สิบปีต่อมา
หวังเยี่ยนหลงอายุยี่สิบแปด พลังปราณและวิชาแกร่งกล้าพัฒนาไปมาก หากแต่ความเป็คนของเขาราวกับหยุดอยู่ที่เดิม ความรู้สึกบางอย่างถูกเก็บซ่อนไว้ในใจ เวลานี้มีเพียงความเ็าไม่รู้ร้อนรู้หนาวต่อผู้ใด
เขากลายเป็ประมุขสำนักตระกูลหวังและเป็ผู้กุมอำนาจตัวจริงที่อยู่เื้ัพรรคทลายฟ้าและพรรคบุปผาทมิฬ
การกระทำของเขาส่งผลให้พรรคมารเรืองอำนาจ แม้จะหาเื่ทะเลาะเบาะแว้งขัดขากันอยู่เรื่อย ๆ พอถึงคราวที่ต้องต่อกรกับสำนักเซียนก็พักรบชั่วคราวอย่างรู้ใจกัน
หวังเยี่ยนหลงไม่เพียงมีเื่กับพรรคมารเท่านั้น ความวุ่นวายที่เกิดขึ้นเพราะเขายังทำให้ชาวบ้านที่ไม่รู้เื่โดนหางเลขไปด้วย สำนักเซียนต่าง ๆ จึงเริ่มเข้ามาจัดการทุกอย่างให้เข้าที่เข้าทาง
“นายท่าน พวกมันฝ่าเข้ามาด้านในสำนักแล้วขอรับ” ซวงรายงานด้วยสีหน้าไร้กังวล
“แค่คนสำนักเซียนพวกเ้าจัดการกันเองไม่ได้หรือ?” หวังเยี่ยนหลงเลิกคิ้วเอ่ยปากถาม
“ศิษย์ผู้หนึ่ง้าพบนายท่านขอรับ หลุนกำลังกันนางไว้ข้างนอก” ซวงอธิบายอย่างละเอียด ส่วนใหญ่คนที่บุกเข้ามามักจะ้าพบหวังเยี่ยนหลงเพื่อสังหาร แต่นางผู้นี้กลับ้าเจรจา
เมื่อทนลูกน้องคนสนิทรบเร้าไม่ไหว หวังเยี่ยนหลงจึงนึกอยากเห็นหน้านางให้หายสงสัย เหตุใดเ้าพวกนี้ถึงได้คะยั้นคะยอเขานัก
“หวังเยี่ยนหลง” นางเอ่ยเรียกชื่อเขา สีหน้าแววตาดูเด็ดเดี่ยว กล้าหาญไม่เกรงกลัวชื่อเสียงเลื่องลือของเขาแม้แต่น้อย
“เ้าเป็ผู้ใด กล้ามาก่อเื่ถึงเรือนของข้า” เขาลอบร่ายอาคมเรียกกระบี่
“ข้ามาเพื่อเตือนเ้าให้หยุดทำเื่เลวร้ายเสีย” นางยังคงไม่บอกว่านางเป็ผู้ใด แต่กระบี่เงินสลักลายนั้นบ่งบอกชัดเจนว่านางเป็ศิษย์วังธาราเหมันต์
“นางคือิฮวาขอรับ” หลุนะโบอกผู้เป็เ้านาย
หวังเยี่ยนหลงรู้สึกคุ้นกับชื่อนี้เพียงแต่นึกไม่ออกว่าเคยได้ยินมาจากที่ใด ครู่หนึ่งเขาก็เลิกคิ้ว รอยยิ้มปรากฏมีเลศนัย
“ิฮวาผู้นั้นเองหรือ เ้ามาเสนอตัวให้ข้าถึงที่นี่เชียว” หวังเยี่ยนหลงกำลังรู้สึกอยากประมือกับใครสักคนอยู่พอดี นึกไม่ถึงว่าจะได้เจอนาง
“เ้าเข้าใจสิ่งที่ข้าพูดบ้างหรือไม่” นางถามย้ำ “หากเ้าไม่หยุด ข้าจำเป็ต้องหยุดเ้า” ิฮวากำกระบี่ไว้แน่น ครั้งนี้นางจะไม่พลาดอีกต่อไป นางให้โอกาสคนตรงหน้ามากพอแล้ว แต่เขากลับไม่รับเอาไว้ เช่นนั้นแล้วคิดบัญชีสะสางรวมกับแค้นเก่าคงจะทำให้ศิษย์พี่หนิงเกอตายตาหลับได้
