ทะลุมิติมาเป็นสะใภ้ตัวแม่ในยุค 80

บทที่ 36 ความคิดของเขา

สวี่หรานรู้สึกว่าลู่เหวินถิงคนนี้น่ารำคาญจริงๆ  เธอไม่อยากต่อความยาวสาวความยืดเรื่องราวในอดีตระหว่างเธอคนเดิมกับเขาอีกต่อไป อีกอย่างตอนนี้เธอก็แต่งงานแล้ว เขายังจงใจทำแบบนี้เพื่อให้คนอื่นเข้าใจผิด คิดจะทำอะไรกันแน่?

"ไม่จำเป็นหรอก มีอะไรก็พูดต่อหน้าเขาได้เลย" 

เหยียนฮ่าวเห็นว่าสวี่หรานไม่ให้เขาหลบไปก็รู้สึกโล่งใจ และไม่ยอมขยับไปไหน

ลู่เหวินถิงพูดว่า "เรื่องบางเรื่อง เขาไม่ควรได้ยิน"

"ในเมื่อไม่ควรให้เขาได้ยิน งั้นคุณก็ไม่ควรพูด ช่างมันเถอะ" สวี่หรานพูดพลางเดินจากไป

ลู่เหวินถิงเห็นท่าทีของสวี่หราน ก็รู้สึกว่ามันต้องมีอะไรผิดพลาดแน่ๆ เมื่อกี้เขาก็ได้ยินเรื่องสินสอด 300 หยวนแล้ว ไม่รู้ว่ายังมีเรื่องอะไรที่เขาไม่รู้อีกบ้าง

สวี่หรานเห็นลู่เหวินถิงไม่พูดอะไร ก็เลยเดินจากไปกับเหยียนฮ่าว

ระหว่างทางกลับหมู่บ้าน เหยียนฮ่าวถามขึ้นว่า "คุณไม่ฟังเขาพูดจริงๆ เหรอ?"

"อยากให้ฉันฟังเหรอ?" สวี่หรานหันไปมองเหยียนฮ่าว "งั้นฉันกลับไปหาเขาก็ได้!" พูดจบหญิงสาวก็ทำท่าจะเดินกลับ ผู้ชายคนนี้ช่างซื่อบื้อจริงๆ

เหยียนฮ่าวรีบรั้งเธอไว้ แล้วพูดด้วยรอยยิ้มว่า "เรากลับบ้านกันเถอะ    เหยียนเยว่กับเหยียนชิวรออยู่ที่บ้าน" เขารู้สึกดีใจ ดูเหมือนว่าสวี่หรานจะตัดใจจากเรื่องในอดีตได้แล้ว

พอกลับถึงบ้าน เหยียนเยว่ก็ทำอาหารเย็นเสร็จแล้ว เหยียนชิวกำลังแทะหัวไชเท้าอย่างเอร็ดอร่อย

"เสี่ยวชิว มากินนี่สิ" สวี่หรานรื้อค้นของที่เอามา มีขนมอยู่หลายอย่าง เธอหยิบขนมกุ้งออกมาหนึ่งกำมือ แล้วโยนลงบนเตียง

เหยียนเยว่เห็นของเยอะแยะก็เลยถามว่า "พี่สะใภ้ เอามาจากไหนเหรอคะ?" มีทั้งขนม ทั้งผลไม้ เธอเคยเห็นห่อขนมแบบนี้ เด็กๆ ในหมู่บ้านชอบสะสม บอกว่าหายากมาก

"เอามาจากบ้านพ่อแม่น่ะ กินเสร็จแล้วอย่าลืมบ้วนปากล้างคอด้วยนะ" สวี่หรานพูด ยังไงก็เป็นเลี่ยวเหม่ยเฟิงที่ต้องเสียดาย เธอไม่เห็นต้องเสียดายอะไร

หลังจากกินข้าวเย็นเสร็จ สวี่หรานก็เริ่มวางแผนเรื่องสวนผลไม้เหยียน   ฮ่าวเตือนเธอว่า อย่าไปยุ่งกับสวนผลไม้นั่นเลย มันถูกทิ้งร้างมาหลายปีแล้ว พอได้มาก็ต้องมาปรับปรุงใหม่ เสียแรงเปล่า ขายไม่ได้กำไรหรอก เอาเงินไปทิ้งน้ำยังดีซะกว่า

หลังจากผ่านพ้นวันที่หกของปีใหม่ไปแล้ว สวี่หรานที่อยู่บ้านเฉยๆ มาหลายวัน ก็เลยไปหาอู๋ซิ่วหรง อู๋ซิ่วหรงพอได้ยินว่าสวี่หรานจะเช่าสวนผลไม้ ก็พูดขึ้นทันทีว่า "สาวน้อย ถึงเธอจะมีเงิน ก็ไม่ควรเอาไปผลาญแบบนี้นะ ฉันน่ะกลัวว่าเธอจะขาดทุนเปล่าๆ  สวนผลไม้นั่นไม่ต้องไปเช่ามันหรอก!" เธอดูออกว่าสวี่หรานเป็นคนไม่ชอบอยู่เฉยๆ แต่เรื่องสวนผลไม้ มันไม่ง่ายอย่างที่คิด

"ไม่เป็นไรหรอกค่ะพี่อู๋ ฉันคิดดีแล้ว แต่ไม่รู้ว่าจะเช่ายังไง" 

"ถ้าเธออยากได้จริงๆ ก็ไม่ยากหรอก แค่ไปที่หมู่บ้านไปหาซุนจื้อ         เสวียกับหัวหน้าหมู่บ้าน ให้เขาออกเอกสารให้ก็เรียบร้อย" โรงงานอิฐ โรงงานปูนซีเมนต์ ก็ขายออกไปแบบนี้ เงินที่ได้ ก็เป็นของหมู่บ้าน

พอสวี่หรานรู้ขั้นตอน ก็เลยถามว่า "ถ้าจะเช่า ต้องใช้เงินเท่าไหร่คะ?"

"ไม่น่าจะแพง สวนผลไม้นั่นมันไม่มีกำไร ปล่อยทิ้งไว้ก็เปล่าประโยชน์" อู๋ซิ่วหรงตอบ ตอนนี้ชาวบ้านอยากจะกำจัดสวนผลไม้นั่นทิ้ง เอาไปแลกเป็นเงินจะดีกว่า

สวี่หรานตัดสินใจแล้ว ก็ลงมือทำทันที อู๋ซิ่วหรงเตือนว่า "น้องสาว คิดให้ดีๆ นะ เงินน่ะ เอาออกไปง่าย แต่จะเอากลับคืนมามันยาก!"

สวี่หรานยิ้ม แล้วโบกมือ "ค่ะ ฉันรู้แล้ว!" แล้วก็รีบไปที่หมู่บ้าน

ซุนจื้อเสวียเห็นสวี่หรานก็ดีใจ เจอสาวสวย อารมณ์ก็ดีเป็นธรรมดา จึงถามว่า "คุณครูสวี่มีธุระอะไรเหรอครับ?"

สวี่หรานตอบว่า "ฉันอยากจะเช่าสวนผลไม้หลังหมู่บ้านค่ะ!"

ซุนจื้อเสวียถึงกับงง ยังมีคนโง่ยอมเอาเงินไปทิ้งที่สวนผลไม้นั่นอีกเหรอ?