ลอเรน่ายิ้มเมื่อเธอมองดูนทีและไลล่ากัดกันอีกครั้ง หากเธอไม่ได้รู้จักกับนทีมาก่อนล่ะก็เธอก็คงคิดว่านทีกับไลล่านั้นเป็แฟนกัน ทั้งคู่นั้นดูเหมือนจะทะเลาะกันได้ทุกเมื่อราวกับว่ามันเป็การปฏิสัมพันธ์ของพวกเขาโดยเฉพาะอย่างไรอย่างนั้น
" เบ้บ นี่คือโทรศัพท์ดาวเทียม ฉันให้คุณอย่าทำมันหายล่ะ มันคือสิ่งของอย่างเดียวในตอนนี้ที่สามารถใช้สื่อสารกันได้ " ลอเรน่าพูดพลางยื่นโทรศัพท์ดาวเทียมสีดำที่เธอใช้คุยก่อนหน้านี้ให้กับนที
" เมื่อฉันไปถึงที่หมายอย่างปลอดภัยแล้ว ฉันจะติดต่อกลับมา ถ้าหากนายไม่รับล่ะก็ฉันจะฆ่านายทิ้งซะ " ลอเรน่าแผ่รังสีเย็นเยียบออกมา
ไลล่าที่ยืนอยู่ข้าง ๆ เมื่อเห็นโอกาสเธอไม่รอช้า ทำท่าปาดคอซ้ำเติมนที
" โอเค ผมเข้าใจแล้วเบ้บ ขอบคุณนะ " นทีพูดเสร็จก็เดินเข้าไปรับโทรศัพท์ดาวเทียมมาพร้อมสวมกอดกับลอเรน่าอย่างแแ่ แต่จังหวะเดียวกันนั้นเองเขาก็หันไปแลบลิ้นใส่ไลล่าเช่นกัน
' ไอ้...ไอ้คนโรคจิต! ' ไลล่าคิดพร้อมกระทืบเท้าอย่างโมโห
' ให้มันรู้ซะบ้างว่าใครคุม ฮ่า ๆๆ ' นทียิ้มเยาะใส่ไลล่า
" หากฉันกลับไปแล้วพบหนทางที่ฉันจะพาพี่เฮเลน่าหนีออกมาด้วยกันได้ฉันจะบอกนะ " ลอเรน่ากล่าวพลางเริ่มสะอื้น เธอรู้ว่าเธอเหลือเวลาอยู่กับเขาไม่มากแล้ว
" เบ้บ..ไม่ต้องห่วงเื่หาทางหนีหรอก ถ้าผมแข็งแกร่งมากพอแล้วผมจะไปพาคุณกลับมาเอง " นทียิ้มพลางให้คำตอบที่เขาคิดไว้
" นายอย่าเสี่ยงอันตรายเกินความจำเป็นะ ถ้าหากเจอคู่ต่อสู้ที่สู้ไม่ได้ก็ให้รีบหนีทันที ชีวิตนายมีค่าและชีวิตนายก็เป็ของฉัน เข้าใจมั้ย? " ลอเรน่าเอ่ยเสียงดุราวกับภรรยาที่ดุสามียามที่เขาต้องออกไปเผชิญศึกา
" ผมเข้าใจดี ผมจะไม่ยอมตายจนกว่าจะได้พบกับคุณอีก " นทีกล่าวพลางหัวเราะเพราะเขาเพิ่งรู้ตัวว่าได้พูดสิ่งที่เหมือนกับการปักธงออกมา
" ฉันจะรอนะ " ลอเรน่าพูดจบก็ยื่นริมฝีปากเข้าไปประกบกับนที ทั้งสองคนจูบกันอย่างดื่มด่ำราวกับว่าทั้งโลกมีเพียงพวกเขาเท่านั้น
ไลล่าที่ยืนอยู่ด้วยนั้นเธอหันหลังแล้วเดินจากไปอย่างเงียบเชียบ ทิ้งให้คู่รักคู่ใหม่ที่เพิ่งได้พบกันแต่กลับต้องพรากจากกันในเวลาอันสั้นนั้นอยู่ด้วยกันตามลำพัง
' หนูดีใจด้วยนะ พี่ลอเรน่า ' ไลล่าคิด ใบหน้าเผยรอยยิ้มออกมา
แม้ไลล่าจะหวงแหนพี่สาวของเธอขนาดไหนนั้น แต่สิ่งที่สำคัญที่สุดสำหรับเธอคือความสุขและความปลอดภัยของพี่สาวของเธอเท่านั้น ไลล่าไม่เคยเห็นลอเรน่ามีความสุขขนาดนี้มาก่อนในชีวิต เธอนั้นอยากให้พี่สาวของเธอได้มีความสุขมาโดยตลอดแต่ความจริงนั้นไม่เป็อย่างที่เธอหวัง
