หมั่นโถวน้อย พี่สาว พี่ชาย ตอนนี้ช่วยกันสอบถามสภาพแวดล้อมต่างๆของแต่ละเขตหัวเมือง เพื่อเก็บรายละเอียดต่างๆ ถึงความแตกต่างกันในแต่ละพื้นที่ให้ได้มากที่สุด
“ต้องจำชื่อสถานที่ สภาพแวดล้อม อากาศ และค่อยทดลองทำฝนตก…”หมั่นโถวน้อย พูดกับตัวเองอีกครั้งเพื่อบันทึกความทรงจำ โดยเฉพาะสถานที่ต่างๆที่พวกเพื่อนๆพี่ๆน้องๆที่รู้จักใหม่ทั้งหมดนี้บอกเล่าความเป็อยู่ของพวกเขาที่อยู่ต่างเขตหัวเมืองกับหมั่นโถวน้อย
เพราะสถานที่นั้นสำคัญมากๆ เพราะถ้าไม่รู้จักสถานที่แล้วจะทำฝนให้ไปตกแถวนั้นได้อย่างไรกัน??? และสถานที่ไกลออกไปขนาดนั้นก็ยังไม่เคยลองทำให้ฝนตกด้วยว่ามันจะได้ผลหรือไม่
“ถ้าไม่ได้อยู่ตรงจุดนั้น แค่นึกถึงชื่อสถานที่ที่พวกเพื่อนใหม่บอกก็น่าจะทำได้ใช่ไหมนะ???? จะทำให้ฝนตกเหมือนกันหมดทั้งเมืองเฉิงหลงก็คงจะแปลกอีกใช่ไหม??? แต่ว่าได้ความสามารถขั้นเทพมาขนาดนี้มันก็น่าจะได้ล่ะนะ??
เพราะขนาดที่เราทำฝนตกเขตหัวเมืองตะวันออกที่อยู่ตอนนี้ข่าวยังกระจายไปไวมากเพียงไม่กี่ชั่วโมงก็รู้กันทั่วทั้งเมืองเลย คนต่างละเขตหัวเมืองก็เริ่มทยอยมากันอีกต่างหาก
แบบนี้ถ้าลองทำฝนจากที่ไกลๆดูบ้าง เพียงขอรอฟังข่าวเท่านั้นเอง แต่ถ้าได้ไม่ได้ยังไงค่อยๆเรียนรู้การใช้พลังพิเศษนี้ไปก่อนละกัน”หมั่นโถวน้อย พูดปรึกษากับตัวเองและคิดไปในหลายๆทางที่น่าจะเป็ไปได้ และเป็ไปไม่ได้อีกด้วย และจะต้องดูความเหมาะสมของสภาพอากาศแต่ละพื้นที่ของเขตหัวเมืองแต่ละที่อีกนี่สำคัญที่สุดเลย
“แต่ว่าปัญหาภัยแล้งนี่ก็กินเวลามานานตั้งหลายปีแล้วด้วยนี่น่ะสิ จะทำให้ตกทั้งเมืองเฉิงหลงเลยมันก็น่าจะได้แหละ เพราะอย่างไรเสียธรรมชาติตอนนี้มันก็เปลี่ยนแปลงไปเยอะแล้วนี่หน่า ไม่มีอะไรเหมือนเดิมตอนที่มีความสมบูรณ์ของพื้นที่ป่าแล้ว จะตกทั้งเมืองเลยก็คงจะไม่ทำให้ทุกๆคนแปลกใจนักหรอก อาจจะมัวแต่ดีใจกันที่จะได้รองน้ำฝนเก็บไว้กิน ไว้ใช้กันมากกว่า
เดี๋ยวคิดอีกทีละกันลองฟังพวกเพื่อนใหม่พูดถึงแต่ละพื้นที่ของแต่ละเขตหัวเมืองให้มากกว่านี้สักหน่อย ถ้าไม่มีทางออกที่ดีกว่านี้ก็ต้องทำให้ตกมันทั้งเมืองเฉิงหลงไปเลยหมดเื่ไป แต่ล่ะพื้นที่ต่างก็กักเก็บน้ำในส่วนของพื้นที่ตัวเองไป เฮ้อ….เลิกคิด เลิกคิดก่อน เก็บรายละเอียดให้เยอะอีกสักหน่อยค่อยว่ากัน”หมั่นโถวน้อย เลยตั้งใจหาคำถามที่อยากจะรู้ป้อนใส่พวกเพื่อนใหม่เต็มที่เลย เพื่อวางแผนให้รอบคอบกว่านี้ว่าจะทำอย่างไรต่อไปดี
