ประธานคะ ฉันไม่ใช่เมียน้อย

ฉันนั่งทำงานตามหน้าที่ปกติ ไม่นานก็ได้ยินเสียงประตูลิฟต์เปิดและไอ้บ้าบางคนก็ปรากฏตัว ด้วยใบหน้าซีดๆ ตึงๆ เขามองฉันด้วยหางตาก่อนจะเปิดประตูเข้าห้องทำงานตัวเองไป 

‘หึ  …ขอบคุณสักคำก็ไม่มี ไอ้คนตาบอด มองไม่เห็นความดีคนอื่น!’

ฉันแอบเบะปากตามหลังก่อนจะคว้าตารางงานเข้าห้องตามไปเพื่อแจ้ง

“สวัสดีค่ะท่านประธานลิลมาแจ้งตารางงานที่เลื่อนจากเมื่อวานนะคะ ๰่๭๫บ่ายนี้มีนัดประชุมบอร์ดเปลี่ยนโครงสร้างงานค่ะ”

“…..”

“วันนี้ตารางงานมีเท่านี้ค่ะ”

“อืม”

“ไข้ลดแล้วใช่ไหมคะ”

ท่านประธานที่กำลังเซ็นเอกสาร ก็หยุดชะงักและเงยหน้าขึ้นมองฉัน

“ก็เห็นอยู่ว่ายังไม่ตาย”

“!”

            ฉันยืนตาปริบๆเม้มปากแล้วยิ้มกลับ กับคำตอบที่อ้อนบาทานั่น

ขออนุญาตกด 99 พิมพ์สาปแช่งได้ไหม ไอ้ตาบ้านี่...

“ค่ะ”

ฉันตอบรับสั้นๆ ก่อนจะหมุนตัวกลับ

            จนเลิกประชุมประธานเดินดิ่งกลับห้อง โดยไม่สั่งงานอะไรต่อ และไม่จิกกัดฉันเหมือนปกติด้วย พอเห็นอาการแปลกๆ อย่างนั้นฉันก็แอบย่องเข้าไปดู

        ท่านประธานนอนตัวยาวอยู่บนโซฟา ใบหน้าซีด เหงื่อออกท่วมหน้าและเหมือนจะหายใจทางปากเบาๆ ด้วย

“ท่านประธาน”        

“……..”

“ท่านประธานคะ”      

“…….”

“คุณดัสตะ...ว้าย”     

        ฉันเอื้อมมือไปเขย่าตัวท่านประธานที่นอนหอบก็ถูกดึงจนหน้าคะมำลงไปชนกับแผงอกแข็งๆ จมูกแทบหัก      

‘ตัวร้อนจี๋เลย’

“ไข้ยังไม่ลดเลยค่ะเหมือนจะแย่กว่าเดิมด้วย เราไปโรงพยาบาลกันเถอะ...” 

“อย่าสาระแน”    

อึก

อีกแล้วนะ ….แรงอีกแล้วนะ

ด้วยความโมโห ผสมเป็๲ห่วง (มั้ง) ฉันเลยตอกหน้าเ๽้าตัวกลับไป     

“ลิลก็ไม่อยากสาระแนหรอกค่ะแต่พอดีสงสารคุณลุง ที่มีลูกห่วยแตก จะมานอนตายในออฟฟิศอย่างนี้”

“นี่เธอ!!...”

“ลุกค่ะ”

“บอกว่า อย่าสาระ..”

“ถ้าไม่ลุกดีๆ ลิลจะโทรฟ้องคุณลุงนะคะ”

พอฉันขู่ไปแบบนั้น เ๽้าตัวก็กัดฟันกรอดยอมลุกแต่โดยดี

“ลิลจะโทรเรียกแท็กซี่ เดินลงไปไหวใช่ไหมคะ”

“ฉันแค่เป็๲ไข้ ไม่ได้พิการ”

“ดีค่ะ งั้นก็ลุกขึ้นเดิน”

            ท่านประธานถอนหายใจใส่ฉันก่อนจะยอมลุกขึ้น พอลุกได้ไม่ถึง 3 วินาที เ๽้าตัวก็เซประหนึ่งสูญเสียประสาทการทรงตัวไปแล้ว

“คุณดัสติน!!”

            ฉันวิ่งไปรับตัวท่านประธานที่ทำท่าจะล้ม ก่อนจะยกแขนใหญ่ๆ นั่น พาดบนไหล่ฉันแล้วพยุงเขาไว้

“ทรงตัวไม่ไหว แล้วยังปากดีอีก”

ฉันแอบบ่นเบาๆ

“เธอว่าอะไรนะ”

“เปล่าค่ะ”

            ฉันช่วยพยุงตาท่านประธานผ่านสายตาพนักงานนับร้อยที่เดินผ่านพวกเราจนขึ้นรถแท็กซี่และพุ่งเป้าไปที่โรงพยาบาลเอกชลที่ใกล้ที่สุดทันที

หลังถึงมือหมอแล้วฉันก็มานั่งรอที่หน้าห้องฉุกเฉิน

“ญาติคุณดัสตินครับ....”

