บุรุษร่างใหญ่ผู้นี้สวมเสื้อเนื้อบางทั้งสาบเสื้อยังเปิดเปลือยเผยให้เห็นสิ่งที่อยู่ด้านในอย่างชัดเจนเส้นผมเปียกชื้นราวกับเพิ่งจะผ่านการอาบน้ำมาคิ้วเข้มของอีกฝ่ายขมวดเข้าหากันเล็กน้อยใบหน้าเรียบเฉยไม่ได้แสดงความรู้สึกใดออกมาแม้แต่นิดเดียว
เขาเป็ใครกัน?...แล้วเข้ามาในจวนท่านแม่ทัพได้อย่างไร
"จะ เ้าเป็ใคร? แล้วเข้ามาในนี้ได้อย่างไร"ฟางซูซินพยายามตั้งสติ นางไม่รู้ว่าบริเวณนี้มีคนอยู่มากน้อยแค่ไหนหากจะหนีออกไปจากห้องนี้แล้วร้องะโให้คนช่วยจะสำเร็จหรือไม่ ดูจากรูปร่างของอีกฝ่ายแล้วนางคงจะวิ่งได้ไม่พ้นสามก้าวก็คงจะถูกเขาจับได้เป็แน่จึงเหลือเพียงวิธีเดียว
ฟางซูซินกำมีดเล่มเล็กที่อยู่ในแขนเสื้อไว้แน่นนางมักจะพกไว้ติดตัวอยู่เสมอหากไม่จำเป็นางก็จะไม่นำมันออกมาใช้แต่ดูเหมือนว่าวันนี้นางจะตกอยู่ในสถานการณ์ที่ย้ำแย่เสียแล้วฟางซูซินจ้องมองอีกฝ่ายไม่ละสายตากลัวว่าเผลอไปแล้วเขาจะเข้ามาทำร้ายได้โดยง่ายนางพยายามควบคุมมือที่จับมีดไว้ไม่ให้สั่นจนเกินไป
"ข้าถามว่าเ้าเป็ใครหากไม่ตอบข้าจะะโให้คนได้ยินแล้วนะ"นางพยายามพูดโดยไม่ให้เสียงสั่นแต่ก็คงจะเป็ไปได้ยากในเมื่อนางก็เพิ่งจะเคยเจอแบบนี้เป็ครั้งแรก
"..." อีกฝ่ายไม่ตอบเอาแต่จ้องมองนางอยู่อย่างนั้นสายตาของเขาไม่บ่งบอกว่ารู้สึกอย่างไรหรือ้าอะไรกันแน่มันเรียบนิ่งทั้งยังดูดำมืดราวกับห้วงเหวลึกที่มองไม่เห็นพื้นด้านล่าง
"..." ฟางซูซินก็ไม่พูดอะไรอีกเช่นกันนางทำเพียงยืนจ้องเขาอยู่เช่นนั้นแต่ก็ต้องใเมื่อเห็นอีกฝ่ายเดินก้าวเข้ามาหานางทีละก้าวอย่างเชื่องช้าแต่หนักแน่น
"จะทำอะไร?" ฟางซูซินก้าวถ้อยหลังจนแผ่นหลังชิดกับชั้นหนังสือไม่เหลือทางให้นางได้หลบหนีแล้ว มือที่กำมีดเล่มเล็กไว้ยิ่งกำแน่นเข้าไปอีกนางรอจังหวะให้เขาเข้ามาใกล้มากกว่านี้แล้วจึงค่อยนำมีดออกมาาแที่ได้ก็คงจะไม่ได้ทำให้อีกฝ่ายตายแต่ก็คงพอจะทำให้นางได้มีเวลาหลบหนีอยู่บ้าง
"..." อีกฝ่ายยังคงเดินเข้ามาไม่หยุดเข้ามาใกล้ในระยะที่ฟางซูซินสามารถใช้มีดได้นางจึงตัดสินใจดึงมีดออกมาแล้วพุ่งมันเข้าหาอีกฝ่ายอย่างรวดเร็วแต่ดูเหมือนว่านางจะไม่สามารถเร็วไปกว่าเขาได้อีกฝ่ายจับที่ข้อมือของนางบิดเล็กน้อยมีดเล่มเล็กก็หลุดจากมืออย่างง่ายดาย เขาจับนางพับแขนไพล่หลังแล้วหมุนตัวให้นางหันหน้าเข้าชั้นหนังสือ
อีกฝ่ายซ้อนตัวอยู่ด้านหลังของนางเขาใช้ร่างกายของตนบดเบียดแผ่นหลังของนางทั้งยังจงใจก้มลงมากระซิบที่ข้างหูด้วยเสียงเ็าอีกว่า "สามีเพิ่งจะกลับมาเ้าก็ต้อนรับด้วยการส่งมีดให้เลยหรือ"