“น้องหมั่นโถวน้อย จำชื่อสถานที่ต่างๆจากเขตหัวเมืองอื่นๆได้เยอะไหม???”พี่สาวเปาจื่อ
“น้องหมั่นโถวจำได้หรือเปล่า???”พวกพี่ชาย เองก็แอบกระซิบถามด้วยเช่นกัน
“ได้หมดทุกที่ที่พวกเพื่อนๆใหม่บอกเลยพี่สาว พี่ชาย”หมั่นโถวน้อย ตอบไปตามความเป็จริงๆ
“ห๊าาาาาาา…!!!!”พวกพี่ชาย
“จำได้หมดเลย??!!!”พวกพี่ชาย
“ไอ้หยา…!!!พวกพี่ชายะโใส่หูหมั่นโถวทำไมเนี่ย หูอื้อไปหมดแล้วนะ”หมั่นโถวน้อย
“พวกพี่ใน่ะ ขอโทษนะน้องหมั่นโถวน้อย!!!”พี่ใหญ่ซึ่งท้อ
“เห็นไหมล่ะ เปาจื่อบอกแล้วว่าน้องหมั่นโถวน้อยของพวกเราฉลาดมาก มว๊ากกกกกกเลย”พี่สาวเปาจื่อ ชื่นชมน้องหมั่นโถวน้อยของเธอออกนอกหน้าอีกแล้วด้วยความภูมิใจที่เป็พี่สาว
“น้องหมั่นโถวน้อย จำได้ทุกที่ที่พวกเพื่อนๆใหม่บอกจริงๆน่ะเหรอ???”พี่รองเปาจี ถามอีกครั้งเพื่อความแน่ใจ
“ได้สิพี่รอง แค่ไม่กี่ที่เอง”หมั่นโถวน้อย เองก็แปลกใจเช่นกันทำไมเธอจำได้หมดเลย แต่พอนึกถึงสิ่งที่เธอทำได้ั้แ่ลืมตาขึ้นมาอยู่ในโลกคู่ขนานแห่งนี้ อะไรๆมันก็เป็ไปได้หมดนั่นแหละ!!!
“ไม่กี่ที่…???!!!”พวกพี่ชาย
“ไอ้หยา…!!!ะโใส่หูหมั่นโถวอีกแล้ว”หมั่นโถวน้อย เอามือปิดหูของตัวเอง และตบเบาๆ
“พวกพี่ชายนี่ยังไงกันนะ ก็รู้ๆอยู่ว่าน้องหมั่นโถวน้อยของพวกเราน่ะฉลาดมากขนาดไหนกัน ยังจะถามย้ำอยู่นั่นแหละ”พี่สาวเปาจื่อ
“ครับน้องสาว….!!!”พวกพี่ชาย
“พวกพี่ชายเถอะจำกันได้คนละกี่ที่ล่ะ???”หมั่นโถวน้อย
“ใช่ๆ กี่ที่พี่ชายบอกมาเลย”พี่สาวเปาจื่อ
“นิดหน่อยครับน้องหมั่นโถวน้อย แหะ…แหะ….!!!”พวกพี่ชาย ตอบน้องสาวน้อยอย่างเก้อเขินออกมา
“โธ่…….”น้องสาวทั้งสองคนต้องพากันส่ายหน้าออกมาเลย
เพราะหมั่นโถวน้อยเองได้บอกแผนงานที่ตัวเอง้ามาคุยกับพวกเพื่อนๆใหม่ให้พวกพี่ๆได้รับรู้ด้วย ไม่ใช่เพียงแต่ได้เพื่อนๆใหม่ๆ แต่หมายถึงข้อมูลรายละเอียดต่างๆของแต่ละเขตหัวเมืองของพวกเพื่อนๆใหม่อีกด้วย อย่าได้เห็นว่าเป็เพียงแค่เด็กนะ?? เพราะเด็กในโลกนี้โตกว่าอายุมากมายเลยทีเดียว