หวังเยี่ยนหลงสั่งให้ลูกน้องออกไปจัดการศิษย์วังธาราเหมันต์ที่เหลือด้านนอก
“เ้าลืมไปแล้วหรือว่าในตัวเ้ามีสิ่งใดที่ข้าฝากไว้” หวังเยี่ยนหลงร่ายอาคมบังคับโลหิตมารในร่างของนาง
ทว่า คนตรงหน้าไม่สะทกสะท้านอย่างที่เคยเป็ ิฮวายังคงยืนนิ่งไม่เ็ป ร่ายอาคมฟันกระบี่ใส่หวังเยี่ยนหลงรวดเร็ว แสงสีฟ้าพุ่งกระทบร่างของเขาอย่างจังจนเซไปด้านหลัง
สีหน้าของเขาเวลานี้กำลังสับสนงุนงงที่โลหิตมารของตนใช้ไม่ได้ผล
ิฮวารอเวลานี้มาตลอด วันที่เขาจะบังคับโลหิตมารในร่างของนางไม่ได้ และไม่อาจใช้มันกับศิษย์คนใดของวังธาราเหมันต์ได้ นอกจากนั้นนางยังฝึกวิชาทะลวงผ่านขั้นสูงฝีมือไม่เป็รองเขาแน่นอน
“เหตุใด” หวังเยี่ยนหลงพึมพำ
“...” ิฮวาเงียบ ไม่จำเป็ต้องพูดให้มากความ นางสะบัดกระบี่ร่ายอาคมต่อเนื่องจนหวังเยี่ยนหลงแทบตั้งรับไม่ทัน เพราะฝีมือของนางเก่งกาจขึ้นกว่าเดิม
“ข้าคงออมมือให้เ้ามากเกินไป” หวังเยี่ยนหลงส่ายหน้า ในเมื่อนางรู้แล้วว่าเขามีปราณมารในตัวจึงไม่จำเป็ต้องเสแสร้งปิดบังอีกต่อไป
พลันปราณมารสีดำก่อตัวขึ้นรอบ ๆ คนทั้งสอง เขายิ้มร้ายสั่งให้มันลอบโจมตีนางจากทุกทาง มือของเขากำด้ามกระบี่ไว้แน่น หันปลายแหลมชี้ไปที่ิฮวา
ทั้งคู่ประมือกันอยู่หลายกระบวนท่า บางครั้งโดนโจมตี บางครั้งหลบได้ ไม่มีใครยอมรามือ
เพียงแต่วันนี้ิฮวาเตรียมตัวมาดี นางวางแผนทุกอย่างไว้โดยที่หวังเยี่ยนหลงไม่ทันรู้ตัว หากนางไม่สามารถสังหารเขาได้ อย่างน้อยบุปผาโลหิตควรจะถูกทำลาย
หวังเยี่ยนหลงที่ไร้ซึ่งโอสถก็เสมือนกับคนใกล้จะตาย ปล่อยให้เขาถูกปราณมารกัดกินอาจจะช่วยให้เขาได้สำนึกถึงสิ่งที่เคยทำลงไปบ้าง
กลิ่นควันไฟเริ่มโชยมายังที่เขายืนอยู่ หวังเยี่ยนหลงไม่ได้สนใจมันมากนัก แต่เสียงที่ะโมาแต่ไกลของลูกน้องกลับทำให้เขารู้สึกอยากจะฆ่าิฮวาั้แ่ตอนนี้
“ศิษย์พวกนั้นราดน้ำมันเผาสวนบุปผาแล้วขอรับ” ซวงวิ่งหน้าตาตื่นมาแจ้งเขา แม้จะสั่งให้คนที่อยู่ตรงนั้นดับไฟแต่คิดว่าคงไม่ทันการณ์
ซวงนึกภาพออกว่าจะเกิดสิ่งใดขึ้นหากเ้านายไม่มีโอสถจากละอองบุปผาโลหิต ตัวเขาเองก็ต้องโดนลูกหลงจากโลหิตมารยามที่หวังเยี่ยนหลงควบคุมตนเองไม่ได้เช่นกัน
หวังเยี่ยนหลงสีหน้าเคร่งเครียด “เอาคืนได้เจ็บแสบยิ่งนัก”
