัวด้วยเช่นกัน
หลิวเหม่ยเอ๋อร์จ้องน้ำชาในจอก แต่หางตาชำเลืองมองคู่แข่งคนอื่น ๆ อยู่ตลอดเวลา
เซียวว่านจวินก็กำลังลอบสังเกตคู่แข่งอยู่เช่นกัน
เมื่อเห็นว่าตู๋กูิเยว่กับหลิวเหม่ยเอ๋อร์สีหน้าไม่เปลี่ยนแปลง
เซียวว่านจวินก็ได้แต่คิดเย้ยหยันอยู่ในใจ
เฮอะ พวกท่านคิดว่าข้าจะมอบตำราธรรมดาให้แก่เขาหรือ?
ไม่รู้เสียแล้วว่าตำราเล่มนั้นมีคุณค่ามากเพียงใด!
และด้วยตำราเล่มนั้น นางจะสามารถเอาชนะใจจ้าวอู่เจียงได้อย่างแน่นอน!
...
ในขณะเดียวกัน จ้าวอู่เจียงใช้เวลาไปกับการตรวจสอบตำหนักของนางสนม เช่นเดียวกับเส้นทางในวังหลวง มีขันทีและนางกำนัลเดินตามเป็ขบวน
บัดนี้ จ้าวอู่เจียงมีตำแหน่งเป็หัวหน้าขันทีประจำตำหนักนางสนม เป็ผู้มีอำนาจไม่ใช่น้อย เมื่อประกอบกับใบหน้าอันหล่อเหลา รวมถึงการชอบแจกจ่ายเงินทองของรางวัลให้แก่ขันทีและนางกำนัลอยู่เป็นิจ ผู้คนจึงพร้อมใจกันห้อมล้อมเขาเพื่อเป็การปกป้องอารักขาด้วยชีวิตโดยไม่คิดลังเล
"ขันทีจ้าว ข้าน้อยผู้ต่ำต้อยเคารพนับถือท่านมานานแล้ว"
"นับั้แ่ผู้ต่ำต้อยได้พบหน้าท่าน ผู้ต่ำต้อยก็หลงใหลในเสน่ห์ของท่านเป็อย่างยิ่ง"
"ขันทีจ้าวดูนี่สิขอรับ วันนี้ข้าได้สั่งให้คนวาดภาพเหมือนมามอบให้แก่ท่านโดยเฉพาะ ท่านว่ามันงดงามหรือไม่?"
"ข้าน้อยยินดีรับใช้ท่านไปจนตาย"
"ขอเพียงใต้เท้าจ้าวออกคำสั่งมาคำเดียว ต่อให้บุกน้ำลุยไฟ ข้าน้อยก็ไม่หวั่น!"
"จ้าวกงกง คืนนี้พวกเรามาพบเจอกันดีหรือไม่เ้าคะ"
"หลินเอ๋อร์อยากจะมอบของขวัญให้แก่ท่านเ้าค่ะ"
"หากท่านกงกงไม่ติดขัดอันใด ข้าน้อยก็อยากกราบท่านเป็บิดาบุญธรรม!"
"ท่านพ่อบุญธรรม!"
"ท่านพ่อขอรับ!"
3K