เพราะความเป็อยู่และสภาพแวดล้อมที่กำลังยากลำยาก ยามเข้าสู่ภัยแล้งมาหลายปีแบบนี้ พวกเด็กๆต่างรู้ความและยิ่งมีความรับผิดชอบมากขึ้นกว่าเดิมขึ้นไปอีกด้วย ต้องคอยเป็ตัสช่วยครอบครัวทำสิ่งต่างๆมากมาย
พวกเด็กๆพากันคุยกันสนุกสนานกันพอสมควร แต่ก็ต้องมีวันเลิกรากัน เพราะเสียงแม่ๆเรียกมาตามกลับบ้านกันแล้วน่ะสิ
“เด็กๆ กลับบ้านกันได้แล้วนะลูก”แม่ อาสะใภ้ทั้งสองคน ะโเรียกพวกเด็กๆ กันแล้ว
“ค่ะ” “ครับ”พวกเด็กๆ
“พวกเราต้องกลับบ้านกันแล้วล่ะ ไว้เจอกันใหม่นะพี่ๆเพื่อนๆ”หมั่นโถวน้อย
“ต้องกลับแล้วล่ะ แล้วเจอกันใหม่นะ”พี่สาวเปาจื่อ
“พวกเราไปล่ะ”พวกพี่ชาย
“ลาก่อนนะ แล้วเจอกันใหม่”เด็กๆต่างเขตหัวเมือง
พวกเด็กๆถึงแม้ว่าจะพึ่งรู้จักกันได้แค่ชั่วโมงเดียว แต่ก็มีมิตรภาพอันดีให้แก่กันและกัน
“ไปค่ะ ได้เวลากลับบ้านกันแล้ว”แม่
“ค่ะ” “ครับ”พวกเด็กๆ
“กำลังสนุกๆอยู่เลยเนอะพี่เปาจื่อ เสียดายจังที่จะต้องกลับบ้านกันแล้วน่ะ”หมั่นโถวน้อย
“ใช่น้องหมั่นโถวน้อย คุยกับเพื่อนใหม่แล้วสนุกมากเลย พี่เปาจื่อชอบฟังที่พวกเขาเล่าเกี่ยวกับเขตตัวเมืองของพวกเขามากเลยนะ แตกต่างจากเขตตะวันออกของเราจริงๆล่ะ”พี่สาวเปาจื่อ
“อือ….หมั่นโถวก็สนใจเขตหัวเมืองอื่นๆมากเหมือนกันล่ะ ถ้าเป็ไปได้อยากจะไปท่องเที่ยวให้ครบทุกเขตหัวเมืองเลย”หมั่นโถวน้อย
“พี่เปาจื่อก็อยากไปเหมือนกันล่ะ คงจะน่าสนุกดีนะ”พี่สาวเปาจื่อ
“เขตหัวเมืองทางเหนือน่าสนใจก็เพราะมีทะเลน้ำสีฟ้า รสชาติเค็มๆนี่ล่ะ ส่วนสถานที่ที่ไม่มีทะเลก็คล้ายๆกัน”หมั่นโถวน้อย
“น้ำทะเลสีฟ้าๆนี่มันเป็ยังไงกันนะ???”พี่สาวปาจื่อ
“โน้นไงล่ะพี่เปาจื่อ คงจะคล้ายๆกับก้อนเมฆสีฟ้าบนท้องฟ้านั่นแหละ”หมั่นโถวน้อย ชี้ไปบนท้องฟ้าและแหงนหน้าขึ้น
“............????”พวกพี่ชาย
“จริงด้วยสินะ ก้อนเมฆบนท้องฟ้าก็มีสีขาว กับสีฟ้านี่หน่า มันคงจะคล้ายๆกันอย่างที่น้องหมั่นโถวน้อยว่านั่นล่ะ”พี่สาวเปาจื่อ
“.........???”พวกพี่ชาย
“เอ่อ….น้องหมั่นโถวน้อย น้องเปาจื่อตอนนี้ท้องฟ้าข้างบนมีแต่เมฆสีดำ กับฟ้าร้องไม่ใช่เหรอ???”พี่รองเปาจี