ผู้ชายทุกคนที่เข้าหาพี่สาวของเธอ ไม่เคยมีใครที่จะทำให้พี่สาวของเธอยิ้มออกมาได้แบบที่นทีทำ ไม่เคยมีใครแสดงสายตาที่หวงใยและทะนุถนอมต่อลอเรน่าได้เหมือนกับนที สายตาของผู้ชายเ่าั้มีเพียงความหื่นกระหายต่อร่างกายและสถานะที่พี่สาวของเธอนั้นถือครอง การที่พี่สาวของเธอได้พบรักแท้นั้นทำให้ไลล่ามีความสุขด้วยเช่นกัน
" นที..ฉันขออะไรอย่างได้ไหม ? " ลอเรน่าเอ่ยเสียงเข้มผิดกับน้ำเสียงปกติที่เธอมักจะใช้
" หากเพื่อเบ้บแล้วล่ะก็ ได้ทุกอย่างครับ " นทีตอบกลับด้วยน้ำเสียงจริงจังเช่นเดียวกัน
" ถ้า...ถ้าหากนายว่านายเกิดพบเจอกับใครที่เขาเป็ห่วงนายเหมือนอย่างที่ฉันเป็ห่วงแล้วล่ะก็ นายให้โอกาสพวกเขานะ นายอย่าผลักไสพวกเขาออกไป ในโลกใบใหม่นี้ฉันไม่อยากให้นายอยู่ตัวคนเดียว ถ้านายเจอใครที่ไว้ใจได้ล่ะก็ต้องคว้ามาเป็พรรคพวกไม่ก็เป็ลูกน้องก็ได้ " ลอเรน่ากล่าวอย่างจริงจัง
ลอเรน่ารู้สึกแย่มากพอแล้วที่เธอต้องปล่อยให้นทีนั้นเผชิญกับโลกที่แสนอันตรายนี้คนเดียว ถ้าหากมีใครที่เขาสามารถพึ่งพาได้ เธอก็อยากให้เขาเปิดใจรับคนเ่าั้
" เบ้บ..คุณกำลังบอกให้ผมมีคนอื่นเหรอ ? " นทีถามออกไปหวังจะเย้าหยอกเธอ
" ใช่! ถ้าพวกเธอหรือพวกเขาคอยช่วยเหลือนายไม่ให้ตายก่อนมาเจอกับฉันได้ล่ะก็ นายจะมีผู้หญิงอีกเท่าไรนายก็มีไป แค่ท้ายที่สุดแล้วนายต้องกลับมาหาฉัน...เข้าใจมั้ย ? " ลอเรน่าตอบกลับในทันที เสียงของเธอขึงขังไม่มีวี่แววของการพูดเล่นเจือปนแต่อย่างใด ทำให้นทีชะงักไปครู่หนึ่ง
" ลอเรน่า คุณพูดแบบนี้เพราะรู้ดีว่าผมจะไม่ไว้ใจใครง่าย ๆ ใช่ไหม " นทีถามกลับ
" ใช่ ฉันรู้..แต่สุดท้ายนายก็ไว้ใจฉันในที่สุดเหมือนกัน เพราะฉะนั้นถ้าพวกเธอเ่าั้พยายามเปิดใจของนายออกมา นายจะไม่พยายามผลักไสพวกเธอออกไป โอเค๊? " ลอเรน่ายังดึงดันให้นทีตบปากรับคำของเธอ
" ฮืม..แฟนคนแรกในชีวิตบอกให้ผมไปมีผู้หญิงคนอื่น นี่ผมอยู่บน์หรือไงกัน " นทีพูดพลางหัวเราะออกมา
แต่เขาก็ต้องหยุดทันทีเมื่อลอเรน่านั้นดึงหูของเขาอย่างเต็มแรง
" แต่นายต้องโทรมาให้ฉันกับไลล่าตรวจสอบก่อนว่าพวกเธอไว้ใจได้ ฉันถึงจะอนุญาตย่ะ " ลอเรน่าเอามือทั้งสองข้างของเธอมาบิดหูเขาด้วยความหมั่นไส้
" ผมต้องบอกคุณอยู่แล้วล่ะเบ้บ...แต่ทำไมไลล่าถึงต้องมาตรวจสอบด้วยล่ะ? " นทีถามด้วยความฉงน
" ฮิ ฮิ ความลับ! " ลอเรน่าหัวเราะพลางจูงมือนทีให้เดินตามไป