ฟางซูซินที่ได้ยินว่าอีกฝ่ายบอกว่าเขาเป็ใครก็ตัวแข็งทื่อเป็ก้อนหินไปเสียแล้วนางไม่รู้ว่าท่านแม่ทัพหน้าตาเป็เช่นไรแล้วจะรู้ได้อย่างไรว่าเขาคือท่านแม่ทัพแล้วไหนที่ลี่ม่อมอบอกว่าอีกสี่วันกว่าเขาจะกลับมาไม่ใช่หรือ แล้วนี่มันคืออะไรกัน
"...." เป็คราวของฟางซูซินที่เงียบบ้างนางไม่รู้ว่าควรจะตอบคำถามของเขาอย่างไรดี
"ข้าถามทำไมไม่ตอบ?" เขากัดใบหูของนางเมื่อเห็นว่านางเอาแต่เงียบไม่ตอบคำถามของเขา ฟางซูซินใที่จู่ๆเขาก็กัดลงมาที่ใบหูของนางมันเจ็บแล้วก็ยังรู้สึกแปลกๆ อีกด้วย
"..." ฟางซูซินเม้มปากแน่นในหัวก็คิดวิธีที่จะเอาตัวรอดจากสถานการณ์ที่เลวร้ายนี้
"จะลองดีกับข้าใช่หรือไม่?" เขาเอ่ยถามเสียงเย็นอีกครั้ง แต่คราวนี้ไม่ปลอยให้อีกฝ่ายได้คิดนานเขาใช้มืออีกข้างที่ว่างจับใบหน้าของนางให้หันมาเผชิญหน้าแล้วก้มลงประทับจุมพิตอย่างป่าเถื่อนลิ้นร้อนที่แสนหยาบคายล่วงล้ำเขามาในโพรงปากเล็กอย่างรวดเร็วทั้งดูดดึงทั้งเกี่ยวกระหวัดลิ้นเล็กจนนางเจ็บไปหมดริมฝีปากบางก็ถูกเขากัดจนเป็แผลรับรู้ได้ถึงคาวเือย่างชัดเจน
"อื้อ!"นางส่งเสียงประท้วงให้อีกฝ่ายหยุดเสียทีแต่ดูเหมือนว่าเขาจะไม่สนใจยังคงใช้ลิ้นหนาดูดดุนลิ้นเล็กของนางจนเกิดเสียงน่าอายดังขึ้นในห้องหนังสือที่แสนเงียบสงบนี้
ฟางซูซินที่ใกล้จะหายใจไม่ออกแล้ว นางไม่สนใจอะไรอีกตัดสินใจหลับตาแน่นแล้วกัดเข้าไปที่ลิ้นของอีกฝ่ายที่กำลังพัวพันอยู่ในปากของนางอย่างเต็มแรงแล้วก็ได้ผลเขาถอนริมฝีปากออกแต่กลับไม่คลายพันธนาการที่รัดรึงร่างของนางเอาไว้ฟางซูซินรีบสูดเอาอากาศเข้าอย่างรวดเร็วราวกับคนจมน้ำที่เพิ่งได้รับอากาศหายใจ
เมื่อหายใจได้สะดวกขึ้นก็กลับรู้สึกเย็นะเืขึ้นมาแทนจึงได้ค่อยๆหันกลับไปมองสบตากับอีกฝ่ายไม่รู้ว่าเป็นางที่คิดไปเองหรือไม่แต่ดูจากสายตาที่เขาส่งมาราวกับจะฆ่านางให้ตายตรงนี้อย่างไรอย่างนั้น
"หึ กล้าดีนี่"เขาพูดเพียงเท่านั้นก่อนจะส่งรอยยิ้มอำมหิตมาให้นางเขาหมุนตัวนางให้มาเผชิญหน้าแล้วจับขึ้นพาดบ่าพาเดินเข้าไปยังอีกห้องที่เป็ห้องนอนสำหรับไว้พักผ่อนของเขาเอง
เดินมาถึงเขาก็จับนางทิ้งลงบนเตียงแล้วก้าวขึ้นมาคร่อมร่างเล็กไว้แขนสองข้างก็วางขนาบกักขังไม่ให้นางได้หลบหนีเขาก้มลงจุมพิตอีกครั้งโดยไม่พูดอะไรอีกมันทั้งป่าเถื่อนทั้งหยาบกระด้างจนนางเจ็บแสบไปหมด