“เฮ้อ………”สองสาวน้อย หันหลังกลับมามองเหล่ตาไปที่พวกพี่ชาย และพากันทอดถอนหายใจออกมาอย่างเบื่อหน่าย พร้อมกับส่ายหน้าไปมาอีกด้วย
“...............???”พวกพี่ชาย ที่เห็นท่าทางของพวกน้องสาวที่มีแต่พวกเขา
“พวกพี่พูดอะไรผิดไปงั้นเหรอน้องสาวทั้งสอง??? ก็ตอนนี้มันมีเมฆดำเพราะฝนตกที่น้องหมั่นโถวน้อยทำอย่างไรล่ะ??”พี่ม่ายปิ่ง
“ใช่ๆ….”พวกพี่ชาย
“สงสัยพวกเราคงจะต้องพูดอธิบายให้พวกพี่ชายเขาเข้าใจอีกแล้วล่ะ น้องหมั่นโถวน้อย”พี่สาวเปาจื่อ พูดไปด้วยส่ายหัวไม่หยุดไปด้วยอีกต่างหาก
“ก็คงจะต้องเป็อย่างนั้นแหละพี่เปาจื่อ ใครใช้ให้พวกพี่ชายเป็พี่ของพวกเราล่ะเนอะ พวกเราเลือกที่จะมีพี่ชายแบบที่้าไม่ได้เสียด้วยสิ”หมั่นโถวน้อย
“.............!!!”พวกพี่ชาย
“พวกเราเจอแบบนี้บ่อยมากจริงๆ จะทำอย่างไรให้พวกพี่ชายเข้าใจอะไรง่ายๆแบบไม่ต้องพูดอธิบายซ้ำน่ะน้องหมั่นโถวน้อย???”พี่สาวเปาจื่อ
“..............!!!”พวกพี่ชาย
“ไม่มีหรอกพี่สาวเปาจื่อ”หมั่นโถวน้อย
“..........!!!!”พวกพี่ชาย
“ฮ่า…..ฮ่า……”ปู่ย่า ตายาย พ่อแม่ อา และอาสะใภ้ พากันหลุดหัวเราะขำออกมาอีกแล้ว จริงๆก็ไม่ได้ว่าจะคอยแอบฟังบทสนทนาพูดคุยของพวกเด็กๆในทุกๆครั้งหรอก แต่ว่าตลอดการเดินทางไม่ว่าจะขามา หรือขากลับในตอนนี้ มีแต่กลุ่มพวกเด็กๆนี่นั่นแหละที่พูดคุยกันได้ไม่หยุดไม่หย่อนกันเลยในตลอดเส้นทางการเดินทางในป่านี้น่ะ!!
แต่ว่าพวกท่านก็เป็นักฟังที่ดี ฟังกันอย่างเงียบๆ ก็มีบ้างที่จะเสียงดังก็ตอนที่หัวเราะออกมานี่แหละ
“พวกพี่ชายฟังนะ พี่สาวเปาจื่อกับหมั่นโถวพูดแค่เปรียบเทียบเฉยๆ ไม่ได้หมายความว่าบนท้องฟ้าตอนนี้จะต้องมีเมฆสีขาว สีฟ้าน่ะ แหงนมองดูตอนนี้ใครๆก็รู้ว่าฟ้ามืดฟ้ามัวเพราะฝนจะมามีเมฆสีขาว เมฆสีฟ้าสดใสให้เห็นได้ยังไงกัน”หมั่นโถวน้อย
“.................!!!”พวกพี่ชาย
“เขาเรียกว่าการจินตนาการกันเฉยๆน่ะพี่ชาย เข้าใจไหม????”พี่สาวเปาจื่อ
“เข้าใจครับน้องสาว….!!!”พวกพี่ชาย
“ฮ่า……ฮ่า…….”ปู่ย่า ตายาย พ่อแม่ อา และอาสะใภ้ พากันหัวเราะติดๆกันอีกแล้ว แต่ก็ไม่ได้มองไปที่กลุ่มพวกเด็กๆกันหรอก แต่ละคนก็หันหน้าไปทางอื่นโดยไม่ได้สนใจพวกเด็กๆ เพราะกลัวว่าเหล่าพวกลูกชายหลานชายจะเขอะเขินเอาได้ที่โดนน้องๆเล่นงานให้อีกแล้ว!!
