ตำนานผู้วิเศษ

"นายท่าน นายท่านได้โปรดอย่าฆ่าข้า" คอของโจรอีกคนกระเด็น

"มันจบแล้ว..." เซี่ยซีหานพูดกับตัวเอง ร่างของมันเต็มไปด้วยเลือดของเหล่าโจร

ตงตงวิ่งมาหาเซี่ยซีหาน ร่างของเจ้าหมีขาวแสนขี้ขลาดมีสีเลือดอันเป็นเกียรติของนักรบประดับ มันก้มหัวและเอาหัวซบและถูๆ กับตัวเซี่ยซีหานอย่างน่าสงสาร ราวกับมันกำลังฟ้องพ่อของมันว่ามันถูกรังแก ตงตงเอานิ้วของขาหน้า นิ้วหนึ่งชี้ไปที่ก้นของมัน มันเป็นคล้ายแผลที่ถูกหอกแทง ตงตงกำลังแสดงออกว่ามันเจ็บมาก และโกรธคนที่เอาหอกแทงตูดมัน

เซี่ยซีหานเอามือลูบหัวตงตง ที่เหมือนกับเด็กน้อยที่มาฟ้องพ่อ

"บิดาก็คิดว่าเอ็งโกรธเกรี้ยวจนลงมือกับพวกมันเพราะความชั่วช้าเหมือนบิดาซะอีก ที่แท้ก็เพราะโมโหที่ถูกหอกแทงตูดนี้เอง ฮะฮาฮ่า" เซี่ยซีหานหัวเราะอย่างอารมณ์ดีด้วยหน้าตาหมียักษ์โง่ๆ ของตงตง ก่อนจะพยายามปลอบมันว่าจะพยายามหาทางรักษาให้เอง และยังบอกกับตงตงมันอีกว่า ถ้าเทียบขนาดแผลกับขนาดตัวของเอ็งแล้วตงตง หอกที่แทงตูดเอ็งใหญ่กว่าไม้จิ้มฟันนิดเดียว

พูดกับตงตงจบเซี่ยซีหานก็หันไปสำรวจสภาพรังโจรอันเป็นสนามรบโดยรอบ ตอนนี้แทบไม่เหลือเค้าโครงของรังโจรเดิมเลย มันกลายเป็นป่าต้นไม้หนาม และผิวดินอันบิดเบี้ยวไม่ได้รูปไปจนหมด

"จริงๆ ข้าก็เก่งใช้ได้" เซี่ยซีหานเอานิ้วโป้งปัดจมูกตัวเองอย่างพอใจ

จากนั้นก็จดๆ จ้องๆ ไปที่ศพของ 'โหย่งเต๋อ' นักรบสี่ดาบผู้ชั่วร้าย ผู้เป็นหัวหน้าของเหล่าโจรที่แท้จริง

ศีรษะของโหย่งเต๋อครึ่งหนึ่งมีแต่ดวงตา ที่มองแล้วดูน่าขนลุกสุดๆ เมื่อโหย่งเต๋อตาย ดวงตาพวกนี้คล้ายลีบและแห้งลง ส่วนเนื้อดวงตาสีขาวกลายเป็นสีเลือดชัดมาก

"ถ้าข้าไม่มีระบบ ข้าอาจจะถูกมันฆ่า หรือตกใจกลัวมันจนต้องวิ่งหนี" เซี่ยซีหานเอาสองมือจับแขนตัวเอง ก่อนร่างสั่นเทาเล็กน้อย สภาพของโหย่งเต๋อน่าขยะแขยงสุดๆ

จากนั้นมันก็เปิดหน้าจอระบบเพื่ออ่านข้อความแจ้งเตือนอีกครั้ง ครั้งนี้คำเตือนจากระบบนั้นพิเศษมาก เซี่ยซีหานไม่เคยเห็นระบบของมันร้อนรนและแจ้งเตือนแบบรีบเร่งแบบนี้เลย

