ทุ่งหญ้าเปียกชุ่มไปด้วยน้ำลาย โยอันเสียบอาวุธเข้าไปด้านในชูรันได้แต่กัดริมฝีปากและหลับตาลง
“ตับตับ ตับ ตับ”
เขากระแทกแบบเดิมซ้ำๆ ชูรันกลั้นไว้ เธอจะไม่ร้องครวญครางออกมาอีก แต่ความยาวและความใหญ่ของโยอันประกอบกับจังหวะที่หนักและจังหวะที่โดน ทำให้เธอทนไม่ไหว
“อูยยยอูยยยย โอววว โยอัน”
เสียงนั้นทำให้โยอันยื่นมือขึ้นไปปลดสายเนกไทที่รัดมือเธอไว้ออกชูรันลุกขึ้นนั่งทับและเริ่มแสดงความ้าออกมา
เลียบ้าง อมบ้างสลับกันอย่างนั้นหลายครั้งเช่นเดียวกับโยอันที่พยายามเอาลิ้นดันเข้าไปในช่องว่างระหว่างขาต่างคนต่างอยู่ด้านล่าง พยายามสร้างความเสียวให้กันและกันโยอันเริ่มรุกมากขึ้นอีกครั้ง เขาจับเธอตะแคงและเสียบใส่เข้าไป ยิ่งโยกแรงเท่าไหร่ชูรันก็ยิ่งส่งเสียงดังมากขึ้นเท่านั้น
“อูยยยยยผัวขา.....น้ำฉันจะไหลแล้วค่ะ”
โยอันรู้ว่าเธอไม่ปกติชูรันไม่เคยพูดคำพวกนี้ แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้เขาหยุด เขายังคงทำเร็วและแรงต่อไป
“กึกกึก กึก กึก”
เสียงเตียงกระแทกกำแพงดังลั่นเสียงชูรันก็ดังไม่แพ้กัน
“โอววววโอววววว อูยยยยยย ทำ...อีก ทำฉันอีกสิคะ”
.........................................................
30 นาทีหลังจากนั้นทั้งคู่ก็เริ่มต้นใหม่อีกครั้ง และก็ทำแบบนั้นตลอดทั้งคืนยันเช้าโยอันกอดชูรันที่หลับอยู่บนเตียงอย่างทะนุถนอม ใบหน้ายามหลับ มือที่โอบเอวเขาแน่น มันเพิ่มความคลั่งในตัวเธอมากขึ้นเป็เท่าตัว
และหลังจากวันนั้นชูรันจะมาค้างกับโยอันทุกวัน มีอะไรกันบ้าง ไม่มีบ้างเธอยอมทำทุกอย่างที่เขา้าอย่างไม่มีเงื่อนไขเหมือนเธอจะยอมรับชะตากรรมและหาทางรับมือกับมันได้แล้ว
สองเดือนหลังจากนั้น ที่โรงพยาบาล โยอันถือเอกสารมาวางไว้บนโต๊ะทำงานชูรันหน้าซองระบุไว้ว่า “พินัยกรรม”
“อะไรเหรอคะ?”
“มันก็เขียนหน้าซองอยู่แล้วนิว่าพินัยกรรม”
เมื่อชูรันเปิดซองออกอ่านก็ใเล็กน้อยกับสิ่งที่โยอันระบุไว้ในพินัยกรรม ผู้รับมรดกคือ
“ทายาทของข้าพเ้า”
ชูรันแหงนหน้าขึ้นมองโยอัน
“ทายาทงั้นเหรอคะ?”
สายตาจ้องกันไม่มีคำพูด โยอันกลับเข้าห้อง ชูรันนั่งนิ่ง ทายาทที่ว่านั้นคือใคร หรือว่า.....
