ฉันจ้ำเท้าตามเขาแล้วไปหยุดอยู่ตรงหน้า ยืนยันหนักแน่น จ้องเขาเขม็งแสดงความมุ่งมั่นที่เขาจะไม่มีทางชนะ (มั้ง)
“เธอเลิกะโได้ไหม” เขาเริ่มแสดงอาการหงุดหงิดออกมา
“งั้นก็ให้โอกาสเขมคุยกับพี่สักทีสิ แค่ห้านาที สิบนาที จะเป็อะไรล่ะ”
แววตาที่เปี่ยมไปด้วยความรำคาญ ถูกเหลือบมองบน ก่อนจะถอนหายใจออกมา
“ตามมาที่รถ”
ฉันยิ้มแก้มปริทันที แล้วเดินตามแผ่นหลังนั้น จนไปถึงรถนอกคันหรู เขาวางลูกลงที่เบาะข้างคนขับ ส่วนตัวเขานั่งเบาะคนขับ ฉันรีบขึ้นนั่งที่เบาะหลังทันที
“รีบๆ พูด ฉันจะกลับบ้าน”
“เลิกเ็าเถอะน่าาา รู้ว่าโกธรอยู่”
ฉันจิ้มเบาๆ ที่ไหล่กว้าง เขาสะบัดตัวออกสะดีดสะดิ้งอย่างกับผู้หญิงขี้งอน
“....”
“เขมแค่อยากมาขอโทษ .. กะ กับเื่ในอดีต”
พอถึงเวลาพูดจริง ความบ้าและก๋ากั่นก็หดหายไปทันที เหลือเพียงเสียงแ่ ใจที่เต้นรัวและลมหายใจที่กระสับกระส่าย ทั้งตื่นเต้นและหวั่นๆ ในเวลาเดียวกัน
“หึ…” เขาหัวเราะในลำคอ พลางส่ายหน้าเบาๆ
“...ขะ ขอโทษ ที่วันนั้นเขมทำรุนแรงกับพี่ ทั้งร่างกายและจิตใจ”
“ถ้าสบายใจแล้วก็รีบลงไป”
“พี่ติณณ์...”
“ผมมีชีวิตใหม่แล้ว ไม่ใช่ไอ้แว่นหน้าโง่คนก่อน เื่มันผ่านมาหลายปีจนผมลืมไปหมดแล้ว ทั้งเื่นั้น และ…คุณ ”
“นี้ขนาดว่าลืม ยังกัดเป็ช็อตเลยนะ” ฉันพึมพำบ่น
“จะลงไปได้รึยัง” เขาไล่ซ้ำ ฉันคว้าถุงคุ้กกี้ยื่นให้เขา
“ตั้งใจซื้อมาให้ แทนคำขอโทษ และก็… ” ฉันเอ่ยคำยินดีไม่ออก เมื่อหันไปมองที่ลูกสาวของเขา
“ฉันไม่ชอบกินคุ้กกี้”
“ทีเมื่อก่อนยังกินได้เลย”
“เพราะฉันโง่ไง… รีบๆ ลงไปซะที ฉันไม่อยากด่าเธอต่อหน้าลูก” เขาประชดเสียงแข็ง ด้วยความหมั่นไส้ฉันเลยเปลี่ยนเป้าหมาย
“น้องเดียร์น่าาา กินคุ้กกี้กับน้าเขมไหมคะ”
“กินค่ะ เดียร์น่าอยากกินคุ้กกี้” เธอหันมาตอบเสียงหวาน ทำตาลุกวาว
“เดียร์น่า....” เขาทำท่าจะดุลูก ฉันจึงรีบพูดขวางไว้ก่อน
“มานั่งกับน้าเขมข้างหลังดีกว่า เรามาแบ่งคุ้กกี้กินกันนะคะ”
เธอรีบปีนข้ามเบาะมาข้างหลัง เขายกมือขึ้นกุมขมับแล้วลงจากรถ เดินวนมาเปิดประตูฝั่งฉัน
“ลงเดี๋ยวนี้”
“ไม่ลง”
“บอก ให้ลง”
“บอกว่า ไม่” ฉันปฏิเสธเสียงแข็ง พลางกัดคุกกี้เคี้ยวโชว์
“เขม..”
เขาเริ่มกัดฟันพูด เส้นสันกรามขึ้นที่ขอบหน้า ดวงตาเขาเริ่มแข็งกร้าว เอื้อมมือมากระชากแขนฉัน ดึงออกจากรถ
“พี่ติณณ์ เขมเจ็บนะ!”
ตุ้บ!
“อ้ะ กรี้ดด .. ”
ด้วยความใส่ส้นสูง พอขาพันกันบวกกับแรงฉุดกระชาก ฉันก็ล้มนั่งพับเพียบอยู่กับพื้นถนนทันที เขาดูใเล็กน้อย ก้าวขาทำท่าจะมาช่วยฉัน แต่ก็ชะงักตัวเอาไว้
“ดื้อด้าน ลงดีๆ แต่แรกก็จบ”
เขาพึมพำ พลางกอดอกมอง ฉันรีบลุกขึ้นยืน มือสั่นด้วยความโกธร น้ำตาคลอเพราะยังเจ็บที่ก้นไม่หาย
“พี่จะโกธรอะไรนักหนา! ไหนว่าลืมแล้วไง”
“....
“เขมแค่อยากมาขอโทษพี่ดีๆ เพราะเขมรู้สึกผิดจริงๆ”
“ได้ขอโทษแล้วก็รีบไสหัวไปซะสิ”
“ฮึก…”
‘ไสหัวไป งั้นหรอ’
“เลิกมาทำอะไรแบบนี้ได้แล้ว ไม่ต้องมาหา ไม่ต้องมาวุ่นวายกับลูกฉัน”
“....”
“ต่างคนต่างอยู่เถอะเขม”
เขาเอ่ยเสียงเบา ไม่แสดงอาการประชดอย่างตอนแรก หยดน้ำตาล่วงทันทีที่ได้ยิน ฉันจุกหน่วงกลางอกเหมือนอาหารติดคอ เพียงแค่รู้ว่านั่นคือความในใจ ที่้เขา้าจริงๆ ฉันหันหลังก้าวขาที่หนักอึ้งนี้เดินออกมาช้าๆ
ตุ้บ!
“โอ๊ย!... ฮึก”
อาการปวดจี๊ดที่ข้อเท้ายังไม่หาย มันน่าจะพลิกตอนล้ม ฉันนั่งนวดข้อเท้าตัวเอง พลางปาดน้ำตาไปด้วย
พรึ้บ
“อ้ะ … พะ พี่”
ฉันตะกุกตะกักเอ่ยด้วยความใ เพราะเขาอุ้มฉันขึ้น เดินกลับไปที่รถ ลูกสาวเขายังกินขนมที่เบาะหลังตุ้ยๆ เขากลับไปนั่งเบาะหน้า ขับรถออกจากโรงพยาบาล
1K