“เป็ไงล่ะพวกเรา???!!”พี่อิ๋วปิ่ง
“ก็โดนน้องสาวสอนเต็มๆอย่างไรล่ะ จะเป็อย่างไรกันได้ตอนนี้!!!”พี่ส่านจือ
“หน้ารู้สึกชาๆไปเลยล่ะครับทุกๆคน ทีหลังมีอะไรเก็บเงียบกันเอาไว้ดีกว่านะครับผมว่า”พี่อิ่วก้วย
“บางครั้งก็หลุดปากออกมากันเองนี่น่ะสิที่ว่ายากที่สุดน่ะ แต่ละคนทำได้ไหมล่ะ เวลาอยากรู้อยากเห็นในสิ่งที่พวกน้องสาวพูดกันแล้วพวกเราที่เป็พี่ชายกลับไม่รู้เื่อะไรเลยน่ะ???”พี่ใหญ่ซึ่งท้อ
“ไม่ได้….!!!!”พวกพี่ชาย
“ก็นั่นไงล่ะ เพราะถ้าพวกเราไม่รู้อะไรเลยจะตามพวกน้องสาวทันกันไหมล่ะทีนี้??? และในบางเื่พวกน้องสาวก็ชวนพวกเราทำเื่สนุกๆอีกด้วยนะ”พี่รองเปาจี
“ถ้าอย่างนั้นก็ต้องทำใจล่ะพวกเรา!!!”พี่ใหญ่ซึ่งท้อ
“เฮ้อ………”พวกพี่ชาย พากันทอดถอนหายใจออกมากันอย่างยาวๆอีกแล้ว ไม่รู้ว่ารอบที่เท่าไหร่แล้วสำหรับวันนี้
สองสาวน้อยที่พากันนำหน้าขบวนเพื่อนำทุกๆคนกลับบ้านอย่างสบายใจ
“แต่เดี๋ยวนะครับ??? นี่หลานสาวของผมจดจำเส้นทางลัดกลับบ้านได้ด้วยเหรอครับเนี่ย??”อาหูปิ่ง
“ก็นั่นน่ะสิ ั้แ่เดินทางขากลับนี่หลานสาวของผมไม่ได้พาออกนอกเส้นทางเดิมเลยนะครับ!!”อาล่าเถียว
“จริงด้วยสิ…!!!”ปู่ย่า ตายาย พ่อแม่ อาสะใภ้
“ั้แ่บอกให้พวกเด็กๆกลับบ้านกัน ผมเองก็ไม่ได้ทันสังเกตเลยว่า ตอนนี้หมั่นโถวน้อย กับพี่สาวเปาจื่อกำลังเดินนำหน้าพวกเรากลับบ้านกันจริงๆด้วยนะครับ!!!”พ่อ
“อย่าบอกนะว่านี่……!!!”ปู่
“หมั่นโถวน้อยจดจำได้เพียงครั้งเดียว!!!....”ปู่ย่า ตายาย พ่อแม่ อา และอาสะใภ้
“จะฉลาดเกินไปแล้วจริงๆ หลานสาวเล็กของผมแค่พาเดินทางลัดเข้ามาเพียงครั้งเดียวเท่านั้นจริงๆ !!!”อาล่าเถียว
“ใช่ๆ แค่ครั้งเดียวทีพวกเราพามาเส้นทางลัดเส้นนี้!!!”อาหูปิ่ง
ปู่ย่า ตายาย พ่อแม่ อา และอาสะใภ้ ต่างพากันมองพุ่งตรงไปที่หมั่นโถวน้อยอีกครั้ง อย่างบอกไม่ถูกกันเลยทีเดียว
************
มีพร์พิเศษขั้นเทพติดตัวมาด้วย กะอีแค่ความจำดีคงจะไม่ได้แปลกอะไรหรอก!!! หมั่นโถวน้อยมีความสามารถรอบด้านแบบนี้น่ะสิยิ่งดีเลย
293