หลายเดือนผ่านไป คดียังไม่ถูกปิดแต่ไม่มีผู้ต้องสงสัยให้ตามหา ทนายความของดงวานเดินมาพร้อมกับกระเป๋าเอกสารสีดำหุ้นส่วนของอิมดงวานและสมบัติในตระกูลในส่วนของเขาจะถูกโอนมาเป็สมบัติของโยอันทั้งหมดมีสินทรัพย์บางส่วนที่เป็ชื่อของภรรยาอยู่บ้าง ต้องส่งให้ทางครอบครัวฝ่ายผู้หญิงแต่มันก็น้อยนิดจนโยอันไม่ได้สนใจ
คืนวันนั้นโยอันนั่งดื่มอยู่ในห้องนอนชูรันไม่ได้มาหาเหมือนปกติ เขาสงสัยจะแอบไปดูที่บ้าน ชูรันที่เหมือนนั่งทำงานอยู่แต่หน้าจอกลับเป็ภาพทะเล เธอเปิดดูหลายๆภาพ และนั่งยิ้มเหมือนมีความสุขโยอันเพิ่งนึกได้ว่า ตลอดเวลาหลายสิบปี เธอไม่เคยได้ออกจากบ้านไปไหนเลย
วันถัดมาทั้งคู่มาทำงานปกติโยอันหยุดที่หน้าห้องยังไม่เข้าไปทันที
“จองตั๋วเครื่องบินไปเกาะรีลให้ฉันสองที่นะเร็วที่สุดเท่าที่หาได้”
ชูรันก้มหน้าลงอมยิ้มเล็กน้อย
“ทราบแล้วค่ะ”
ที่ห้องพักสุดหรูราคาแพงกลางทะเลสวยเกาะที่มีความเป็ส่วนตัวสูง ชูรันเดินไปที่ระเบียงชื่นชมความงามของทะเลอย่างมีความสุขเธอยิ้มและเดินเข้ามาเทเหล้าให้โยอันดื่ม และกอดเขาแน่น
“ขอบคุณนะคะ”
ความสุข...มันคือความสุขที่โยอันเองไม่เคยได้รับการได้รับความรักตอบจากคนที่ตนชอบมาเป็สิบปี มันรู้สึกแบบนี้นิเองเขาดื่มมันโดยไม่คิดอะไร แต่ยิ่งดื่มก็ยิ่งรู้สึกมึน มือเริ่มสั่น ตาเริ่มพร่ามัว
“ชะ...ชู.....ระ...รัน”
โยอันล้มลงพื้นที่ปลายเท้าของชูรันเธอเดินไปปิดม่าน ก่อนจะหยิบมีดขึ้นมา เสียบเข้าที่กลางหลังของเขา
“อึก....อึก”
มันเ็ปมากแต่ก็ร้องออกมาไม่ได้ สิ่งที่เขาดื่มเข้าไป มันทำให้เขาชาไปทั้งตัว จนไม่สามารถขยับร่างกายได้ชูรันเดินไปที่เก้าอี้นั่งลงอย่างใจเย็นและพูดขึ้น
“อยากรู้ใช่มั้ยว่าทำไม....”
เธอก้มลงมองโยอันเล็กน้อยเขายังคงขยับไม่ได้ เืเริ่มไหลออกมากองที่พื้น เธอถอนหายใจยาว
“มันเป็เพราะแกฆ่าเรเชลยังไงล่ะ”
ชูรันลุกขึ้นไปดึงมีดที่ปักกลางหลังของโยอันออกและยกเขาขึ้นพิงโซฟา และเริ่มพรรณนาความในใจที่อัดอั้น
“ตอนแรกที่แม่พาฉันมาที่บ้านแกแม่พูดแค่ว่าไปนั่งเฉยๆ ไม่ต้องทำอะไร ฉันก็แค่ทำตามคำสั่ง ไปนั่งเฉย ๆ แต่มันดันทำให้แกชอบฉันซะได้”
.........................
“ปัญหามันเกิดตามมาเมื่อแม่ฉันดันยอมเอากับพ่อแกจนเกิดเื่เพราะแม่แกจับได้ พวกฉันเลยโดนทำร้ายสะบักสะบอม ตอนนั้นแหละที่ฉันได้รู้จักกับเรเชลที่มหาลัยเราเหมือนกัน เหมือนกันมาก ไม่มีใคร และโดนทำร้าย ใช่แล้ว.....เรารักกัน”
.......................................
“มันน่าแปลกตรงที่คนอย่างพ่อแกดันมีความรักเขาคลั่งแม่ฉันแบบสุดๆ และก็ทุ่มเงินและเวลาให้กับแม่ฉันแต่นั่นมันก็ทำให้แม่แกคลั่งหนักจนสุดท้าย แม่ฉันก็ถูกฆ่าตาย”
ชูรันนั่งเช็ดมีดไปพร้อมกับเล่าเื่เ่าั้อย่างหน้าตาเฉย
“พ่อแกเลยจัดการแม่แกจับเธอแขวนคอ และบอกใครๆว่าเธอฆ่าตัวตายเพราะกลัวความผิด ก็นะ....กล้องที่บ้านฉันจับภาพตอนแม่แกกระหน่ำแทงแม่ฉันได้เต็มๆ ขนาดนั้น เป็ใครก็ต้องเชื่อ”
.......................
