สักคนคงทนไม่ไหวจนต้องชักมีดปาดคอนางไปนานแล้ว
“ไหนลองเห่าหอนให้ฟังอีกสักรอบซิเก่งนักมิใช่รึ” ไป๋หลงพูดจาท้าทาย แต่หลงอวิ๋นไม่ยอมโต้ตอบนางสายตาของหลงอวิ๋นที่จ้องไปยังหลี่ไป๋หลงช่างเย็นะเืดุจน้ำแข็งทำให้คุณหนูน้อยรู้สึกสั่นสะท้านไปทั่วร่าง
“หึ หึเ้าจะมองข้าแบบนั้นได้ก็แค่ตอนนี้เท่านั้นแหละ” ว่าแล้วไป๋หลงก็ชูมือขึ้นเหนือศีรษะนางตวัดลงมาอย่างรุนแรง เป้าหมายคือแก้มซ้ายของเสี่ยวหลงอวิ๋น
ทว่าฝ่ามือข้างนั้นกลับไม่ประทับอยู่บนแก้มของหลงอวิ๋นแต่ประทับอยู่บนแก้มของไป๋หลงเอง
“อะไรกะ-” ไป๋หลงยังพูดไม่ทันขาดคำ นางใช้สองมือตบหน้าตนเองครั้งแล้วครั้งเล่า “ทำอะไรสักอย่างสิเ้าพวกโง่ ยืนบื้อทำอะไรกันอยู่!”
พวกทหารต่างหันมองหน้ากันครู่ใหญ่หลี่ไป๋หลงยังคงตบหน้าตนเองซ้ำแล้วซ้ำเล่า ให้ทำอะไรสักอย่าง? แล้วจะให้พวกเขาทำอะไรกันล่ะ
ทหารนายหนึ่งคิดวิ่งเข้าหานางแต่ไป๋หลงกลับวิ่งหนี นางวิ่งหนีไปไกล
“ตามไปเร็ว!” พวกทหารออกวิ่งตาม น่าแปลกประหลาดยิ่งนักไม่มีใครนึกฝันว่าคุณหนูจอมเอาแต่ใจเยี่ยงหลี่ไป๋หลงจะวิ่งเร็วราวสายลมกลม
“แล้วจะเอายังไงกับเด็กคนนี้ดี” ทหารนายหนึ่งสอบถาม พวกที่เหลือต่างเพ่งสายตามองมาที่หลงอวิ๋น
“เราคงไม่ฆ่านางจริง ๆหรอกใช่ไหม”
รอบด้านเงียบงันไปครู่ขณะ ไม่มีใครสามารถให้คำตอบของคำถามนี้ได้แม้พวกเขาจะรับใช้หอการค้าสิบกุหลาบเพื่อเงินยอมให้คุณหนูจอมเอาแต่ใจดูถูกเหยียดหยาม แต่การจะให้พวกเขาฆ่าเด็กที่ไร้ทางสู้ก็ดูจะไร้เหตุผล
ในขณะเดียวกันหลงอวิ๋นยังคงปิดปากเงียบ นางไม่ยอมพูดอะไร
“คุณหนูกลับมาแล้ว” ทหารนายหนึ่งชี้นิ้วไปทางทิศตะวันออก รุ่งสางใกล้มาเยือนเต็มทีได้ยินเสียงสกุณาร้องรำ หลี่ไป๋หลงเดินกลับมาพร้อมกับเหล่าทหารหลายสิบชีวิต
เมื่อมาถึงหลี่ไป๋หลงจ้องมองเสี่ยวหลงอวิ๋น แก้มของนางบวมเป่งเพราะถูกตบหลายรอบต่างฝ่ายต่างไม่ยอมเอื้อนเอ่ยคำพูด เพียงจ้องมองเงียบๆ สุดท้ายเป็ฝ่ายของหลี่ไป๋หลงที่เอ่ยขึ้นว่า
“ปล่อยนางเสีย”
สิ้นเสียงนั้นทหารทั้งสองหันมองกันทำหน้างุนงง แต่สุดท้ายก็ยอมปล่อยมือจากหลงอวิ๋น