นทีและลอเรน่าเดินกลับมายังห้องนั่งเล่น พวกเขาเห็นไลล่าที่กำลังนั่งจ้องอากาศอยู่หรือจะพูดให้ถูกก็คือเธอกกำลังดูโฮโลแกรมอยู่นั่นเอง เพียงครู่หนึ่งเธอก็เห็นลอเรน่าที่จูงมือนทีเดินกลับมา
" ฮึ่ม! พี่ปล่อยให้หนูอยู่คนเดียวตั้งนาน พอพี่มีหมอนั่นแล้วก็ไม่สนใจหนูอีกแล้วสินะ " เธอตัดพ้อกับลอเรน่า
" พี่จะลืมน้องสาวคนสวยของพี่ไปได้ยังไงกันล่ะ โอ๋ ๆ " ลอเรน่าเดินมาโอบกอดน้องสาวเธออย่างออดอ้อน
" ฮิ ๆ พี่ลอเรน่าน่ารักที่สุด " ไลล่าหัวเราะชอบใจ
จากนั้นเธอก็ก้มมองนาฬิกาข้อมือก่อนที่จะกล่าวต่อ
" ดูเหมือนพวกเขาใกล้จะมาถึงที่นี่แล้วนะ หนูว่าเราออกไปรอหน้าลิฟต์ดีกว่าถ้าไม่อยากให้พวกทหารมาเจอกับหมอนี่ " ไลล่าพูดพลางชี้ไปยังนที
" งั้นเราคงต้องลากันตรงนี้สินะ ขอให้ไปถึงที่หมายอย่างปลอดภัยนะลอเรน่า ไลล่า" นทีเอ่ยคำลา
" อื้อ! แล้วอย่าลืมที่เราตกลงกันไว้ละเบ้บ! คอยโทรมารายงานฉันทุกวันเข้าใจไหม? " ลอเรน่าถามย้ำถึงสิ่งที่เธอและนทีคุยกันไว้ก่อนหน้านี้
" แน่นอนอยู่แล้ว " นทีตบปากรับคำ
" อย่าตายไปซะก่อนละ ฉันไม่อยากให้พี่สาวของฉันเสียใจ โอเค๊? " ไลล่าเดินมาหยุดอยู่หน้านทีพร้อมเอ่ยเสียงเข้ม
" เธอก็เหมือนกัน ดูแลตัวเองและลอเรน่าดี ๆ ล่ะ รอหน่อยนะ แล้วฉันจะไปหาพวกเธอเอง " นทีบอกลาไลล่า
เขายื่นมือมาลูบหัวเธอเบา ๆ ทำให้ไลล่านั้นหน้าขึ้นสีก่อนที่เธอจะวิ่งหนีไปรอที่ประตู ลอเรน่าวิ่งเข้ามาสวมกอดกับนทีเป็ครั้งสุดท้ายแล้วทั้งคู่ก็จูบลากันอยู่พักหนึ่ง
" ห้ามตายเด็ดขาด ถ้านายชิงตายไปก่อนละก็ฉันจะไปฆ่านายแล้วก็ฆ่าตัวตายตาม จำไว้! " ลอเรน่ากล่าวพร้อมหัวเราะทั้งน้ำตาแล้วเธอก็เดินไปหาไลล่า
" ทั้งห้องแล้วก็รถคันนั้นเป็ของนายนะ ใช้ได้ตามสบายเลย แล้วเจอกันนะ " ลอเรน่ากล่าวพร้อมโบกมือให้นที นทียิ้มรับพร้อมพยักหน้าว่าเข้าใจแล้วโบกมือกลับ แล้วลอเรน่าและไลล่าก็จูงมือกันออกจากประตูห้องไปเหลือเพียงนทีที่อยู่ลำพัง
' พอคิดว่าจะไม่มีเสียงโหวกเหวกของไลล่าและเสียงอันสดใสของลอเรน่าแล้วก็รู้สึกเหงาขึ้นมาเลยแฮะ ' นทีคิดกับตัวเองพร้อมขำออกมา
ทั้ง ๆ ที่ก่อนหน้านี้นั้นเขาใช้ชีวิตอยู่ตัวคนเดียวมาเกือบสามปี แต่การได้อยู่กับลอเรน่าและไลล่าเพียงเวลาไม่นานนั้น กลับสร้างความผูกพันระหว่างเขาและพวกเธอได้ราวกับว่าพวกเขาอยู่ด้วยกันมาทั้งชีวิต นทีเดินกลับไปนอนลงบนโซฟาตัวเก่าแล้วก็เริ่มไถแท็บเล็ตเพื่อเริ่มอ่าน E-book ที่เขาตระเตรียมไว้ก่อนหน้านี้