สองมือน้อยๆของนางก็ยังคงใช้ดันร่างหนาของอีกฝ่ายให้ถอยห่างแต่ดูเหมือนว่ามันจะไม่มีประโยชน์อะไรในเมื่อร่างกายของเขานั้นแสนจะใหญ่โตจนสาบเสื้อของเขาหลุดลุ่ยเผยให้เห็นแผงอกหนั่นแน่นที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อ นางดิ้นรนจนอีกฝ่ายรำคาญเขาจับรวบข้อมือทั้งสองของนางไว้เหนือหัวแล้วก้มลงกัดปากนางอีกครั้งก่อนจะพูดขึ้นว่า
"ไม่อยากเป็เมียแม่ทัพแล้วหรือ?" ฟางซูซินที่ทั้งเจ็บปากทั้งตื่นตระหนกไม่รู้เช่นกันว่าตอนนั้นคิดอะไรอยู่จึงได้โพล่งออกไปเสียงดังว่า
"ไม่อยาก!" ใครอยากจะเป็เมียแม่ทัพอย่างเขากันนางไม่ได้อยากจะแต่งให้เขาเสียหน่อย ไม่ได้รักด้วยซ้ำแล้วเหตุใดจะต้องมาถูกกระทำไม่ต่างจากเมียบ่าวเช่นนี้นางไม่ใช่สาวใช้ของเขานะที่จะเรียกให้ขึ้นเตียงตอนไหนก็ได้นางยังไม่ได้ตกลงกับเขาเื่หย่าเลย
"เช่นนั้นก็ดี" เขาใช้มืออีกข้างฉีกทึ้งเสื้อผ้าของนางจนขาดหลุดลุ่ยเผยให้เห็นปทุมถันคู่งามที่ปลายยอดเป็สีระเรื่อน่ามองไม่รอให้อีกฝ่ายได้ตั้งตัวเขาก็ก้มลงด้วยปากร้อนทั้งดูดดึงทั้งใช้ลิ้นหนาดุนดันจนมันแข็งเป็ไตขึ้นมาฟางซูซินไม่เคยัักับความรู้สึกเช่นนี้มาก่อน นางรู้สึกหน่วงที่ท้องน้อยทั้งยังมีอาการคล้ายกับจะเป็ไข้มันร้อนๆหนาวๆ อย่างบอกไม่ถูก
บุรุษผู้นี้เมื่อดูดดุนข้างหนึ่งจนพอใจแล้วก็สลับเปลี่ยนมาอีกข้างหนึ่งแทนเขาปล่อยมือที่ตรึงมือของนางไว้แล้วเปลี่ยนมาเค้นคลึงก้อนนุ่มนิ่มที่หน้าอกของนางแทนทั้งบีบทั้งขย่ำจนพอใจแล้วจึงค่อยเลื่อนมือต่ำลงไปหมายจะััของสงวนของร่างเล็กที่นอนสิ้นเรี่ยวแรงอยู่ใต้ร่างของเขาในตอนนี้ แต่ก็ยังไม่วายที่อีกฝ่ายยังไม่หยุดดื้อดึงเขาจึงต้องก้มลงมอบจุมพิตแสนเร้าร้อนให้นางอีกครั้งรอจนนางไร้แรงต่อต้านแล้วจึงค่อยๆใช้มือสอดเข้าไปในกระโปรงกระตุกเชือกที่เป็ชั้นในของนางออก
ฟางซูซินััได้ถึงบางสิ่งที่ร้อนลวกอยู่ตรงหน้าท้องของนางไม่รู้ว่ามันคือสิ่งใดแต่มันไม่ใช่ของนาง
"มะ ไม่ได้นะ" เสียงเล็กพูดออกมาอย่างอ่อนแรงตอนนี้นางแทบไม่มีแรงจะพูดแล้วแต่ก็ต้องฝืนใจพูดออกไปไม่เช่นนั้น...
"..." ร่างหนาไม่สนใจสิ่งนางพูด เขายังคงใช้มือหยาบกร้านวนเวียนอยู่บริเวณเนินสาวของนางอย่างเอาแต่ใจจนนางรวบรวมแรงทั้งหมดที่มีจับมือของเขาไว้แน่นแล้วะโใส่หน้าเขาอย่างเหลืออดว่า
"ข้าเป็ระดู!"อีกฝ่ายเมื่อได้ยินก็ถึงกับหยุดชะงักไปทันทีนางไม่รู้ว่าเขาจะรู้สึกอย่างอย่างไรแต่ตอนนี้นางอับอายเสียจนไม่รู้ว่าจะต้องทำหน้าอย่างไรแล้ว
"..." บ้าเอ๊ย! โม่อี้เฟิงได้แต่สบถในใจอย่างไม่สบอารมณ์
935