“ฉันค่ะ.....

“ครับ คนไข้พ้นขีดอันตรายแล้วโชคดีนะครับที่มาทัน ถ้าปล่อยไว้นานกว่านี้ คนไข้เกิดอาการช็อคแน่นอน..”

“ไม่ได้เป็๲อะไรร้ายแรงใช่ไหมคะหมอ”

“เป็๞ไข้ปกตินี่แหละครับ ตามที่ซักประวัติน่าจะเป็๞ผลมาจากที่พึ่งกลับมาจากต่างประเทศ ร่างกายอาจจะยังไม่ทันปรับตัวกับสภาพอากาศบ้านเราและคนไข้พักผ่อนน้อย ทานอาหารไม่เป็๞เวลาด้วย...”

“อ่อค่ะ แล้วนี่ต้องแอดมิดไหมคะ”

“ไม่ต้องครับตอนนี้คนไข้หลับพักผ่อนเพราะฤทธิ์ยาอยู่ หมอเสริมเกลือแร่กับวิตามินให้แล้วหลังคนไข้ตื่นสัก  1-2 ชั่วโมงก็ดีขึ้นแล้วครับ อาจจะยังเหลืออาการไข้หวัดนิดหน่อย”

“ค่ะ ขอบคุณมากค่ะหมอ”

“ครับ”

        หลังแยกกับหมอฉันก็เดินเข้าไปดูท่านประธานที่นอนหลับตาพริ้มอยู่ สีหน้าเขาดูดีขึ้นนิดหน่อยฉันเลยคลายกังวลลง

        หลังได้ย้ายจากห้องฉุกเฉินมาห้องพักรวมแล้วฉันก็นั่งเฝ้าข้างเตียงมาเกือบชั่วโมง แอร์เย็นๆ ของโรงพยาบาลก็ทำฉันอยากเข้าเฝ้าพระอินทร์เลยฟุบหน้าลงเพื่อพักสายตาสักหน่อย

“เธอมาเฝ้าฉัน รึฉันมาเฝ้าเธอกันแน่...”

       ชายหนุ่มที่ตื่นมาเจอสาวตัวเล็กฟุบหัวลงข้างๆแขน ก็แอบบ่น พลางจ้องมองใบหน้าเล็กนั้นแล้วถอนหายใจออกมา

“ญาติคะ...”

“อื้มมม”

“ญาติคะ คนไข้ฟื้นแล้วค่ะ”

“อ้ะ ขะ ขอโทษค่ะ”

       ฉันรีบเด้งตัวอย่างเร็วเพราะสาวพยาบาลมาปลุก หันไปมองท่านประธานที่นั่งหน้าตึง กอดอกมองฉันอยู่

‘ฟื้นแล้ว ทำไมไม่ปลุกฉันด้วยเล่าขายหน้าชะมัด’

“เดี๋ยวญาติพาคนไข้ไปรับยาแล้วกลับบ้านได้เลยนะคะ”

“ค่ะ ขอบคุณมากค่ะ”

     ฉันหันไปเตรียมแบกท่านประธานเขาเบี่ยงตัวหนีและพูดประโยคชวนน่าทุบออกมา

“มีขา เดินเองได้”

     ฉันชักมือกลับ พลางถอนหายใจออกช้าๆก่อนจะหันหลังเดินนำหน้าตาบ้านี่ไป หลังรับยาเสร็จแล้ว เราก็ขึ้นรถแท็กซี่ฉันบอกจุดหมายเป็๲คอนโดท่านประธาน

“ไปคอนโดทำไม ไม่กลับออฟฟิศหรอ”

“สภาพนี้ท่านประธานยังจะทำงานอีกหรอคะกลับไปพักก่อนค่ะ ดีขึ้นแล้วค่อยว่ากัน”

“นี่เธอเป็๞เ๯้านายฉันหรอ”

เข้าทางอีลิลล่ะ  ฉันยกนาฬิกาข้อมือขึ้นโชว์ จนแทบจะจิ้มหน้าท่านประธาน

“เลิกงานแล้วค่ะเลิกเป็๞เ๯้านายกับลูกน้องชั่วคราว”

“!!!”

ฉันยักคิ้ว ยิ้มมุมปากให้ จนท่านประธานหันหน้าหนี

“เธอนี่มัน... บ้าจริงๆ”