ชั่วโมงสุดท้ายเป็การฝึกต่อสู้ในสถานการณ์จริง ในการต่อสู้นั้นครูฝึกจะให้นักเรียนจับคู่กัน และต่อสู้กันด้วยการใช้อาวุธจำลองที่ทางโรงเรียนจัดไว้ให้
การต่อสู้มักจะมีการาเ็อยู่เสมอ แต่ด้วยว่าโลกในตอนนี้นั้นมีเทคโนโลยีที่ล้ำสมัยกว่าในอดีตมาก ทำให้การรักษาาแทั่วไปจากการฝึกนั้นเป็เื่ที่ทำได้ไม่ยาก
ยูดาสก่อนหน้านี้ทำการวิ่งสิบรอบพร้อมกับสายรัดข้อมือข้อเท้ารวมกันหนักยี่สิบกิโล เขานั้นสามารถวิ่งได้เหมือนปกติ เขาหลังจากวิ่งเสร็จพร้อมกับยูริไม่ได้ดูมีทีท่าว่าจะเหนื่อยแต่อย่างได
ยูดาสดูเหมือนว่าจะเคยฝึกโหดกว่านี้ ทำให้การฝึกแบบนี้ดูธรรมดาๆสำหรับเขาไปเลย แน่นอนมันต้องมีเื้ั เขาตอนอยู่ที่โลกของเขา เขาได้รับการฝึกแบบโหดจริงๆจากลุงของเขา ลุงของเขา ไมเคิ้ล เวสเมอร์ เป็จอมเวทย์ระดับแกรนมาสเตอร์คนแรกที่คิดค้นการฝึกแบบผสมผสาน โดยให้เหล่าจอมเวทย์ทั้งหลายที่อยู่ภายใต้เขา ทำการฝึกโหดเสียยิ่งกว่าเหล่าอัศวินชั้นสูงเสียอีก
ภายหลังจากการคิดค้นการฝึกครั้งนี้ขึ้นมา กลุ่มของเขาถูกเรียกว่า จอมเวทย์หายนะ กลุ่มของลุงเขานั้นโหดเสียยิ่งกว่าเหล่าอัศวินเหล็กที่เป็ทหารรับใช้ส่วนพระองค์ของตระกูลเอสเพอร์เลีย แน่นอนการฝึกที่โหดนั้นย่อมมาพร้อมกับคนที่ถอนตัว
ทำให้กลุ่มของลุงของเขานั้นมีจำนวนสมาชิกจากสามร้อยคนเหลือเพียงร้อยคนเท่านั้น แต่หนึ่งร้อยคนนี้นั่นแหละที่สามารถต่อกรกับทั้งกองทัพของอาณาจักรใกล้เคียงได้ หนึ่งร้อยคนต่อสู้กับกองทัพหลายพันคน สู้อยู่อย่างนั้นเป็เวลาเจ็ดวันเจ็ดคืน จนกองทัพฝ่ายตรงข้ามนั้นต้องล่าถอยไป
การต่อสู้ครั้งนั้นนำมาซึ่งเกียรติยศแก่ตระกูล แต่ทว่าด้วยเหตุนั้นทำให้ลุงของเขาาเ็สาหัสและไม่สามารถต่อสู้ได้อีก เขาใช้เวลาทั้งหมดของเขาฝึกยูดาส เพื่อที่จะส่งมอบตำแหน่งผู้นำกลุ่มเบอร์เซิร์กเกอร์วิซาร์ดให้กับเขา
หากไม่เป็เพราะเขาดันแพ้าและถูกส่งมาที่นี่ก่อน เขาคงจะสามารถนำกองกำลังเบอร์เซิร์กเกอร์วิซาร์ดจัดการกับศัตรูได้ และทำให้เหล่าผู้ที่ทรยศเขาได้รับรู้ถึงสิ่งที่ตัวเองทำลงไป
ด้วยเหตุนี้การฝึกร่างกายของเขาวันนี้เรียกได้ว่าไร้ประโยชน์ เขาคิดว่าเขาคงต้องขอการฝึกที่มากกว่านี้และหนักกว่านี้ หากว่า้าให้เขาแข็งแกร่งขึ้นกว่าเดิมจากที่เขาแข็งแกร่งอยู่แล้ว