เด็กสาวเดินเข้าไปหาหลี่ไป๋หลงหลงอวิ๋นคลี่ยิ้มและเปล่งเสียงกระซิบข้าง ๆ หู “ยินดีต้อนรับกลับบ้าน”
และแล้วรุ่งอรุณวันใหม่ก็มาเยือน ดวงตะวันส่องแสง สกุณาโผบิน เข้าสู่ปีศักราชดวงดาราที่1000 อย่างสมบูรณ์แบบ
♔ ♔ ♔
รถม้าเคลื่อนไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือภารกิจช่วยเหลือเสร็จสิ้น พวกทหารรับจ้างจึงมุ่งหน้ากลับเมืองเทียนหลง
ภายในรถม้าคนที่ห้า หลงอวิ๋นและไป๋หลงนั่งอยู่ข้างในเพียงสองคนทั้งสองจดจ้องมองหน้ากันมาั้แ่เมื่อครู่ ไม่มีใครยอมเปล่งเสียงเพียงจ้องมองหน้ากันไปเรื่อย ๆ ในความเงียบงันนั้น
“หลงอวิ๋น นี่เ้าทำสำเร็จจริงๆ รึ” ในที่สุดหลี่ไป๋หลงก็เริ่มปริปาก
ทันใดนั้น หลงอวิ๋นตอบ “นับแต่นี้ไปเ้าคือหลี่ไป๋หลงแห่งหอการค้าสิบกุหลาบ เ้าไม่ใช่นางบำเรอของใครทั้งนั้นเข้าใจที่ข้าพูดใช่ไหม”
ไป๋หลงมองไปที่ดวงตาสีดำน่าลึกล้ำของหลงอวิ๋นจากนั้นนางจึงพยักหน้า “เข้าใจแล้วั้แ่นี้ไปข้าคือหลี่ไป๋หลง บุตรสาวคนรองของผู้นำหอการค้าสิบกุหลาบ”
ในร่างของหลี่ไป๋หลงมีิญญาของคนอื่นสิงสู่นั่นคือิญญาของเพื่อนสนิทของเสี่ยวหลงอวิ๋น นี่คือวิชาลับที่จะใช้ได้เพียงครั้งเดียววิชาสลับิญญา ิญญาจะถูกเก็บงำเอาไว้ในมือขวาของหลงอวิ๋นและจะถูกส่งต่อไปยังร่างที่ถูกนางัั
“โชคดีจริง ๆ ที่กระบวนการยึดร่างสำเร็จทันเวลาพอดี” เสี่ยวหลงอวิ๋นเอ่ยพลางถอนหายใจ “ถ้าไม่ได้เ้าป่านนี้ข้าคงถูกยัยลูกคุณหนูจอมเอาแต่ใจปาดคอไปแล้วกระมัง”
ไป๋หลงลูบแก้มของตนแก้มของนางบวมเป่งทั้งสองข้าง “แต่มันเจ็บเอาเื่เลยนะเ้าคะไอ้การตบแก้มตัวเองเนี่ย”
ได้ยินดังนั้นหลงอวิ๋นจึงหัวเราะชอบใจ “เอาน่าอย่างน้อยเราก็รอดมาได้ทั้งคู่” ว่าแล้วหลงอวิ๋นจึงยื่นมือออกไป “จากนี้ไปก็ขอฝากตัวด้วยนะเ้าคะคุณหนูไป๋หลง”
ทั้งสองจับมือของกันและกัน นอกจากพวกนางไม่มีใครล่วงรู้ว่าหลี่ไป๋หลงได้สิ้นชีพไปนานแล้ว
“แล้วก็มีอีกเื่” หลี่ไป๋หลงเอ่ย ลูบ ๆ คลำ ๆ บางสิ่งตรงหว่างขาของตน “ข้าพึ่งมารู้ตัวเอาตอนนี้ ดูเหมือนว่าร่างนี้จะเป็ผู้ชายเ้าค่ะ”
“เอ๋?” จริงงั้นหรือบางทีนี่อาจจะเป็ผลข้างเคียงของการสับเปลี่ยนิญญา แล้วเช่นนี้หลงอวิ๋นควรให้ไป๋หลงเล่นเป็บทไหนดีล่ะ
9K