“นรกมันเกิดขึ้นหลังจากนั้นพอแม่ฉันตาย พ่อแกก็เลยเปลี่ยนมาเอาฉันแทน แน่นอนว่าพอเรเชลรู้ เธอไม่มีทางทนได้เธอจึงแกล้งทำเป็ประสบอุบัติเหตุ ฉันไปขอร้องให้พ่อแกช่วย ตอนแรกฉันคิดว่ามันอยากเอาเรเชลสะอีกเพราะมันตัดมดลูกเธอออกอย่างจงใจ อาจเพราะไม่อยากให้เธอท้องก็ได้”
.................................
“แต่ฉันคิดผิดมันส่งเรเชลไปทำงานกับอาแก ไอ้ดงวานจอมวิปริต พวกเราอดทนตลอดมา อดทนทำตามคำสั่งเพียงเพราะ้าอยู่ด้วยกัน....”
ชูรันหันกลับมามองโยอันอีกครั้ง
“จนถึงวันที่แกกลับมา....แกเหมือนพระเ้าในชีวิตฉันเลยรู้ม่ะตอนที่แกยืนมองพ่อแกตกลงมาจากบันได ใบหน้าแกตอนนั้น ประทับใจฉันสุดๆไปเลย ฉันกับเรเชลดีใจจนแทบคลั่งคิดว่าในที่สุดเราก็จะได้เป็อิสระ จะได้ไปจากที่นี่สักที”
..................................
“ตอนแรก...ฉันคิดว่าที่แกไม่ยอมให้ฉันออกไปเพราะแกกลัวว่าฉันจะเผยความลับเื่ที่แกผลักพ่อตกบันไดที่ผ่านมา...แกไม่เคยแตะตัวฉันเลย เ็า และเมินเฉย ฉันเลยไม่คิดว่าแกจะชอบฉันเชื่อมั้ย ฉันใน่าดูเลยตอนที่รู้ว่าแกคลั่งฉันขนาดนี้”
.................................
“แผนฉันคือเปิดโปงแก เรเชลอัพข้อมูลลงอินเทอร์เน็ตหลังจากนั้นไม่กี่วันมันจะพถูกเผยแพร่....แต่หล่อนดันทำพลาด นังมินอาเป็หมากสำคัญในเกมส์ฉันจงใจทำให้เธอสงสัยและสืบหา แต่
เรเชลกลับไปฆ่ามัน แผนฉันเลยรวนไปหมด แถมยังไปฆ่าพี่ชายแกอีกอ่อ....ฉันหมายถึงคังวอนแหละนะ ฉันคิดว่าแกก็คงพอรู้อยู่ใช่มั้ยว่านายกับเขามีพ่อคนเดียวกัน”
.....................................
“หล่อนเริ่มเสียทรงหลังจากฆ่าคนไปเยอะทำท่าสติแตกอยากหนี ฉันต้องพูดอยู่นานกว่าจะทำให้เธอสงบลงได้แต่สุดท้าย....นางก็ไม่รอด.....ก็นะ...บอกตามตรงว่าฉันเสียใจมากแต่ชีวิตมันก็ต้องก้าวต่อไป เพราะยังไง...เธอก็เป็แค่หนึ่งคนที่คลั่งฉันเท่านั้น”
ชูรันหยิบมีดและแทงเข้าที่กลางอกโยอัน
“เมื่อพินัยกรรมระบุไว้ว่าสำหรับทายาทตอนนี้ฉันก็มีทายาทของแกอยู่ในท้องแล้วดังนั้น....โยอัน...แกไม่มีประโยชน์สำหรับฉันแล้ว...ขอบใจนะที่มอบทุกอย่างให้”
โยอันตาแดงก่ำเขาก็ยังจ้องหน้าชูรันตลอดเวลาแม้กระทั่งสิ้นใจไปแล้วตาก็ยังไม่ปิดลง
305
