(ว่าไงคะพี่ชาย เดี๋ยวนี้หายหัวตลอดไม่ค่อยอยู่บริษัทเลย) เอมอรกดรับสายที่เรียกเข้ามา เมื่อเห็นว่าเป็พี่ชายจึงได้ตอบรับปลายสายอย่างสนิทสนม เหมือนที่เคยพูดคุยกันในปกติ
"หายอะไรก็เข้าบริษัททุกวัน" เขาตอบน้องสาว
(ก็อรไปทีไรไม่ค่อยเห็นอยู่ห้อง) เอมอรโต้ตอบสวนคืน เธอจะเข้าไปหาพี่ชายทีไรก็ไม่เคยเจอหน้าสักที สุดท้ายก็ถ่อกลับออกมาโดยไม่ได้อะไรตามที่้าเลยสักอย่าง พักหลังพี่ชายของเธอชอบแอบหนีออกจากบริษัทบ่อยครั้ง จากที่รู้คือการไปดูงานถ่ายแบบซึ่งปกติแล้วนักรบไม่ค่อยจะไป นอกจากการถ่ายแบบของแอนนา
"มาหาไม่ถูกเวลาเองช่วยไม่ได้ แกหยุดถามพี่ก่อนได้ไหม พอดีมีเื่จะถาม"
(ถามอะไร)
"แกพอจะรู้จักร้านที่ทำสแตนดี้หรืองานสั่งทำหมอนข้างอะไรนี่ไหม แบบเร่งด่วนภายในสองสามชั่วโมง"
(พี่จะหาไปทำไมอะ)
"เออน่า แกรู้จักบ้างไหมช่วยสั่งทำให้หน่อยดิ"
(เออมี แล้วพี่จะทำแบบไหนล่ะ)
"เขามีอะไรก็ทำหมดนั่นแหละ สแตนดี้ตั้งพื้นสูงเท่าคนจริง หมอนข้าง แก้วน้ำ อะไรพวกนี้"
(พี่จะทำไปเพื่อ!?)
สิ่งที่พี่ชายบอกผ่านเครื่องมือสื่อสาร มันทำให้เอมอรถึงกับต้องย้อนถามด้วยความงุนงง เธอไม่เคยพี่ชายจะใส่ใจในสิ่งของพรีเมี่ยมเหล่านี้เลย ทำไมวันนี้ถึงได้ออกปากกับเธอ
"สั่งให้ทำก็ทำดิ" นักรบเริ่มอารมณ์เหวี่ยง ก็น้องสาวของเขาเอาแต่เซ้าซี้ไม่หยุดหย่อน ถามจนเขานึกรำคาญอารมณ์เสีย
(ไม่ทำให้ฟรีนะบอกเลย จ่ายค่าจ้างที่ช่วยดิลมาเลยจ่ายน้องมา!)
"แกทำไมงกแบบนี้วะ แค่พิมพ์ ๆ ข้อความสั่งงาน เลือกแบบให้แค่เนี่ย"
(งั้นพี่ก็ไปสั่งทำเอง)
"ถ้ารู้สิ่งที่ผู้หญิงชอบพี่จะให้แกช่วยทำไมวะยัยอร...ก็ไม่รู้จะเลือกแบบไหนนี่หว่า"
(ผู้หญิง? พี่สั่งทำของให้สาวเหรอพี่นักรบ)
"เออดิ ตามจีบอยู่เนี่ยยากฉิบหายเลย"
(ตามจีบมานานยัง)
"สามสี่วันได้มั้ง"
(ถุย!!!)
เอมอรที่ไม่เคยทำอะไรให้พี่ชายฟรี เธอต่อร้องค่าจ้างเพื่อแลกกับการที่นักรบจะได้สิ่งของตามใจสั่ง การพูดคุยกันของพี่ชายและน้องสาวเป็ไปเรื่อย ๆ จนนักรบหลุดปากถึงจุดประสงค์ที่จะทำสิ่งของเหล่านี้ เพื่อเอาใจน้ำส้มแม้หม้ายลูกติดที่เขากำลังตามจีบ อีกอย่างคือทำให้เพราะเอ็นดูเด็กหญิงมะนาวที่ช่างพูดจนเขาใจอ่อนยวบ ทำให้ทุกอย่างมันเข้าแผนที่เขาคิดวางไว้ เป็ตัวล่อให้น้ำส้มได้อยู่ชิดใกล้และแทบจะทุกวันนับจากนี้...เขามันเ้าเล่ห์!