-["คำเตือนพิเศษ !ระวัง"]-

- ["ระบบตรวจพบเศษเสี้ยวแห่งความเสื่อมทรามและโสมมของ 'อมนุษย์' ผู้ที่แม้แต่พระเจ้าก็ทอดทิ้งพวกมัน ตามตำนานของโลกใบนี้ เหล่าอมนุษย์คือผู้ที่ถูกสาปโดยเหล่าเทพเจ้าผู้ยิ่งใหญ่ แต่นั่นไม่ใช่ความจริง แท้จริงแล้วพวกมันถือกำเนิดจากมนุษย์กลุ่มหนึ่งที่เกลียดชัง 'สมมติเทพ' หรือที่คนบนโลกใบนี้เรียกว่า 'เทพเจ้า' ซึ่งเป็นตัวตนที่ทรงอำนาจมากพอที่จะทำให้สวรรค์และปฐพีสั่นสะเทือน "] -

- ["ความเกลียดชังของเหล่าอมนุษย์ต่อเทพเจ้านั้น มีมากถึงขนาดทำให้พวกมันยอมแม้กระทั่ง ดื่มเลือดและกัดกินเนื้อของเผ่าพันธุ์มนุษย์ด้วยกันอย่างไม่ละอาย พวกเขาเหล่านี้ค้นพบเส้นทางแห่งพลังแห่งที่ 'พระมารดาแห่งความเสื่อมทราม' สตรีมนุษย์ผู้ยิ่งใหญ่ในอดีต ที่เสพสมกับ 'คนนรก' ผู้ที่ไม่ใช่ทั้งมนุษย์ ปีศาจ อสูรและเผ่าพันธุ์ใดๆ บนพื้นโลกใบนี้ คนนรกพวกมันคือตัวตนที่ถูกกักขังไว้ในดินแดนใต้พิภพและมีชีวิตอยู่โดยที่ไม่ต่างจากอยู่ในนรกจริงๆ พวกมันเกลียดแสงสว่าง หลงรักในเลือด เจ้าอุบาย พวกมันคือเผ่าพันธุ์ที่เคยยิ่งใหญ่บนโลกใบนี้เมื่อนานแสนนานมาแล้ว ก่อนที่จะถูก 'เทพเจ้า' หรือ 'สมมติเทพ' ที่เกิดจากมนุษย์ ขับไล่และสาปพวกมันให้อยู่ในโลกเบื้องล่างอันมืดมิดนิจนิรันดร์ "] -

- ["แต่พระมารดาแห่งความเสื่อมทรามได้พบพวกมัน หลังจากพวกมันถูกผนึกและขาดการติดต่อกับโลกใบนี้ไปนานแสนนาน 'คนนรก' ล่อลวงพระมารดาแห่งความเสื่อมทราม ด้วยชีวิตอมตะและอำนาจที่ประดุจเหล่า 'สมมติเทพ' หรือ 'เทพเจ้า' พระนางลุ่มหลงในมัน และตกลงจะเสพสมกับ 'คนนรก' ผู้ยิ่งใหญ่ ส่งสายเลือดของพวกมันจุติบนโลกใบนี้อีกครั้ง"] -

- ["หกร้อยหกสิบหกวัน พระมารดาแห่งความเสื่อมทรามรื่นเริงไปกับรสกามราคะกับคนนรก ความสุขรัญจวนอันยากจะห้ามใจ ทำให้นางลืมสิ้นไปทุกอย่าง นางไม่เห็นร่างกายของตัวเองที่เปลี่ยนไป ท้องของนางใหญ่โตขึ้นเรื่อยๆ ใบหน้าและร่างกายของนางมีตุ่มใสผุดขึ้นมากมาย ก่อนที่มันจะกลายเป็นดวงตา ปาก และอวัยวะเพศของสตรีปรากฏขึ้นเต็มตัวนาง เมื่อพระนางรู้ตัวนางกรีดร้องอย่างน่าสมเพช คนนรกที่สง่างามดุจเทพเหนือโลก หล่อเหล่าราวกับเทพเจ้าแห่งศิลป์ปั้นสร้างร่างมันขึ้นมา มันกลับสู่ร่างแท้จริงอันโสมมแห่งคนนรกที่แสนเน่าเหม็นและน่ารังเกียจ คนนรกหัวเราะอย่างพอใจ "] -

- ["พระมารดาแห่งความเสื่อมทรามหนีขึ้นจากแดนใต้พิภพที่ถูกสาป นางรังเกียจตัวเอง แต่นางก็ไม่กล้าที่จะสังหารตัวเอง นางกลายเป็นภาชนะของเหล่า 'คนนรก' ท้องที่โตของนางมีปีศาจและสายเลือดของความโสมม ทุกๆ '113 วัน' นางจะคลอดบุตรจำนวนมหาศาลนับร้อยทุกวัน จากอวัยวะเพศรอบตัวของพระนาง"] -

