“พี่ตงพี่ฟงใกล้ถึงหรือยังเ้าคะ?”
หวังลี่เหยาเอ่ยถามองครักษ์คนสนิทด้วยน้ำเสียงเหนื่อยล้าจากการเดินทาง ตลอดทางขนาดนางยังเหนื่อยขนาดนี้ พวกเขาที่อยู่ด้านนอกที่ร้อนจัดแบบนี้ จะเหนื่อยมากกว่านางขนาดไหน นางนึกขอบคุณที่ทั้งสองคนคอยดูแลั้แ่นางั้แ่นางยังเล็กมาโดยตลอด นางรักทั้งคู่เหมือนกับพี่ชายแท้ๆของนางเลยทีเดียว เห็นทั้งคู่ต้องมาลำบากเพราะนางก็เสียใจที่ช่วยอะไรพวกเขาไม่ได้เลย
“อีกไม่นานขอรับคุณหนู คืนพรุ่งนี้ก็น่าจะถึงเขตชายแดน อดทนอีกนิดนะขอรับ ตรงนี้ยังไม่ปลอดภัย เราจะพักแถวนี้ไม่ได้มันอันตรายเกินไป”
หวังตงรีบบอกนาง ด้วยรู้ว่าสตรีในห้องหอเช่นนางคงลำบากมากเมื่อต้องเดินทางต่อเนื่องยาวนานยังไม่ได้หยุดพักแม้สัก1เค่อ
“ข้าเข้าใจเ้าค่ะ ลำบากพี่ๆ ทั้งสองแล้ว”
นางเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนเพลียเนื่องด้วยต้องเดินทางมา2วัน2คืนโดยที่ไม่ได้หยุดพักกันเลย
เฟี้ยววว!! เชร้งงงง!! ปัง!!
ทั้งเสียงธนูเสียงดาบเสียงการต่อสู้ดังไปทั่วบริเวณ ฝุ่นควันคละคลุ้งจนแทบมองไม่เห็นสิ่งใดเลย นางได้ยินเสียงหวังตงกับหวังฟงะโเสียงดังขึ้นมา พร้อมกับเสียงต่อสู้ที่ดังมาใกล้เรื่อยๆ
“ทุกคนคุ้มครองคุณหนู หากพี่ไม่เรียก เ้าห้ามออกมาเด็ดขาดนะ อาซาน”อาฟงรีบบอกนาง ก่อนที่นางจะเข้าไปช่วยอาตงพี่ชายของเขา อาซานจึงถอยไปนั่งในรถม้ากำดาบในมือเพื่อเตรียมความพร้อมหากว่าใครบุกเข้ามา
“เกิดอะไรขึ้นอาซานทำไมคนพวกนั้นถึง้าจะฆ่าข้า”
หวังลี่เหยาหวาดกลัวสุดขีด ใจสั่นระรัวไปหมด เกิดมานางไม่เคยต้องมาเจอเื่แบบนี้เลยโลกภายนอกที่นางอยากเห็น ช่างเลวร้ายน่ากลัวเหลือเกิน นางเป็ห่วงพี่ตงกับพี่ฟงไม่รู้ว่าเขาทั้งสองคนจะเป็อย่างไรบ้าง
“ไม่ต้องกลัวนะเ้าค่ะคุณหนู บ่าวจะคุ้มครองคุณหนูเอง แม้ต้องตายบ่าวก็จะไม่ให้ใครมาทำร้ายคุณหนูได้”
หงหมัวหมัวเอ่ยปลอบคุณหนูของนางแม้จะรู้ว่าคงจะรอดยากเพราะเห็นองครักษ์ที่ส่งมาคุ้มครองพากันล้มตายกันเกือบหมด
"คุณหนูะโลงจากรถม้าเดี๋ยวนี้เลยขอรับ! ตอนนี้ม้าได้รับาเ็ มันกำลังจะตายบ่าวจะล่อพวกมันไปทางอื่นก่อน อาซานเ้ามาเปลี่ยนชุดคุณหนู แล้วไปกับข้า!”
อาฟงรีบมาบอกเมื่อเห็นว่าม้าทั้งสองตัวที่ขับอยู่ถูกธนุยิงาเ็จนใกล้จะตายแล้ว
“ไม่ได้! ถ้าหากอาซานไป ใครจะปกป้องคุณหนู ข้าจะไปแทนอาซานเอง คุณหนูรักษาตัวด้วยนะเ้าคะ”
หงหมัวหมัวหันไปบอกลาคุณหนูที่นางรัก เพราะรู้ว่า ลาจากกันคราวนี้นางจะไม่ได้กลับมาอีก หวังลี่เหยาเห็นแววตาของนาง ใจก็กระตุกอย่างแรง สังหรณ์ใจบางอย่างว่าแม่นมของนางจะทำบางอย่างที่อันตรายมาก
“ไม่นะ! ไม่! เราต้องหนีไปด้วยกันนะนมหง เหยาเอ๋อร์กลัว”
หวังลี่เหยากอดเอวของแม่นมของนางเอาไว้แน่น นางไม่อยากปล่อย ไม่กล้าปล่อย นางรู้ว่าหากปล่อยแม่นมหงไป จะไม่ได้กลับมาหานางอีก นางร่ำไห้ จนแทบขาดใจ นางไม่อยากเสียใครไปอีก ระหว่างที่กำลังยื้อกันอยู่นางเห็นพี่ตงถูกฆ่าต่อหน้าต่อตา ผู้ที่เป็เหมือนครอบครัวของนาง นางรักเขาเหมือนพี่ชายแท้ๆกลับถูกฆ่าตายอย่างทรมาน
“ฆ่านาง! นางอยู่ทางนี้!”