สองพี่น้องที่เดินออกมาจากห้องนั้นพวกเธอสวมกอดกันอย่างเงียบงันอยู่หน้าลิฟต์ หากจะมีใครเข้าใจความรู้สึกตอนนี้ของลอเรน่านั้นก็คงมีแต่ไลล่าเท่านั้น เธอพยายามปลอบโยนลอเรน่าอย่างสุดความสามารถ ถึงก่อนหน้านี้ที่ลอเรน่าจะแสดงออกว่าเธอนั้นเข้มแข็งขนาดไหน แต่พอพ้นจากสายตานทีเธอก็ไม่สามารถเก็บซ่อนความเศร้าที่เธอเก็บไว้ในจิตใจได้
หลังจากนั้นไม่นานนักลิฟต์ที่พวกเธอรออยู่นั้นก็ไต่ระดับขึ้นมาเรื่อย ๆ มันเลื่อนขึ้นมาหยุดที่ชั้น 60 เมื่อประตูลิฟต์เปิดออก ไลล่าและลอเรน่าก็พบกับคนที่จะมารับพวกเธอ
" คุณหนูลอเรน่า คุณหนูไลล่า ผมคือพันเอกชาตรีแห่งหน่วยวานรอัคคี ได้รับภารกิจจากท่านจอมพลให้มารับตัวคุณหนูทั้งสอง โปรดมากับเราด้วยครับ " พันเอกชาตรีกล่าวรายงานภารกิจที่ได้รับมาให้ลอเรน่าและไลล่ารับรู้
ในขณะที่พันเอกชาตรีพูดคุยกับลอเรน่าและไลล่านั้น ลูกน้องอีกสามคนของเขาที่ตามมาก็รีบพุ่งตัวออกจากลิฟต์แล้วไปควบคุมพื้นที่ทันที พวกเขาเข้าไปสำรวจห้องทุกห้องในชั้นยกเว้นห้องของลอเรน่า เมื่อลอเรน่าและไลล่าเห็นดังนั้นพวกเธอจึงแสดงสีหน้าเคร่งเครียดทันที ตอนนั้นเองไลล่าก็เอ่ยขึ้น
" ว้าว! คุณพ่อถึงกับส่งหน่วยวานรอัคคีมา แถมหัวหน้าหน่วยมาจัดการภารกิจด้วยตัวเอง ฉันไม่ยักรู้ว่าฉันกับพี่สำคัญขนาดนั้น " ไลล่าเอ่ยขึ้นอย่างเหน็บแนม
" ไปกันเถอะค่ะพี่ลอเรน่า หนูไม่อยากอยู่ที่นี่อีกต่อไปแล้ว " ไลล่าจูงมือลอเรน่าไปยังลิฟต์
" พวกนายจะรออะไรอีกฉันกับพี่พร้อมแล้ว พวกนายมารับฉันไม่ใช่เหรอทำไมยังไม่ไปกันอีก " ไลล่าตวาดเสียงใส่ผู้พันชาตรีราวกับว่าเขาเป็เพียงคนธรรมดาเท่านั้น
" มีสัมภาระอะไรให้หน่วยของผมจัดการโปรดแจ้งด้วย แล้วคนของผมจะเข้าไปขนให้ทันที " ผู้พันชาตรีกล่าวพลางมองไปยังห้องของลอเรน่าราวกับว่าเขานั้น้าที่จะเข้าไปในนั้น
เมื่อลอเรน่าและไลล่าเห็นสายตาที่สอดส่องไปยังห้องของพวกเธอนั้น หน้าของพวกเธอก็เริ่มซีดเผือด พวกเธอไม่อยากให้ผู้พันคนนี้พบเจอกับนทีที่นี่ เพราะพวกเธอรู้ว่าผู้พันชาตรีนั้นคือคนของพลเอกแร็กนอร์นั่นเอง
" พวกฉันขนออกมาหมดแล้ว รีบไปกันเถอะหากกลับไปที่นั่นช้าล่ะก็บางทีพ่อของพวกเราอาจจะเป็ห่วงจนลงโทษนายก็ได้นะ " ลอร่าตัดสินใจใช้ชื่อของพ่อเธอมาข่มขู่ เธอไม่สามารถปล่อยให้เขาเจอตัวนทีได้
ผู้พันชาตรีนั้นด้วยความที่เป็ทหารหน่วยพิเศษ เขามีประสบการณ์อย่างโชกโชนต่อคำโกหกหรือท่าทางที่ผิดปกติ ยิ่งโดยเฉพาะสองสาวที่อยู่ต่อหน้าเขานั้น เขาสามารถรู้ได้ทันทีว่าพวกเธอนั้นปิดบังอะไรบางอย่างไว้ แต่สิ่งที่ลอเรน่าพูดขึ้นมานั้นก็ไม่ผิดเสียทีเดียว หากเขาไม่พาพวกเธอไปส่งได้ทันเวลาล่ะก็ เขาอาจถูกลงโทษได้