ยูดาสในตอนนี้เดินมาพร้อมกับยูริ ยูริเปิดขวดน้ำที่อยู่ในกระเป๋าเป้ของเธอและส่งให้กับยูดาส ยูดาสยิ้มให้กับเธอก่อนที่จะดื่มมันด้วยความเต็มใจ
จัสตินในตอนนี้อิจฉาจนแทบจะธาตุไฟเข้าแทรกอยู่แล้ว เขาเรียกนักเรียนทุกคนมารวมตัวกันก่อนที่จะเรียกชื่อให้ทำการฝึกต่อสู้กัน อาวุธส่วนใหญ่ที่เหล่านักเรียนเลือกไม่เป็ดาบก็ปืน ไม่ค่อยมีใครเลือกอาวุธอย่างอื่นเท่าไหร่
การต่อสู้ของนักเรียนแต่ละคนนั้นไม่ได้หวือหวาหรือน่าสนใจเท่าไหร่ ยูดาสใช้เวลานี้นั่งคุยเล่นกับยูริ เธอนั้นถามเขาเกี่ยวกับการฝึกที่เขานั้นทำมันได้อย่างง่ายดายซึ่งยูดาสก็บอกเธอความจริงไป ยูริไม่อยากเชื่อว่ายูดาสจะเคยฝึกโหดชนิดที่เธอยังหวั่นมาก่อน
ยูริในตอนนี้หันไปมองจัสติน เธอเห็นว่าเขากำลังวางแผนอะไรบางอย่าง เธอมองไปที่ยูดาสก่อนที่จะพูดขึ้น
“ดูเหมือนว่าเ้านั่นวางแผนอะไรบางอย่าง ยูดาสนายต้องระวังตัว”
ยูดาสยิ้มให้กับยูริ ดูเหมือนว่าความพยายามทั้งวันของเขาจะเริ่มส่งผล ยูริเริ่มพูดคุยกับเขามากยิ่งขึ้น แถมยังดู...เป็ห่วงเขา?
“ไม่ต้องเป็ห่วง ฉันเดาทางเ้านั่นออกหมดแล้ว คอยดูนะ ต่อไปเ้านั่นจะต้องพูดแบบนี้แน่ๆ”
ยูดาสเรียนเสียงของจัสตินและทำหน้าเข้มใส่ยูริ
“ต่อไปเด็กใหม่มาคู่กับฉัน เธอเป็นักเรียนใหม่ที่ห้องยังไม่มีใครรู้ความสามารถของเธอ อาจจะมีปัญหาได้ในเวลาฝึก เพราะฉะนั้นฉันจะเป็คนวัดระดับความสามารถของเธอเอง”
ยูดาสยักไหล่ซึ่งหลังจากนั้นเพียงแค่ชั่วอึดใจเดียวเท่านั้น จัสตินก็พูดแบบเดียวกับที่ยูดาสพูดออกมา
“เห็นมะ”
ยูดาสยิ้มให้กับยูริ ซึ่งยูริที่ได้ยินและเห็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกับตาของเธอ ช่วยไม่ได้ที่จะยิ้มออกมา ยูริที่ยิ้มยากๆนั้นยิ้มออกมาเมื่ออยู่ใกล้ๆกับยูดาส ยูดาสที่เห็นยูริยิ้มออกมาเล็กน้อยช่วยไม่ได้ที่จะหน้าแดงออกมา น่ารักมากๆ หัวใจของยูดาสเต้นไม่เป็จังหวะ
“อ่า ฉันว่าฉันคงต้องไปก่อน แล้วเจอกันหลังจากฉันจัดการกับเ้านั่นแล้ว”
ยูริพยักหน้า
“อื้ม”
ยูดาสเดินไปหาจัสตินที่ตอนนี้มองมาที่เขาด้วยดวงตาที่แดงก่ำ เขานั้นอิจฉายูดาสแบบสุดๆ
ยูดาสได้แต่ส่ายหัว คนเขาไม่รักยังจะมาตื้ออีก หน้าไม่อายจริงๆ