ตอน 1 สูญเสียครั้งใหญ่
ณ เมืองหลวง มหานครฉางอาน
อุ่ก!!! เสียงแม่ผลักเด็กน้อยให้ไปไกล ในขณะที่ทุกคนวิ่งหนีเอาชีวิตรอดจากการเข่นฆ่าล้างบางครั้งใหญ่ แม่ผู้พิการไม่อาจเป็ภาระของลูก สายตาเหลือบไปเห็นทหารชุดดำ ถือดาบเปื้อนเื ไล่ฆ่าฟัน หญิงชาย เด็ก และคนชรา ใกล้เข้ามาเรื่อยๆ ท้ายที่สุดรู้ตัวดีว่าหนีไม่พ้น....กลั้นใจผลักลูกให้พ้นคมดาบ
"ท่านแม่.... ท่านแม่...."
"ไปๆๆ เฉิงเหลียงวิ่ง"
"ไม่!!!!! ไม่นะ ไม่!!!" เสียงเด็กหนุ่มโอดครวญร้องปานจะขาดใจ เมื่อเห็นแม่ของตนถูกฆ่าตายต่อหน้าต่อตา
มันกลายเป็ปมที่แสนระทม ในใจหนุ่มน้อยั้แ่นั้นมา
ณ วังหลวง โถงาา
"ฮองเฮา เ้ามาทำไม พาลูกหนีไปซะ ลูกของเราเพิ่งคลอดได้ไม่นาน อย่างไรนางก็ต้องมีชีวิตให้ดีต่อไป"
"ฝ่าา ข้ารักท่านชั่วชีวิต ไม่ว่าเป็ตายอย่างไรไม่ขอแยกจาก"
"ฮองเฮาเพคะ ถ้าไม่พาองค์หญิงน้อยหนีไปตอนนี้ องค์หญิงน้อยจะไม่รอดนะเพคะ"
ปั่ง!!! เสียงประตูโถงาาถูกพังทลาย
"ห่ะ... ในที่สุด คนที่บงการอยู่เื้ัก็คือเ้าสวีอิ๋นตง.... เสียแรงที่ข้าไว้ใจ มอบอำนาจให้เ้าเป็ขุนนางใหญ่"
"สูอี้... ท่านอย่ามัวแต่ทวงบุญคุณเลย ข้ามาวันนี้ก็เพื่อตัดหัวท่าน... แล้วขึ้นครองบัลลังก์ัแทนท่าน "
"อำนาจทั้งหมด ถ่ายทอดให้ข้าแต่โดยดีเถิด"
"ไม่!!! ข้า...จะใช้เืเนื้อของข้าสาปแช่งเ้า หากข้าพ่ายแพ้ เ้าต้องตกอยู่กับคำสาปแช่งของข้าชั่วชีวิต"
"ไป !!! เขียนราชโองการ มอบอำนาจให้ข้า"
สวีอิ๋นตงคนชั่ว บีบบังคับซุยสูอี้ไม่พอ เข้าคว้าดาบจ่อคอฮองเฮาอันเป็ที่รัก
"เขียนราชโองการซะ ไม่งั้นฮองเฮาสุดที่รักของท่านไม่รอดแน่"
"ฝ่าา อย่าเขียนเด็ดขาด "
"เสียวเหนียง พาองค์หญิงน้อยหนีไป....."
**เสียวเหนียง แม่นมขององค์หญิงน้อย ลุกลี้ลุกลน พาองค์หญิงน้อยแอบหลบหนีไปทางหลังวัง
ซุยสูอี้ รู้อยู่แล้วว่า ครั้งนี้ตนไม่มีวันชนะศึก ทิ้งปลายพู่กัน บรรจงเขียนลงบนกระดาษ ใจความว่า
"ชายโฉดชั่ว สวีอิ๋นตง ขอให้วินาศชั่วชีวิต"
สวีอิ๋นตงดีใจ คิดว่าเป็ราชโองการที่สมบูรณ์
"ฮะ ฮา ซุยสูอี้ ท่านมันก็แค่พระาาที่ขี้ขลาดคนหนึ่ง ข้าจะครองอำนาจแทนท่านเอง "
อิ๋นตงไม่รอช้า ใช้คมดาบบั่นคอของฮองเฮาและสูอี้จนขาดสะบั้น ร่างทั้งสองจมกองเื....
....อิ๋นตง ถือราชโองการผืนนั้นออกไปยังหน้าโถงาา หวังเปิดอ่านราชโองการต่อเหล่าทหาร
...ทันทีที่เห็น ใจความในกระดาษ โกรธจนตัวสั่น กำมือแน่น ใบหน้าหงิกงอ ปากคว่ำเบี้ยว กรีดร้องะโด้วยความเจ็บใจ
"ซุยสูอี้!!!! แม้กระทั่ง่ชีวิตสุดท้าย เ้าก็ยังเล่นตลกกับข้า!!!"