- ["นอกจากนั้นในทุกๆ เจ็ดวัน นางจะมีความร่านกระสันอันไร้ที่สิ้นสุด อันเป็นคำสาปจากคนนรก ทำให้นางต้องเร่หาสิ่งมีชีวิตมาเสพสมกับตัวนาง ความร่านกระสันของนางนี้ ทำให้นางไม่ได้เสพสมกับเพียงมนุษย์ แต่สัตว์ร้าย อสูร คนร่างเล็ก มนุษย์แห่งพงไพรและทุกๆ เผ่าพันธุ์นางปรารถนาที่จะเสพสมกับพวกมันทั้งหมด นางน่ารังเกียจแต่... นางก็ทรงอำนาจและมีอำนาจเทียบเท่า 'สมมติเทพ' จริง ดังที่พวกคนนรกพูดเอาไว้"] -

- ["ราวหนึ่งล้านปีก่อน พระมารดาแห่งความเสื่อมทราม พระนางคือต้นกำเนิดของปีศาจทั้งมวล สัตว์ร้ายปีศาจทั้งหลายคือบุตรของพระนาง ที่พระนางเสพสมกับเหล่าสัตว์ ส่วน 'ปีศาจที่แท้จริง' หรือก็คือปีศาจที่มีรูปโฉมบางส่วนที่เหมือนมนุษย์ ก็มีรากเหง้าบางส่วนมาจากพระนาง ในสมัยนั้น พระนาง 'พระมารดาแห่งความเสื่อมทราม' ถูกเหล่าเทวทูตผู้ครองศรัทธาอันยิ่งใหญ่แห่งมนุษย์ในยุคสมัยนั้น กำราบพระนางร่วงหล่น แต่นั่นไม่ใช่ความตายที่แท้จริงของพระนาง ผู้ได้อำนาจแห่งเทพเจ้า ไม่มีผู้ครองอำนาจแห่งเทพตนใดจะตายง่ายๆ รากเหง้าแห่งพระนางรอการฟื้นคืน และพระนางได้กลายเป็นต้นไม้ ซ่อนตัวอยู่ใต้พิภพ ในดินแดนประหลาดอันยากที่ผู้ใดหรือแม้แต่เทพเจ้าจะล่วงรู้ รากของต้นไม้นี้ได้ชอนไชไปทั่วโลก ทำให้เกิดและมอบพลังชีวิตให้เหล่าสัตว์ร้ายเติบโต กลายเป็นสัตว์ปีศาจจำนวนมากของโลกใบนี้"] -

- ["เวลาผ่านไปเนิ่นนาน เศษเสี้ยวเล็กๆ ของพระนางที่อ่อนแอได้ท่องไปทั่วโลกใบนี้ และพระนางก็ได้ไปพบเจอกลุ่มมนุษย์ที่เกลียดชัง 'เทพเจ้า' พระนางล่อลวงพวกมันด้วยชีวิตอมตะและอำนาจที่ใช้สังหารเทพเจ้า และเรื่องที่น่าตลกและน่าเย้ยหยันของเหล่ามนุษย์ก็เกิดขึ้นอีกครั้ง กลุ่มมนุษย์ที่เกลียดชังเทพเจ้า เพราะพวกเขาเชื่อว่า เทพเจ้าคือความบิดเบี้ยวและไม่มีเท่าเทียมของอำนาจ เหตุใดพวกเขาที่เคยเป็นมนุษย์ถึงได้รับการปฏิบัติอย่างเหนือมนุษย์ รับการสักการะและความเคารพรักอย่างมากมาย ทั้งๆ ที่ครั้งหนึ่งพวกเขาก็เป็นมนุษย์ธรรมดาเช่นกัน "] -

- ["แต่สุดท้ายกลับเป็นพวกเขากลุ่มผู้เกลียดชังเทพเจ้า ที่ได้กลายเป็นตัวตนที่น่ารังเกียจ ณ แดนใต้พิภพอันประหลาด พวกเขาได้เห็นใต้ไม้ใหญ่ประหลาด ที่มีผิวคล้ายหนังมนุษย์ ดอกผลของมันเป็นสตรีที่แสนงดงาม กลุ่มผู้เกลียดชังเทพเจ้าเห็นดอกผลอันงดงามเหล่านั้น พวกมันก็หยุดความกระหายแห่งความกำหนัดไม่ได้ พวกมันปีนป่ายต้นไม้ใหญ่ ร้อยรัดดอกผลนารีเหล่านั้น แต่ละคนเปลื้องผ้าและเสพสมกับดอกผลแห่งต้นไม้ประหลาด"] -

