ณพิชญารู้สึกขัดเขินไม่น้อย ด้วยไม่แน่ใจว่าสายตาเ่าั้กำลังจับจ้องอะไรอยู่กันแน่ ระหว่างะเิที่พันอยู่รอบๆ ตัวของเธอกับทรวงอกอิ่มที่มีเพียงเสื้อชั้นในสีหวานปิดคลุมปทุมถันเอาไว้อย่างิ่เหม่กันแน่
“หลีกทางหน่อยครับ” เสียงของชายสูงวัยคนนั้นดังลอดกลุ่มแขกมุงเข้ามา ก่อนที่เ้าของเสียงจะพาร่างแหวกฝูงชนเข้ามานั่งอยู่ตรงหน้าของเธอ เขามองดูะเิอยู่ชั่วครู่ก่อนจะหันไปหาคนอื่นๆ “มันตั้งเวลาะเิเอาไว้ด้วยเพื่อกันพลาด”
“เหลือเวลาอีกเท่าไรครับท่านยาซีน” คนใส่สูทสีดำคนหนึ่งเอ่ยถามอย่างเคารพ ทำเอาณพิชญารู้สึกแปลกใจไม่น้อย แต่เมื่อลำดับเหตุการณ์ในสมองแล้วก็เข้าใจได้ว่า ชายสูงวัยคนนี้คงเป็ตำรวจนอกเครื่องแบบ หรือหน่วยราชการลับที่เกี่ยวข้องกับความมั่นคงปลอดภัยของท่านรัฐมนตรีน้ำมันแห่งราชอาณาจักรมัชอัลแน่ๆ
“สิบนาที” เขาตอบเสียงเข้ม
“ก่อนเครื่องลงตั้งยี่สิบนาทีนี่ครับ”
“เราต้องปลดชนวนก่อน” ชายผู้ถูกเรียกขานว่ายาซีนเอ่ย ก่อนจะหันไปสั่งการกับชายในชุดสูทสีดำ “พาท่านรัฐมนตรีและคนอื่นๆ ออกจากบริเวณนี้ก่อน ผมจะจัดการกับะเิเอง”
หญิงสาวไม่รู้เหมือนกันว่า การที่กันคนอื่นออกไปจากห้องโดยสารชั้นเฟิร์สคลาสจะช่วยอะไรได้ เพราะหากว่ามันเกิดะเิขึ้นมาจริงๆ แล้วล่ะก็ เธอก็เชื่อว่าคงไม่มีใครรอดไปจากสถานการณ์เช่นนี้ได้แน่นอน
“ะเิไม่รุนแรงพอจะทำลายเครื่องบินทั้งลำครับ” ยาซีนเอ่ยราวกับตอบคำถามในใจของเธอ “ถ้ามันะเิจริงๆ คงมีคุณกับผมเท่านั้นที่จะตายทันที คนอื่นอาจยังมีทางรอด”
“ทะ...ท่านจะปลอบใจฉันหรือเปล่าคะ”
เขาหัวเราะ “ขอโทษครับ แต่ไม่ต้องเป็ห่วงนะ ผมรู้จักวงจรพวกนี้ดี”
“ท่านกู้ะเิบ่อยหรือคะ”
“เปล่าครับ” เขาส่ายหน้า สายตาจับจ้องอยู่ที่ะเิอย่างเคร่งเครียด “ผมอ่านจากในหนังสือ”
“อะ...อะไรนะคะ” ณพิชญาเบิกตากว้าง
“ถ้ากลัวก็หลับตาไว้นะครับ”
หญิงสาวกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ก่อนจะหลับตาปี๋ด้วยความหวาดเสียว ตอนนี้เธอไม่อยากมองอะไรอีกแล้ว ชีวิตของเธอฝากเอาไว้ที่เขาคนเดียว
ยาซีนทำอะไรกับแผงวงจรเ่าั้อยู่นานหลายนาที ก่อนจะเป่าปากออกมาแล้วพึมพำเป็ภาษาอารบิก “ใหญ่เกินมือจริงๆ สงสัยต้องถ่ายรูปให้อาบูดู”
แชะ...สิ้นเสียงลั่นชัตเตอร์ ณพิชญาก็เบิกตาโพลงขึ้นมาทันที เธอเห็นเขาถือโทรศัพท์เคลื่อนที่ซึ่งใช้ยิงผู้ก่อการร้ายเมื่อสักครู่นี้เอาไว้ในลักษณะเดียวกับการถือกล้องถ่ายรูป
“ไอ้เฒ่าหัวงู” เธอโพล่งออกไป ความรู้สึกว่าชายคนนี้เป็ตาแก่ตัณหากลับนั้นหลั่งไหลกลับเข้ามาในสมองทันที สายตาที่เขามองเธออย่างหนุ่มกลัดมันตลอดเส้นทางบินทำให้มือของเธอฟาดลงบนใบหน้าของเขาอย่างอัตโนมัติ
“อะไรกันคุณ” ยาซีนโวยขณะลูบแก้ม
“ท่านถ่ายรูป...หน้าอกของฉัน”
เขาส่ายหน้าแล้วหัวเราะออกมาเบาๆ ก่อนจะหันหน้าจอโทรศัพท์ให้เธอดู ปรากฏว่าเขาถ่ายเพียงแค่แผงวงจระเิเท่านั้น โดยไม่ติดผิวเนื้อของเธอเลยแม้แต่มิลลิเมตรเดียว
“ผมแค่คิดว่ามันเป็วงจรที่ใหญ่เกินมือผมเท่านั้น ก็เลยจะถ่ายรูปส่งไปให้ผู้เชี่ยวชาญที่สำนักงานของผม”
1K