"ถุยไรวะสามสี่วันนี่มันนานสำหรับพี่นะเว้ย"
(ไปขี้ไปพี่นักรบ)
"ไม่ปวด...อย่าพูดมากไปสั่งให้ด่วนเลย เดี๋ยวที่อยู่ปลายทางจะส่งเข้าไลน์ให้"
(สั่ง ๆ ๆ สั่งเก่งมาก)
"ไปทำอย่าพูดมาก พี่จ้างแกโอเค๊?..."
(โอเคค่ะพี่ชาย)
"รายละเอียดส่งไปให้เเล้วว่าทำอะไรบ้าง"
(จ้า)
เมื่อตกลงกันได้เอมอรก็ตอบรับด้วยน้ำเสียงระรื่น เธอคลี่ยิ้มอย่างพอใจแม้พี่ชายจะไม่เห็นกิริยา จากนั้นจึงรีบจัดการดำเนินงานตามที่พี่ชายสั่ง มองเห็นแล้วว่าพี่ชายของเธอให้เงินแต่ละครั้ง มันสามารถทำให้เธอได้เข้าสปานวดผ่อนคลายระดับวีวีไอพีสบายใจ
"ที่อยู่บ้านยัยส้ม! โถพี่นักรบตามประกบยัยน้ำส้มนี่เอง ไอ้เราก็นึกว่าสัตว์ป่าสงวนที่ไหน...น้องจะจัดให้พี่ชายได้คะแนนนำลิ่วไปเลยจ้า" เมื่อเห็นรายละเอียดของงานที่พี่ชาย้า เอมอรก็รีบดำเนินงานทุกอย่างตามที่รู้ว่าเพื่อนของเธอนั้นชอบอะไรมากเป็พิเศษ เธอจะเป็กองหนุนเองหากพี่ชายของเธอชอบเพื่อนคนนี้ ดีกว่าคนที่เธอไม่ชอบชี้หน้า
บ้านน้ำส้ม 22.25 น.
ติ่งต่อง เสียงกริ่งหน้าบ้านดังขึ้นในยามดึกจวนแม่ลูกสองคนจะเข้านอน แต่ด้วยความตื่นเต้นกับการเฝ้ารอของขวัญ น้องมะนาวจึงนอนไม่หลับ เมื่อเสียงกริ่งหน้าบ้านแว่วเข้ามาในหู จึงทำให้เธอคลี่ยิ้มออกมา เพราะนั่นต้องเป็สิ่งที่เธอเฝ้ารอตามที่นักรบสัญญาไว้เมื่อตอนเย็นก่อนที่เขาจะกลับบ้าน
"ใครมาอะไรตอนนี้นะ เดี๋ยวแม่ลงไปดูก่อน น้องก็รีบเข้านอนได้แล้ว พรุ่งนี้ต้องไปโรงเรียนนะคะ"
"ค่ะ น้องจะนอนหลับแล้วนะคะคุณแม่ขา"
"ฝันดีค่ะคนสวย"
หลังจากนั้นน้ำส้มจึงปิดไฟห้องนอนลูกสาว แล้วเดินมายังหน้าบ้าน มีรถยนต์ขนส่งจอดรอ ทำให้เธองุนงงก็เพราะว่าเธอไม่ได้สั่งอะไร แต่ทำไมถึงมีคนส่งของแถมดึกดื่นป่านนี้
"ส่งของครับ"
"แต่ฉันไม่ได้สั่งอะไรนะคะ"
"มีคนให้มาส่งคุณน้ำส้มครับ"
"ฉันเหรอ?"