- ["หกร้อยหกสิบหกวัน ร่างกายของพวกเขาก็ได้เปลี่ยนไป เฉกเช่นพระมารดาแห่งความเสื่อมทราม แต่... พวกเขาไม่ได้รับการถ่ายทอดอำนาจที่ยิ่งใหญ่จากพระนางทั้งหมด นอกจากพลังชีวิตอันล้นเอ่อ อำนาจแห่งความเป็นอมตะและความแข็งแกร่งแห่งอำนาจมืดบางส่วน กลุ่มมนุษย์ที่ถูกล่อลวงในตอนนั้นได้แตกเป็นสองกลุ่ม ฝั่งหนึ่งคิดจะทำลายพระนาง รากเหง้าแห่งความชั่วร้าย กับอีกฝ่ายที่หลงใหลในชีวิตอมตะ และรสรัญจวนที่พระนางมอบให้ พวกมันหลงใหลในสิ่งนี้อย่างล้นเอ่อ"] -

- ["และด้วยการไม่ได้รับพลังจากพระมารดาแห่งความเสื่อมทรามโดยสมบูรณ์ เหล่า 'อมนุษย์' สามารถปลอมแปลงและปกปิดกลิ่นอายอันน่ารังเกียจที่ได้จากคนนรกเกือบสมบูรณ์ พวกมันแฝงตัวและทำทุกสิ่งเพื่อพระนาง 'พระมารดาแห่งความเสื่อมทราม' เกิดเป็นลัทธินอกรีตมากมาย"] -

- ["!!!หมายเหตุ เหล่าอมนุษย์นั้นมีร่างกายอมตะ ไม่ว่าเจ้าจะตัดเนื้อคอ ขยี้หัวใจของมัน แต่พวกมันก็จะไม่ตาย เศษเลือดและเนื้อของพวกมันจะราวกับมีชีวิตของตัวเอง พวกมันจะงอกและเชื่อมต่อกันได้ใหม่ แต่... ในโลกใบนี้ไม่มีความอมตะที่แท้จริงๆ โดยพื้นฐานเจ้าสามารถฆ่าพวกมันได้ ด้วยการฆ่าพวกมันซ้ำๆ อำนาจอันเสื่อมทรามของพวกมันจะค่อยๆ สลายไป ตามการใช้พลังแห่งความเสื่อมทรามในการฟื้นตัว แต่นี่คือวิธีที่ช้าและได้ผลน้อยที่สุด และอาจจะไม่ได้ผลเลยเมื่อต้องฆ่าอมนุษย์ชั้นสูง ที่มีอำนาจแห่งความเสื่อมทรามอันแข็งแกร่ง ดังนั้น การฆ่าเหล่าอมนุษย์ที่ดีที่สุดต้องใช้อำนาจจาก 3 แหล่ง หนึ่ง.อำนาจจิตแห่งราชันสามารถฆ่าแก่นแห่งอำนาจของมันได้อย่างแท้จริง สอง.พลังแห่งรุ่งอรุณ สาม.พลังโอน่าที่ถูกขัดเกลาอย่างบริสุทธิ์"] -

-["สำหรับศัตรูของเจ้าในตอนนี้ มันไม่นับว่าเป็น 'อมนุษย์ที่แท้จริง'"]-

...

เซี่ยซีหานเมื่อได้อ่านคำเตือนจากระบบนี้อีกครั้ง มันก็ได้แต่บ่นอย่างอดไม่ได้

"เชี้ยแมร่งยาวฉิบหาย หากมันสมองบิดาตอนนี้ไม่ได้เร็วเหมือนซีพียู 16 คอร์ 32 เทรด บิดาจะมีเวลาอ่านมันจนจบระหว่างสู้ไหม ทำไมเอ็งไม่เอาหมายเหตุขึ้นอันแรก แล้วคำอธิบายเอาไว้ที่หลัง บิดาเกือบเคลือบพลังแห่งรุ่งอรุณฟันมันไม่ทันแล้ว!!!"