" ผมเข้าใจแล้ว...งั้นผมจะไปส่งพวกคุณเอง วานรอัคคีทำภารกิจของพวกนายต่อไปได้ แล้วกลับมารายงานฉันด้วย รับทราบ? " แต่ไหนเลยพวกเธอจะสามารถหลอกล่อผู้พันชาตรีได้ เขาส่งข้อความผ่านทางวิทยุสื่อสารให้ลูกน้องนั้นดำเนินภารกิจต่อและลูกน้องของพวกเขาก็เข้าใจความหมายในทันที
" รับทราบ! " เสียงตอบรับดังกลับมาจากนั้นผู้พันชาตรีก็หันมาส่งยิ้มให้กับสองสาวที่ตอนนี้มีสีหน้าซีดเผือด
" เรารีบไปกันเถอะครับ คุณพ่อของพวกคุณรออยู่ " ผู้พันชาตรีกล่าวแล้วกดลิฟต์ลงไปยังชั้นหนึ่ง
' นายอย่าออกมานะนที ซ่อนตัวไว้ฉันขอล่ะ ' ทั้งลอเรน่าและไลล่าภาวนาสิ่งเดียวกันในใจ
ผู้พันชาตรีนั้นแท้จริงแล้วเขาได้รับภารกิจมาถึงสองภารกิจ ภารกิจแรกนั้นได้รับมาจากท่านจอมพลซึ่งเป็พ่อของลอเรน่าและไลล่าแต่อีกภารกิจหนึ่งนั้นคือภารกิจจากพลเอกแร็กนอร์ แรกนอร์นั้นสั่งให้เขาสืบหาคนที่ฆ่าลูกชายของเขา นั่นก็คือแดเนียลที่นทีจัดการไป
เมื่อมาถึงพวกเขาก็แยกเป็สองทีม ทีมแรกดำเนินการค้นหาคนที่ฆ่าแดเนียล ทีมที่สองนั้นขึ้นมารับลอเรน่าและไลล่า ด้วยความที่การทำงานของทั้งสองทีมแยกกันนั้นทำให้พวกเขาสามารถเคลื่อนไหวได้อย่างรวดเร็วสมดังชื่อ วานรอัคคี พวกเขาไปยังชั้น 57 ซึ่งเป็ที่อยู่ของแดเนียล
สิ่งที่พวกเขาพบคือศพของแดเนียลที่ถูกฆ่าโดยมีรูพรุนอยู่กลางหน้าผาก ในตอนแรกนั้นพวกเขาสันนิษฐานเบื้องต้นว่าแดเนียลอาจจะถูกฆ่าโดยสัตว์ประหลาด แต่ผู้พันชาตรีก็ยังไม่ทิ้งขอสันนิษฐานที่ว่ามีคนฆ่าเขาด้วยเช่นกัน หรือจะพูดให้ถูกก็คือมี 'ผู้เล่น' ฆ่าเขา
เมื่อทีมวานรอัคคีเข้าไปสำรวจในห้องของแดเนียลนั้นพวกเขาก็ได้พบกับภาพอันสยดสยอง ลูกน้องในหน่วยของแดเนียลนั้นปักใจเชื่อไปแล้วว่า การกระทำเหล่านี้นั้นมาจากสัตว์ประหลาดและแดเนียลนั้นถูกฆ่าโดยมันอย่างแน่นอน แต่ความจริงก็ถูกเปิดเผยเมื่อผู้พันชาตรีได้ดูเทปกล้องวงจรปิดหน้าห้องของแดเนียล
' ไอหนูสกปรก ฉันรู้ว่าแกแอบอยู่ในห้องของนังสองคนนี่ แกไม่มีทางรอดจากลูกน้องในหน่วยของฉันไปได้หรอก ' ผู้พันชาตรีคิดถึงฉากที่เขาส่งตัวนทีให้กับพลเอกแร็กนอร์ เขาจินตนาการถึงรางวัลที่เขาจะได้รับด้วยสีหน้ายินดี
21K
![ลวงสวรรค์สู่วิถียุทธคลั่ง [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1720273465_92582176.webp)