อิ๋นตงฉีกราชโองการแผ่นนั้นออกเป็หมื่นๆชิ้น
"ทำกับข้าไว้เจ็บแสบนัก เช่นนั้นทายาทของเ้า ข้าจะไม่ปล่อยให้เหลือรอด แค่เด็กทารกแรกเกิด กับสาวใช้ตัวเล็กๆนางหนึ่ง จะหนีรอดไปได้ไกลแค่ไหนกันเชียว"
"ทหาร!!! ผู้ใดที่ไม่ก้มหัวให้ข้า สังหารให้หมด อย่าให้เหลือแม้แต่คนเดียว"
"พวกเ้า ตามข้ามา ออกค้นหาแม่นางผู้หนึ่งที่อุ้มทารก ไม่ว่าเป็สตรีบ้านใด พบเห็นอุ้มทารก...ฆ่าให้หมด อย่าได้เว้น"
รุ่งเช้า พระอาทิตย์ขึ้นเหนือหัว แสงสีทองสาดส่องพร้อมเริ่มวันใหม่ ช่างเป็วันที่อากาศแจ่มใสเสียจริง
แต่สิ่งที่อยู่เบื้องหน้า เป็ซากศพชาวเมือง ทหารวัง นอนเกลื่อนถนน นครฉางอานแดงฉานไปด้วยทะเลเื
สวีอิ๋นตง ยืนมองอยู่บนกำแพงเมือง ด้วยสีหน้าชอบใจ เบิกบานไปด้วยรอยยิ้มและเสียงหัวเราะ คงเป็ผู้เดียวกระมังที่หัวเราะได้ในยามที่เห็นคนล้มตายนับแสน
มหานครฉางอาน ก้าวเข้าสู่ยุคมืด ณ บัดนั้น
ชาวเมืองที่หลงเหลืออยู่ บ้างก็ต้องกลายเป็ทาสโดยปฏิเสธไม่ได้ บางคนเพื่อรักษาชีวิตกลับต้องยอมก้มหัวให้สวีอิ๋นตง ฝ่าาผู้อำมหิต
เสียงประกาศดังลั่น กึกก้องั้แ่เช้าตรู่
"ข้าขอประกาศให้พวกเ้าฟัง.... ต่อไปนี้ นายเหนือหัวของพวกเ้า คือข้า สวีอิ๋นตง ผู้นี้ "
"ไม่ว่าใครหน้าไหน อย่าหวังโค่นล้ม ก่อฏ มิเช่นนั้นมีโทษตายสถานเดียว พวกเ้าที่เหลืออยู่ หากรักตัวกลัวตาย จงก้มหัวลงซะ"
"จงมองดูนี่ให้ดี มือข้างซ้ายของข้า เป็หัวของซุยสูอี้ าาจอมเขลาของพวกเ้า มือขวาของข้า เป็หัวของฮองเฮานางนั้น"
"แลดูให้ดี.... ข้าจะสร้างเมืองนี้ ให้เป็เมืองที่มหานครน้อยใหญ่ต้องให้ความเคารพเกรงกลัว"
"สำหรับข้า ไม่มากพิธีรีตอง ไม่มีราชโองการไร้สาระนั่น ข้าจะถือว่า ทะเลเื ซากศพที่อยู่ตรงหน้า เป็ดั่งคำอวยพรจากพระเ้า "
"ฮะฮะฮ่า สีแดงเป็สีมงคล จะมีอะไรมงคลไปเสียกว่า สีแดงสดๆจากเืมนุษย์ พวกเดนขยะ "
"กลิ่นคาวคลุ้งเื ช่างหอมสมใจเสียจริง"
เพื่อสนองความเหี้ยมโหด อิ๋นตงโยนหัวที่อยู่ในมือให้สุนัขแสนดุร้ายที่ตนเลี้ยงไว้ ฉีกกินอย่างน่าสยดสยอง.... ภาพเ่าั้ทำเอาผู้คนหวาดกลัวแทบบ้า เสียงระงมแซ้ซ้อง แทนที่จะเป็คำยกย่องสรรเสริญ แต่กลับเป็เสียงคนกรีดร้อง ร้องไห้ หวาดผวา เสียงพวกนั้นมันทำให้อิ๋นตงรู้สึกดี เสียยิ่งกว่าฟังคำสรรเสริญจอมปลอม
**************************
12K
![ซากเทวะ [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1727668145_30143215.webp)