เสียงกลุ่มคนชุดดำะโขึ้นมาก่อนจะมีคนกรูเข้ามาอีกมากมาย อาฟงเห็นท่าไม่ดีจึงให้อาซานรีบดึงตัวคุณหนูออกไปจากร่างแม่นมหง เพราะจะชักช้าไม่ได้แล้ว
“อาซาน! พาคุณหนูไปเร็ว!! ...”
อาฟงหยิบดาบขึ้นมา แล้วแสร้งทำท่าก้มลงอุ้มเอาร่างของหงหมัวหมัวที่ปลอมตัวเป็หวังลี่เหยาะโหนีไปอีกทางนึง หลังจากนั้นกลุ่มนักฆ่าก็ได้วิ่งตามอาฟงไปทันที
อาซานก็จับมือหวังลี่เหยาเอาไว้ แล้วพานางคลานลอดรถม้า มาถึงตรงเนินเขาก็ได้ยินเสียงม้าวิ่งตามมามากมาย พวกนางจึงรีบวิ่งอย่างไม่คิดชีวิต ล้มคลุกล้มคลานจนได้แผลเต็มตัวเพราะถูกทั้งหินทั้งหนามขูดเนื้อ
“นางอยู่ทางนั้นไปเอาตัวนางมา ส่วนคนอื่นฆ่าให้หมดอย่าให้รอดไปได้แม้แต่คนเดียว!”
เสียงแม่ทัพใหญ่แห่งแคว้นหนานะโสั่งทหารทันทีเมื่อเห็นร่างของคนทั้งคู่วิ่งอยู่ไม่ไกล
หวังลี่เหยากับอาซานวิ่งจนถึงปากหุบเขาพิษก็หยุดลง เพราะไม่มีที่จะให้พวกนางได้หนีอีกต่อไปแล้ว ด้านหน้าเป็ทหารด้านหลังเป็หุบเหวพิษ พวกนางจะทำอย่างไรดี
“เ้าส่งเทพธิดามาซะ แล้วข้าจะไว้ชีวิตเ้า”
เสียงแม่ทัพใหญ่ดังก้องไปทั่วหุบเขาพิษ หวังลี่เหยาหวาดกลัวแทบสิ้นสติเมื่อเห็นชายดุร้าย ท่าทางน่ากลัวทำท่าจะ้าตัวนาง เมื่อเห็นแบบนั้นนางจึงกอดแขนอาซานไว้แน่น ตัวสั่นไปทั้งตัวจนไม่สามารถควบคุมได้
ตอนนั้นเองนางหันไปเห็นกลุ่มนักฆ่าที่ก่อนหน้านั้นวิ่งตามอาฟงกับแม่นมหงไป ได้ย้อนกลับมาหานางที่นี่ นั้นก็หมายความว่าทั้งสองไม่มีชีวิตอยู่แล้ว
หวังลี่เหยาขบกัดริมฝีปาก จนเืซึมออกมาแต่ไม่รู้สึกเจ็บเลยแม้แต่น้อย พยายามกั้นเสียงสะอื้นของตัวเองเอาไว้แต่ดวงตาคู่งามแดงก่ำกลับน้ำตาไหลไม่หยุด
“คุณหนู! เชื่อใจบ่าวนะเ้าคะ”
เสียงของอาซานดังขึ้นท่ามกลางความวุ่นวาย นางยังไม่ได้พูดอะไรว อาซานก็หยิบเม็ดยาต้านพิษ ที่ได้มาเพียงแค่เม็ดเดียว มาใส่ปากหวังลี่เหยา แล้วก็ะโพานางลงไปในหุบเขาพิษโดยที่นางไม่ทันได้ตั้งตัว
หวังลี่เหยากอดร่างอาซานเอาไว้แน่น ระหว่างที่กำลังร่วงหล่นลงมา นางมองเห็นใบหน้าของอาซานได้อย่างชัดเจน ใบหน้าเปื้อนยิ้มของอาซานมีเืใหลออกตา ปาก จมูก เต็มไปหมดนั้นคือภาพสุดท้ายของอาซานที่นางรับรู้ จากนั้นนางก็ไม่ได้รับรู้อะไรอีกเลย
3K