“ข้าเตือนเ้าแล้ว” ิฮวาเอ่ยปาก ก่อนหน้านี้พยายามส่งสารหาเขา ให้หยุดกระทำระรานชาวบ้าน แต่ยิ่งห้ามเหมือนยิ่งยุ เขาไม่สนใจคำเตือนของใครทั้งนั้น
กระบี่ของิฮวาฉวัดเฉวียนแยกตัวออกเป็กระบี่สิบเล่ม เล็งไปที่ร่างของหวังเยี่ยนหลง ซวงเห็นดังนั้นจึงะโเข้ามาปัดกระบี่นางออกไป กระนั้นกระบวนท่าของนางเปลี่ยนเป็อีกอย่าง หลบหลีกจากซวงพุ่งหาหวังเยี่ยนหลง
เขาเริ่มหงุดหงิดที่ถูกต้อนจึงอัดปราณมารกลับไปที่ิฮวา ต่างฝ่ายต่างกระอักเืสะบักสะบอม
“ศิษย์พี่” เสียงของชายหนุ่มเรียกนาง เขากันซวงไว้อีกด้านไม่ให้รบกวน ิฮวาพยักหน้า อีกไม่นาน ความแค้นนี้จะสิ้นสุดลง
นางร่ายอาคมขั้นสูงเพื่อจบทุกอย่าง ปราณทิพย์อัดแน่นในกระบี่เงิน จิตใจมุ่งมั่น สายตาจ้องหวังเยี่ยนหลงไม่วางตา
แสงสีฟ้าจากปลายกระบี่มุ่งไปยังร่างของหวังเยี่ยนหลง ปลุกปราณมารที่เขาควบคุมให้ตื่นขึ้น มันจะไม่ยอมให้ผู้ใดทำลายร่างภาชนะเด็ดขาด ไอสีดำจึงพวยพุ่งทะลุร่างของิฮวาเช่นกัน
คนที่อยู่ในที่นั้นต่างฝ่ายก็คิดว่าคนของตนคงไม่รอด ศิษย์วังธาราเหมันต์รีบมาประคองิฮวาแล้วถอนกำลัง
ลูกน้องของหวังเยี่ยนหลงเข้ามาดูอาการของเขา โลหิตมารจะสลายไปหากผู้เป็เ้านายสิ้นลม ทว่าการกระทำของเขาราวถูกผูกมัด ซวงโคจรพลังปราณช่วยเขาโดยไม่มีข้อแม้
หลังจากเหตุการณ์นั้น หวังเยี่ยนหลงใช้เวลาพักรักษาตัวอยู่นาน จนมาถึงคืนที่ปราณมารจะแกร่งกล้า เมื่อไม่มีโอสถแล้ว ทางเดียวที่จะทำได้คือการปลดปล่อยปราณมารให้ใครสักคน
นับแต่นั้นมา หวังเยี่ยนหลงทำตัวเหมือนตายไปแล้ว อยู่อย่างเงียบ ๆ เพื่อรอเวลาทำลายวังธาราเหมันต์ให้สิ้นซาก หากเขาหาวิธีควบคุมปราณมารได้เมื่อใด เขาจะรีบสะสางแค้นในทันที
“ิฮวา พรรคมาร สำนักเซียน ข้าจะทำลายมันให้หมด”
หวังเยี่ยนหลงสั่งให้ทุกคนในสำนักตระกูลหวังเก็บตัวเงียบ แต่ใช้คนจากพรรคทลายฟ้าแทรกแซงเื่ราวในยุทธภพแทนที่
วังธาราเหมันต์
ิฮวารักษาจนหายดีแล้วขอเข้าถ้ำน้ำแข็งเพื่อฝึกวิชาเพิ่มขึ้น นางเข้าใจว่าเวลานี้หวังเยี่ยนหลงเสมือนคนไม่มีแขนขา จะรังแกหรือทำลายผู้ใดย่อมไม่อาจทำได้อีกแล้ว ปราณมารที่อยู่ในตัวเขายังคอยกัดกินทุกวี่วัน นางหวังว่าเขาจะสำนึกได้บ้างก่อนตาย
688
![เก็บดวงใจไว้ให้เธอ [Deep Affection]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/57eedd4c642f945ff4aa7bb2e97ad4f6.webp)