"ครับ"
"กูสั่งอะไรไปวะ"
"ผมก็ไม่รู้ครับ"
"ฉันไม่ได้ถามคุณหรอกค่ะ ฉันถามตัวเอง"
"อ๋อ ผมก็นึกว่าถามผมซะอีก...รับของเถอะครับผมมาส่งไม่ผิดหรอก ผมจะได้รีบกลับบ้านนอนสักที"
"ค่ะ รับก็รับ"
จากนั้นน้ำส้มจึงเปิดประตูให้ขนส่งนำของเข้ามาส่ง มีทั้งชิ้นเล็กชิ้นน้อยไปจนถึงชิ้นใหญ่มาก สูงกว่าเธอก็มีไม่รู้ว่าข้างในเป็อะไร เธอก็ได้แต่ยืนเกาหัวสงสัย...มีมากมายกว่าสิบชิ้น
"ใครส่งมาก็ไม่บอก" น้ำส้มยืนมองของตรงหน้า พลันคิดถึงที่มาข้าวของพวกนี้ แต่ก็คิดไม่ออกสักทีว่ามาจากที่ไหนหรือเป็ใคร จึงตัดสินใจแกะกระดาษที่ห่อออก เลือกแกะสิ่งของที่มีความสูงราวหนึ่งร้อยแปดสิบเิเโดยประมาณ เพราะมันคือชิ้นที่ใหญ่สุดในบรรดาข้าวของตรงหน้า
(((กรี๊ด!!! จ้านเก้อของฉัน))) สิ่งที่เห็นทำให้น้ำส้มกรีดร้องออกมาจนแทบสุดเสียง เมื่อของนั้นคือคนที่เธอชื่นชอบเป็อย่างมาก จนแทบยกมือปิดปากไม่ทันกับการลืมตัวเสียงดังในยามกลางคืน ที่อาจจะทำให้ผู้คนข้างบ้านแตกตื่น...เธอปลื้มนักแสดงคนนี้ที่สุด
"คิกคิก ดีใจเวอร์ ๆ ไปเลยคุณแม่ขาของน้อง" น้องมะนาวที่ยังไม่หลับ เธอหัวเราะคิกคักเมื่อได้ยินเสียงของแม่ที่ดีใจสุดขีด และนั่นจึงทำให้น้องมะนาวหลับตาลงได้ เมื่อทุกอย่างเป็อย่างใจ้าเรียบร้อยแล้ว
เช้าวันใหม่ที่น้องมะนาวต้องไปโรงเรียน เธอตื่นนอนในยามเช้าเวลาเดิมที่เคยทำเป็กิจวัตร น้ำส้มคอยดูแลลูกสาวอย่างเช่นทุกวัน แต่วันนี้เธอดูอารมณ์ดีและมีรอยยิ้มสดใส จนทำให้น้องมะนาวต้องเอ่ยปากถาม
"ทำไมวันนี้คุณแม่ยิ้มเก่งจังเลยคะ" เธอถามผู้เป็แม่ในขณะที่แม่กำลังถักเปียผมให้
"แม่มีความสุขค่ะ" เธอตอบลูกสาว
"แล้ววันอื่นไม่มีความสุขเหรอคะ" น้องมะนาวยังคงถามต่อ
"มีทุกวันนั่นแหละค่ะ แต่ว่าวันนี้คุณแม่มีความสุขเป็พิเศษ แค่มีน้องแม่ก็มีความสุขที่สุดแล้วค่ะ" เธอบอกลูกสาวพร้อมกับก้มหน้ากดปลายจมูกลงแก้มกลมของน้องมะนาว
"คุณแม่ชอบของขวัญใช่ไหมล่ะ" น้องมะนาวพูดขึ้น สองมือป้อม ๆ ของเธอประกบสองข้างแก้มของแม่ส่ายไปมาเบา ๆ
"น้องรู้ได้ไง" เธอถามลูกสาวด้วยความสงสัย
"ก็น้องเป็คนสั่ง" น้องมะนาวตอบคำถามของผู้เป็แม่ด้วยใบหน้าที่ใสซื่อ ทำเอาน้ำส้มถึงกับเริ่มในไม่นิ่ง กลัวว่าลูกสาวจะสร้างเื่ขึ้นมาอีก
"สั่งยังไงคะ แล้วทำไมถึงทำเป็ แล้วน้องไปเอาเงินที่ไหนจ่ายค่าทำ" น้ำส้มถามลูกสาวด้วยความร้อนรน
"คุณอานักรบค่ะ น้องไปขอยืมเงินคุณอานักรบเพื่อซื้อเซียวจ้านให้คุณแม่ขา"
"ห๊ะ!!"
เพียงแค่ชื่อก็ทำเอาน้ำส้มใจนเข่าอ่อนนั่งทรุดกับพื้น แค่เื่เมื่อวานก็ทำให้เธอแทบตกงาน และยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะรอดพ้นกับเื่ราวที่ลูกสาวสร้างแค่ไหน ความวัวไม่ทันหายความควายเข้ามาแทรก งานนี้ทำเอาคุณแม่น้ำส้มต้องกุมขมับอีกรอบ
157
